Úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála

118/2025 Tjaldsvæði á Egilsstöðum

Með

Árið 2025, þriðjudaginn 12. ágúst, tók Arnór Snæbjörnsson, formaður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, með heimild í 3. mgr. 3. gr. laga nr. 130/2011, fyrir:

Mál nr. 118/2025, kæra á ákvörðun sveitarfélagsins Múlaþings frá 17. júlí 2025 um að synja beiðni um að stöðva rekstur tjaldsvæðis á lóðunum Sólvangi 2 og Kaupvangi 10 og 20 á Egilsstöðum.

 Í málinu er nú kveðinn upp til bráðabirgða

úrskurður

um kröfu kæranda um frestun réttaráhrifa:

Með bréfi til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, 24. júlí 2025, er barst nefndinni sama dag, kærir HJH ehf., eigandi fasteignarinnar að Skjólvangi 2, þá á ákvörðun sveitarstjóra Múlaþings frá 17. s.m. að synja beiðni um að stöðva rekstur tjaldsvæðis á lóðunum Sólvangi 2 og Kaupvangi 10 og 20, Egilsstöðum. Er þess krafist að ákvörðunin verði felld úr gildi. Þess er jafnframt krafist að rekstur tjaldsvæðisins verði stöðvaður á meðan málið er til meðferðar fyrir úrskurðarnefndinni. Verður nú tekin afstaða til kröfu kærenda um frestun réttaráhrifa sbr. 5. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála.

Málsatvik og rök: Með tölvupósti 2. júlí 2025 óskaði kærandi eftir að rekstri tjaldsvæðis fyrir framan fasteign hans að Skjólvangi 2 yrði hætt þar sem hann væri ekki í samræmi við skipulag. Með svari sveitarstjóra 8. s.m. kom fram að notkun svæðisins sem tjaldsvæði hefði verið heimiluð tímabundið þar til uppbygging íbúðarhúsnæðis hæfist samkvæmt skipulagi. Sveitarfélagið hefði gert samning við rekstraraðila um afnot af svæðinu þegar aðaltjaldsvæðið væri fullt sem og í tengslum við unglingalandsmót sem halda ætti um sumarið. Með tölvupósti 11. s.m. óskaði kærandi eftir upplýsingum um hvaða heimildir sveitarfélagið hefði til að leyfa starfsemi sem væri ekki í samræmi við skipulag og fór jafnframt fram á að fá afhentan leigusamning sveitarfélagsins við rekstraraðila tjaldsvæðisins vegna afnota svæðisins. Eftir frekari samskipti ítrekaði kærandi með tölvupósti 16. s.m. kröfu sína um að umræddu tjaldsvæði yrði lokað þar sem það ylli leigjendum hans ónæði og tjóni á húseign. Var beiðni hans synjað með tölvupósti sveitarstjóra 17. s.m. þar sem fram kom að leyfisveiting til nýtingar svæðisins byggði á ákvörðun sem tekin hefði verið af bæjarstjórn Fljótsdalshéraðs á sínum tíma og hefði verið endurnýjuð árlega með þeim fyrirvara að um tímabundna heimild væri að ræða.

 Kærandi vísar til þess að rekstur tjaldsvæðisins sé ekki í samræmi við gildandi skipulag og að áframhaldandi starfsemi geti valdið kæranda og öðrum hagsmunaaðilum verulegu og óafturkræfu tjóni, meðal annars vegna ónæðis, röskunar á lögvörðum hagsmunum og mögulegrar röskunar á réttarstöðu aðila. Með vísan til meðalhófs og réttaröryggis væri brýnt að stöðvun yrði ákveðin þar til endanleg niðurstaða lægi fyrir í málinu.

Sveitarfélagið bendir á að óljóst sé hvaða ákvörðun sé verið að kæra og að krafa um frestun réttaráhrifa varði það að viðvarandi starfsemi, sem hafi tíðkast árum sama með fullri vitneskju kæranda, verði hætt. Starfsemin varði sérstaklega hagsmuni rekstraraðila tjaldsvæðisins og ljóst sé að ákvæði 5. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála sé ekki ætlað að koma í stað almennra lagareglna sem gildi um heimildir til að setja fram kröfu um lögbann. Krafa kæranda um frestun réttaráhrifa geti ekki fallið undir 5. gr. laga nr. 130/2011 með vísan til tilgangs ákvæðisins og lögskýringargagna. Tjaldsvæðið sé rekið á umræddu svæði nú þegar og hafi sama nýting átt sér stað undanfarandi sumur. Engar framkvæmdir séu ráðgerðar á svæðinu sem hafi að mestu verið útbúið sem tjaldsvæði áður. Engir umhverfislegir hagsmunir réttlæti frestun réttaráhrifa.

Niðurstaða: Í 1. mgr. 5. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála er tekið fram að kæra til úrskurðarnefndarinnar fresti ekki réttaráhrifum kærðrar ákvörðunar en jafnframt er kæranda þar heimilað að krefjast stöðvunar framkvæmda séu þær hafnar eða yfirvofandi, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Þá getur úrskurðarnefndin að sama skapi frestað réttaráhrifum ákvörðunar komi fram krafa um það af hálfu kæranda, sbr. 3. mgr. 5. gr. Með sama hætti er kveðið á um það í 29. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 að kæra til æðra stjórnvalds fresti ekki réttaráhrifum kærðrar ákvörðunar en þó sé heimilt að fresta réttaráhrifum hinnar kærðu ákvörðunar til bráðabirgða meðan málið er til meðferðar hjá kærustjórnvaldi þar sem ástæður mæli með því. Tilvitnuð lagaákvæði bera með sér að meginreglan er sú að kæra til æðra stjórnvalds frestar ekki réttaráhrifum kærðrar ákvörðunar og eru heimildarákvæði fyrir stöðvun framkvæmda eða frestun réttaráhrifa kærðrar ákvörðunar undantekning frá nefndri meginreglu sem skýra ber þröngt. Verða því að vera ríkar ástæður eða veigamikil rök fyrir ákvörðun um stöðvun framkvæmda eða frestun réttaráhrifa. Almennt mælir það á móti því að fallast á kröfu um stöðvun ef fleiri en einn aðili eru að máli og þeir eiga gagnstæðra hagsmuna að gæta. Einnig geta komið til álita þau tilvik þar sem kæruheimild verður í raun þýðingarlaus ef framkvæmdir eru ekki stöðvaðar, svo sem ef sú framkvæmd sem krafist er stöðvunar á er óafturkræf.

Í máli þessu er gerð krafa um stöðvun reksturs tjaldsvæðis á lóðunum Sólvangi 2 og Kaupvangi 10 og 20, en fyrir liggur að síðustu sumur hefur verið starfrækt tjaldsvæði á umræddum lóðum og er með hinni kærðu ákvörðun ekki verið að heimila nýja eða breytta starfsemi. Með hliðsjón af þessu sem og framangreindum lagaákvæðum og þeim sjónarmiðum sem liggja þeim að baki, verður ekki talin knýjandi þörf á að fresta réttaráhrifum hinnar kærðu ákvörðunar á meðan málið er til meðferðar hjá úrskurðarnefndinni og beðið er frekari gagna. Verður kröfu kærenda þar um því hafnað.

 Úrskurðarorð:

 Hafnað er kröfu kærenda um frestun réttaráhrifa á grundvelli hinnar kærðu ákvörðunar.

110/2025 Hofgarðar

Með

Árið 2025, mánudaginn 11. ágúst, tók Arnór Snæbjörnsson, formaður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, með heimild í 3. mgr. 3. gr. laga nr. 130/2011, fyrir:

Mál nr. 110/2025, kæra á ákvörðun byggingarfulltrúa Seltjarnarnesbæjar frá 19. júní 2025 um að samþykkja byggingaráform að Hofgörðum 16, Seltjarnarnesi.

 Í málinu er nú kveðinn upp til bráðabirgða

úrskurður

um kröfu kærenda um stöðvun framkvæmda:

Með bréfi til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, dags. 18. júlí 2025, er barst nefndinni sama dag, kæra eigendur fasteigna að Melabraut 40 og 42 og Hofgarða 17, 18, 19 og 21, þá ákvörðun byggingarfulltrúa Seltjarnarnesbæjar frá 19. júní 2025 um að samþykkja byggingaráform að Hofgörðum 16, Seltjarnarnesi. Er þess krafist að ákvörðunin verði felld úr gildi. Verður nú tekin afstaða til framkominnar stöðvunarkröfu, sbr. 5. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála.

Málsatvik og rök: Samkvæmt deiliskipulagi Bollagarða og Hofgarða frá árinu 2015 er lóð nr. 16 að Hofgörðum á Seltjarnesi eina óbyggða lóðin á skipulagssvæðinu sem samanstendur af rað- og einbýlishúsum. Byggingarfulltrúi Seltjarnarnesbæjar samþykkti byggingaráform vegna umræddrar lóðar 19. júní 2025 með áritun á aðaluppdrætti og gaf samtímis út byggingarleyfi. Fela hin samþykktu áform í sér að á lóðinni verði byggt 337,7 m2 einbýlishús á tveimur hæðum.

Kærendur telja hin umdeildu byggingaráform ekki standast kröfur laga um mannvirki nr. 160/2010 og ekki samræmast deiliskipulagi. Framkvæmdir séu þegar hafnar á grundvelli ólögmæts byggingarleyfis og séu þær ekki afturkræfar nema með miklu tjóni fyrir lóðarhafa.

Af hálfu bæjaryfirvalda er vísað til þess að ekki hafi verið færð fram nein haldbær rök fyrir því að rétt sé að stöðva yfirstandandi framkvæmdir.

Byggingarleyfishafar telja ljóst að verði fallist á kröfu kærenda um stöðvun framkvæmda muni það valda þeim verulegu fjárhagslegu tjóni og raska allri framkvæmdaáætlun.

Niðurstaða: Í 1. mgr. 5. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála er tekið fram að kæra til úrskurðarnefndarinnar fresti ekki réttaráhrifum kærðrar ákvörðunar en jafnframt er kæranda þar heimilað að krefjast stöðvunar framkvæmda séu þær hafnar eða yfirvofandi, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Þá getur úrskurðarnefndin að sama skapi frestað réttaráhrifum ákvörðunar komi fram krafa um það af hálfu kæranda, sbr. 3. mgr. 5. gr. Með sama hætti er kveðið á um það í 29. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 að kæra til æðra stjórnvalds fresti ekki réttaráhrifum kærðrar ákvörðunar en þó sé heimilt að fresta réttaráhrifum hinnar kærðu ákvörðunar til bráðabirgða meðan málið er til meðferðar hjá kærustjórnvaldi þar sem ástæður mæli með því.

Tilvitnuð lagaákvæði bera með sér að meginreglan er sú að kæra til æðra stjórnvalds frestar ekki réttaráhrifum kærðrar ákvörðunar og eru heimildarákvæði fyrir stöðvun framkvæmda eða frestun réttaráhrifa kærðrar ákvörðunar undantekning frá nefndri meginreglu sem skýra ber þröngt. Verða því að vera ríkar ástæður eða veigamikil rök fyrir ákvörðun um stöðvun framkvæmda eða frestun réttaráhrifa. Almennt mælir það á móti því að fallast á kröfu um stöðvun ef fleiri en einn aðili eru að máli og þeir eiga gagnstæðra hagsmuna að gæta. Einnig geta komið til álita þau tilvik þar sem kæruheimild verður í raun þýðingarlaus ef framkvæmdir eru ekki stöðvaðar, svo sem ef sú framkvæmd sem krafist er stöðvunar á er óafturkræf.

Að virtum framan­greindum lagaákvæðum og þeim sjónarmiðum sem liggja að baki þeim verður ekki talin knýjandi þörf á að stöðva framkvæmdir á meðan málið er til meðferðar hjá úrskurðarnefndinni. Verður kröfu kærenda þess efnis því hafnað.

Rétt þykir þó að taka fram að framkvæmdaraðili ber áhættu af úrslitum kærumálsins kjósi hann að halda áfram framkvæmdum áður en niðurstaða þessa máls liggur fyrir.

Úrskurðarorð:

Hafnað er kröfu kærenda um stöðvun framkvæmda, til bráðabirgða, á grundvelli ákvörðunar byggingarfulltrúa Seltjarnarnesbæjar frá 19. júní 2025 um að samþykkja byggingaráform að Hofgörðum 16 Seltjarnarnesi.

106/2025 Jöfursbás

Með

Árið 2025, föstudaginn 8. ágúst, tók Arnór Snæbjörnsson, formaður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, með heimild í 3. mgr. 3. gr. laga nr. 130/2011, fyrir:

Mál nr. 106/2025, kæra á ákvörðun borgarráðs Reykjavíkur frá 21. febrúar 2019 að samþykkja nýtt deiliskipulag fyrir Gufunes, áfangi 1, og ákvörðun byggingarfulltrúans í Reykjavík frá 14. nóvember 2023 að samþykkja umsókn um leyfi til að byggja þriggja hæða fjölbýlishús að Jöfursbási 9c.

Í málinu er nú kveðinn upp svofelldur

úrskurður:

Með bréfi til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, dags. 18. júlí 2025, er barst nefndinni sama dag, kærir Húsfélagið Jöfursbás 11 þá ákvörðun borgarráðs Reykjavíkur frá 21. febrúar 2019 að samþykkja nýtt deiliskipulag fyrir Gufunes, áfangi 1. Einnig er kærð ákvörðun byggingarfulltrúans í Reykjavík frá 14. nóvember 2023 að samþykkja umsókn um leyfi til að byggja þriggja hæða fjölbýlishús að Jöfursbási 9c. Er þess krafist að ákvörðunin verði felld úr gildi. Þykir málið nægilega upplýst til að það verði tekið til endanlegs úrskurðar og er því ekki tilefni til að taka afstöðu til stöðvunar­kröfu kæranda.

Málsatvik og rök: Á fundi borgarráðs 21. febrúar 2019 var samþykkt nýtt deiliskipulag fyrir fyrsta áfanga Gufuness. Tók deiliskipulagið gildi með birtingu í B-deild Stjórnartíðinda 1. mars s.á. Gerðar hafa verið tvær breytingar á deiliskipulagi fyrir lóð nr. 9 við Jöfursbás sem tóku gildi með birtingu í B-deild Stjórnartíðinda, 12. ágúst 2021 og 7. október 2022. Umsókn um leyfi til að byggja þriggja hæða fjölbýlishús að Jöfursbási 9c var samþykkt á afgreiðslufundi byggingarfulltrúa 14. nóvember 2023.

Kærandi bendir á að fjölbýlishúsið að Jöfursbási 9c sé fimm hæða fjölbýlishús sem sé einungis í 10 til 12 m fjarlægð frá Jöfursbási 11. Nokkrir íbúar hafi verið meðvitaðir um að frekari framkvæmdir væru fyrirhugaðar en hafi ekki gert sér grein fyrir því að ráðgert væri að svipta þá svo mikilli dagsbirtu. Þrátt fyrir að sex ár séu væru því að deiliskipulag hafi verið samþykkt og að byggingarleyfi hafi verið gefið út fyrir rúmlega einu og hálfu ári hafi framkvæmdir ekki hafist fyrr en í mars 2025. Íbúum hafi ekki verið kunnugt um þessar ráðagerðir fyrr en þá og þeir hafi ekki áttað sig á því hversu mikið nýbyggingin kæmi til með að skerða rétt þeirra. Það verði að játa þeim nokkuð svigrúm til að átta sig á aðstæðum og taka ákvörðun um næstu skref. Telja verði afsakanlegt að kæran hafi ekki borist fyrr auk þess sem mikilvægt sé að úr málinu verði leyst sbr. 1. og 2. tl. 1. mgr. 28. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

Reykjavíkurborg vísar til þess að ekkert hafi komið fram sem bendi til þess að útgefið byggingarleyfi sé ekki í samræmi við gildandi skipulag. Þá sé kærufrestur fyrir hinar kærðu ákvarðanir liðinn sbr. 4. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála sbr. einnig 27. og 28. gr. stjórnsýslulaga.

Leyfishafi vísar til þess að kærufrestur sé liðinn bæði vegna hins kærða deiliskipulags sem og byggingarleyfis. Framkvæmdir við Jöfursbás 9c séu hálfnaðar og í samræmi við upphaflegt deiliskipulag frá árinu 2019. Fyrstu íbúar að Jöfursbási 11 hafi flutt inn árið 2022, þremur árum eftir að deiliskipulag fyrir svæðið hafi verið samþykkt og auglýst. Þáverandi og núverandi eigendur hússins hafi mátt þekkja skipulag svæðisins og hvar stæði til að reisa fjölbýlishús í nágrenninu. Ekkert hafi breyst frá þeim tíma. Þær undantekningar sem fram komi í 1. mgr. 28. gr. stjórnsýslulaga eigi ekki við um aðstæður sem þessar.

Niðurstaða: Samkvæmt 2. mgr. 4. gr. laga nr. 130/2011 er kærufrestur til nefndarinnar einn mánuður frá því að kæranda varð kunnugt eða mátti vera kunnugt um þá ákvörðun sem kæra lýtur að. Sé um að ræða ákvörðun sem sætir opinberri birtingu telst kærufrestur frá fyrstu birtingu ákvörðunar skv. 2. mgr. 27. gr. stjórnsýslulaga. Auglýsing um gildistöku deiliskipulags þess sem deilt er um í máli þessu var birt í B-deild Stjórnartíðinda 21. febrúar 2019 og breytingar á því annars vegar 12. ágúst 2021 og 7. október 2022. Kæra í máli þessu barst úrskurðarnefndinni 18. júlí 2025 og var kærufrestur því löngu liðinn.

Hvað varðar byggingarleyfi fyrir fjölbýlishúsi á lóð nr. 9c liggur fyrir að byggingarleyfi var samþykkt af hálfu byggingarfulltrúa 14. nóvember 2023. Í kæru kom fram að íbúum hafi verið kunnugt um framkvæmdir á lóðinni í mars 2025 og verður að telja að þá hafi þeim verið kunnugt eða mátt vera kunnugt um ákvörðun þá er kæra þessi lýtur að, sbr. 2. mgr. 4. gr. laga nr. 130/2011. Eins og áður greinir barst kæra vegna byggingarleyfisins 18. júlí s.á. og var kærufrestur þá liðinn.

Í 28. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 er fjallað um áhrif þess ef kæra berst að liðnum kærufresti. Ber þá samkvæmt 1. mgr. ákvæðisins að vísa kæru frá nema að afsakanlegt verði talið að kæran hafi ekki borist fyrr eða veigamiklar ástæður mæli með því að kæran verði tekin til efnismeðferðar. Tiltekið er í athugasemdum með 28. gr. í frumvarpi því sem varð að stjórnsýslulögum að við mat á því hvort skilyrði séu til að taka mál til meðferðar að loknum kærufresti þurfi að líta til þess hvort aðilar að málinu séu fleiri en einn og með andstæða hagsmuni. Sé svo sé rétt að taka mál einungis til kærumeðferðar að liðnum kærufresti í algjörum undantekningartilvikum. Skilyrði 28. gr. stjórnsýslulaga fyrir töku máls til efnismeðferðar að liðnum kærufresti þykja ekki uppfyllt í máli þessu. Verður máli þessu því vísað frá nefndinni.

Úrskurðarorð:

Kærumáli þessu er vísað frá úrskurðarnefndinni.

72/2025 Vorbraut

Með

Árið 2025, fimmtudaginn 7. ágúst, kom úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála saman til fundar í húsnæði nefndarinnar að Borgartúni 21, Reykjavík. Mætt voru Ómar Stefánsson varaformaður, Karólína Finnbjörnsdóttir lögmaður og Þorsteinn Þorsteinsson byggingar­verkfræðingur.

Fyrir var tekið mál nr. 72/2025, kæra á ákvörðun bæjarstjórnar Garðabæjar frá 6. febrúar 2025 um að samþykkja breytingu á deiliskipulagi Hnoðraholts norður. Jafnframt eru kærðar ákvarðanir byggingarfulltrúa frá 8. apríl s.á. um að samþykkja byggingar­áform vegna Vorbrautar 8–12 og 14 og útgáfu byggingarleyfis frá 29. apríl 2025 fyrir Vorbraut 8–12.

 Í málinu er nú kveðinn upp svofelldur

úrskurður:

Með bréfi til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, dags. 6. maí 2025, er barst nefndinni 7. s.m., kæra Habs ehf., Admin ehf. og þrír aðrir lóðarhafar Skerpluholts 1, 3, 5 og 7, þá ákvörðun bæjarstjórnar Garðabæjar frá 6. febrúar 2025 að samþykkja breytingu á deiliskipulagi Hnoðraholts norður. Jafnframt eru kærðar þær ákvarðanir byggingarfulltrúa frá 8. apríl 2025 að samþykkja byggingaráform vegna Vorbrautar 8–12 og Vorbrautar 14 ásamt útgáfu byggingarleyfis frá 29. apríl 2025, vegna Vorbrautar 8–12. Er þess krafist að ákvarðanirnar verði felldar úr gildi, en til vara að felldur verði úr gildi sá hluti samþykktra byggingaráforma Vorbrautar 8–12 er varðar hæðarkóta lóða, bílakjallara og bílastæði. Kærendur gerðu einnig kröfu um að framkvæmdir við Vorbraut 8–12 og 14 yrðu stöðvaðar til bráðabirgða á meðan málið væri til meðferðar fyrir úrskurðarnefndinni en þeirri kröfu var hafnað með bráðabirgðaúrskurði nefndarinnar, uppkveðnum 6. júní 2025.

Gögn málsins bárust úrskurðarnefndinni frá Garðabæ 6. júní 2025.

Málavextir: Að undangenginni auglýsingu skv. 41. gr. skipulagslaga nr. 123/2010 var á fundi bæjarstjórnar Garðabæjar 6. febrúar 2025 tekin fyrir og samþykkt tillaga að breytingu á deiliskipulagi Hnoðraholts norður, er fólst m.a. í því að breikka byggingarreit fjölbýlishúsa á reit F3 úr 14 m í 15 m, sameina lóðir við Vorbraut 8–12 í eina lóð og heimila þar byggingu sameigin­legs bílakjallara. Var breytingin birt í B-deild Stjórnartíðinda 7. apríl 2025. Næsta dag sam­þykkti byggingarfulltrúi umsóknir um byggingarleyfi fyrir fjölbýlishúsum á lóðunum Vorbraut 8–12 og 14. Hinn 29. s.m. gaf byggingarfulltrúi út byggingarleyfi fyrir fram­kvæmdum að Vorbraut 8–12.

Málsrök kærenda: Vísað er til þess að á fundi bæjarráðs Garðabæjar 4. júní 2024 hafi verið samþykkt að leggja til við bæjarstjórn að samþykkja tillögu skipulagsnefndar um að grenndar­kynnna tillögu að óverulegri breytingu á deiliskipulagi norðurhluta Hnoðraholts sem taki til fjölbýlishúsalóða við Vorbraut 8–12. Breytingin hafi falið í sér sameiningu lóða, fjölgun íbúða og fyrirhugaðan bílakjallara undir byggingum, auk breytinga á byggingarreitum úr 14 í 15 metra. Tillagan hafi verið samþykkt af bæjarstjórn og tekið fram að við grenndarkynningu skuli m.a. kynna lóðarhöfum Skerpluholts 1, 3, 5 og 7 uppdrætti sem sýni fyrirhugaðan frágang lóða og lóðarmarka.

Þrátt fyrir ákvörðun um grenndarkynningu hafi verið horfið frá þeirri málsmeðferð og farið með málið í formlegt skipulagsferli. Hafi það því ekki verið kynnt fyrir kærendum sem hefðu mátt eiga von á grenndarkynningu vegna breytingarinnar. Að auki hafi verið mjög óljóst af texta og fyrirsögn tillögu að deiliskipulagsbreytingunni að þær breytingar sem fjallað hafi verið um hefðu verið hluti af nýju skipulagsferli. Á fundi skipulagsnefndar Garðabæjar 9. júlí 2024 hafi verið lögð fram tillaga að breytingu deiliskipulags Hnoðraholts norður sem geri ráð fyrir fjölgun íbúðaeininga í raðhúsum við Útholt og Stekkholt og í fjölbýlishúsum sunnan Vor­brautar. Aftur sé fjallað um sama mál á fundi skipulagsnefndar 29. ágúst s.á.

Með umsókn, dags. 16. ágúst 2024, hafi verið sótt um byggingarheimild eða -leyfi vegna byggingaráforma fyrir Vorbraut 8–12. Í umsókninni hafi komið fram að óskað væri eftir „jarðvinnuleyfi“ fyrir Vorbraut 8–12. Hafi byggingarfulltrúi Garðabæjar samþykkt erindið 19. s.m. þar sem tekið hafi verið fram að sótt hafi verið um leyfi í samræmi við „graftrar- og fleygunarplan“ frá tilgreindri verkfræðistofu. Enginn lagagrundvöllur sé til að veita slíkt leyfi og umsóknin ekki í samræmi við gildandi deiliskipulag þegar hún hafi verið samþykkt.

Á fundi skipulagsnefndar 29. ágúst 2024 hafi verið búið að bæta fleiri atriðum við deiliskipulagstillöguna sem ekki hefðu komið fram á fyrri fundi nefndarinnar hinn 9. júlí s.á., þ. á m. „að lóðirnar Vorbraut 8, 10 og 12 sameinist í eina lóð með sameiginlegum bílakjallara“. Ekkert hafi verið tiltekið um að byggingarreitur bílakjallara myndi stækka og færast eins verulega nálægt lóðarmörkum og áform hafi verið um. Þá komi fram að byggingarreitur bílakjallara að Vorbraut 14 og fleiri lóða muni breikka úr 17 í 18 m. Hafi skipulagsnefnd vísað tillögunni til auglýsingar í samræmi við 1. mgr. 43 gr. og 41. gr. skipulagslaga nr. 123/2010. Engin kynning hafi farið fram á tillögunni skv. 4. mgr. 40. gr. laganna, þrátt fyrir að breytingin hafi veruleg grenndaráhrif.

Skipulagsbreytingin hafi verið auglýst frá 24. október 2024 til 5. desember s.á., en birting í Morgunblaðinu og Garðapóstinum hafi aðeins verið frá 31. október 2024 til 5. desember s.á. Kærendur hafi ekki lagt fram athugasemdir þar sem þeim hafi ekki verið kunnugt um að tillagan væri komin úr grenndarkynningarferli yfir í formlegt skipulagsferli. Á fundi skipulagsnefndar 23. janúar 2025 hafi deiliskipulagstillagan verið samþykkt óbreytt, staðfest á fundi bæjar­stjórnar 6. febrúar 2025 og birt í B-deild Stjórnartíðinda 7. apríl s.á. Samkvæmt bókun fundar­ins virðist sem brugðist hafi verið við athugasemd um skuggavarp vegna aukins byggingar­magns en ekki hafi verið tekin afstaða til athugasemda Kópavogsbæjar. Skipulagsstofnun hafi sent Garðabæ erindi dags. 10. mars 2025, þar sem bent hafi verið á að skýra þyrfti betur afstöðu bæjarstjórnar til athugasemda Kópavogsbæjar og hafi það verið gert á fundi bæjarstjórnar 20. mars 2025. Enn hafi niðurstaða bæjarstjórnar ekki verið auglýst í samræmi við 3. mgr. 41. gr. skipulagslaga.

Í auglýsingunni sem birt sé í Stjórnartíðindum sé deiliskipulagstillögunni einvörðungu lýst þannig að hún geri ráð fyrir fjölgun íbúðareininga í raðhúsum og fjölbýlishúsum. Í auglýsingunni sé í engu minnst á þær miklu breytingar á byggingarreit bílakjallara Vorbrautar 8–14, breytingu á aðkomu bíla að bílakjallara sem verði frá Skerpluholti eða á hæðarmun á lóðarmörkum, sem m.a. felist í breytingunni eða bendi nokkuð í orðalagi til þess að breytingin nái að lóðarmörkum lóða kærenda.

Í kjölfarið hafi ákvörðun byggingarfulltrúa um samþykkt byggingaráforma vegna byggingar­leyfisumsókna fyrir Vorbraut 14 og fyrir Vorbraut 8–12 verið samþykkt á fundi bæjarráðs 8. apríl 2025. Hafi þá umfangsmiklar jarðvinnuframkvæmdir þegar verið hafnar á báðum lóðum án nokkurra gildra leyfa, en framkvæmdirnar nái að lóðarmörkum aðliggjandi lóða Skerplu­holts 1, 3 og 5 og inn fyrir lóðarmörk Skerpluholts 7. Jarðframkvæmdirnar séu þess eðlis að áhrif þeirra og áhætta á skriði jarðvegs sé löngu komin inn fyrir lóðarmörk kærenda. Samkvæmt nýjum gögnum frá Garðabæ hafi byggingarleyfi síðast verið veitt fyrir Vorbraut 8–12 hinn 29. apríl 2025.

Hafi kærendur lagt fram kæru til úrskurðarnefndarinnar, dags. 23. mars 2025, sem orðið hafi að máli nr. 49/2025, þar sem óskað hafi verið eftir stöðvun framkvæmda því kærendur hefðu orðið varir við umfangsmiklar jarðvinnuframkvæmdir upp að lóðamörkum þeirra án þess að nokkurt samráð hefði verið haft við þá. Höfðu lóðarhafar Skerpluholts 1, 3 og 5 óskað eftir hönnunargögnum vegna framkvæmdanna með tölvupósti hinn 3. mars 2025 og ennfremur krafist þess að framkvæmdir yrðu stöðvaðar með tölvupóstum 9. og 19. mars en ekki fengið svör. Hinn 19. mars hefðu sömu lóðarhafar setið fund með byggingarfulltrúa Garðabæjar og fulltrúum verktaka til að freista þess að fá upplýsingar um framkvæmdina og á hvaða heimild þær væru byggðar. Lóðarhafi Skerpluholts 7 hafi þó ekki verið boðaður til sambærilegs fundar þrátt fyrir að hagsmunir hans hljóti að vera þeir sömu og annarra lóðarhafa aðliggjandi lóða.

Með tölvupósti hinn 14. apríl 2025 hafi byggingarfulltrúi Garðabæjar sent lóðarhöfum þeim sem fundinn sátu minnisblað þar sem farið sé yfir breytingar á byggingarreit og framkvæmdir við lóðarmörk Vorbrautar 8–12 og Skerpluholts 3 og 5. Af minnisblaðinu megi sjá að byggingarreitur eigi að ná 0,5 m að lóðamörkum og að fyrirhugað sé að setja upp stoðvegg til að koma í veg fyrir jarðvegsskrið, sem verði einnig útveggur bílageymslu. Til þess eigi að grafa allt að 1,2 m inn fyrir lóðarmörk kærenda. Ekkert samráð hafi verið haft við þá en engu að síður virðist sem búið sé að veita verktökum heimild, án lagagrundvallar eða stoðar í skipulagi, til að grafa 6–7 m niður meðfram og inn fyrir lóðarmörk kærenda með tilheyrandi raski, áhættu og fjárhagslegu tjóni.

Þá skuli sérstaklega vakin athygli á því að Garðabær hafi ranglega haldið því fram í fundargerð sinni frá 19. mars 2025 að lóðarhafar er fundinn hafi setið hefðu samþykkt framkvæmdir sem næðu að og yfir lóðarmörk þeirra á fundinum. Hafi kærendur leiðrétt þá rangfærslu strax í kjölfar þess að byggingarfulltrúi sendi þeim umrædda fundargerð.

Beiðni um hönnunargögn hafi verið ítrekuð við Garðabæ sem sýni fram á að framkvæmdin ógni ekki lóðum og mannvirkjum að Skerpluholti 1–7 ásamt verkfræðiteikningum sem sýni frágang á stoðvegg við lóðarmörk. Þá hafi verið óskað eftir mati jarðvegsverkfræðings auk útreikningi verktakans ÞG verk á skriðhorni vegna jarðvegsvinnunnar. Hvorki hafi gögn borist kærendum né frekari skýringar eða útreikningar. Kærendur hafi enn fremur óskað eftir því að sett verði niður fastmerki við Skerpluholt 3 og 5 svo hægt verði að fylgjast með jarðvegi og húsum á meðan á jarðvegsvinnu standi. Þeim umleitunum hafi þó ekki verið svarað af hálfu Garðabæjar. Telji kærendur einsýnt að Garðabær hljóti að bera ábyrgð á tjóni ef af hljótist, auk verktakanna ÞG Verk ehf. og Meistarasmíð ehf. þar sem ítrekað hafi verið bent á hættu á tjóni án þess að Garðabær hafi nokkuð aðhafst.

Málsrök Garðabæjar: Bent er á að á fundi skipulagsnefndar Garðabæjar 29. ágúst 2024 hafi var lögð fram tillaga að breytingu deiliskipulags Hnoðraholts norður sem falið hafi í sér að gert yrði ráð fyrir sameiginlegum bílakjallara á lóðunum Vorbraut 8, 10 og 12 með einum aðkomu­rampi milli Vorbrautar 8 og 10 og að lóðirnar yrðu sameinaðar í eina lóð. Þar að auki hafi tillagan gert ráð fyrir að byggingarreitur yrðu breikkaður úr 14 m í 15 m. Tillagan hafi verið metin óveruleg breyting á deiliskipulagi skv. 2. mgr. 43. gr. skipulagslaga nr. 123/2010 og verið vísað til grenndarkynningar skv. 44. gr. laganna.

 Síðar hafi verið ákveðið að sameina framangreindar tillögur öðrum framkomnum breytingar­tillögum og fara sameiginlega með þær skv. 1. mgr. 43. gr. skipulagslaga. Á fundi skipulags­nefndar Garðabæjar 29. ágúst 2024 hafi verið lögð fram tillaga að breytingu deiliskipulags Hnoðraholts norður sem fæli m.a. í sér að hámarksfjöldi íbúða í fjölbýlishúsum sunnan Vorbrautar aukist úr 12 í 14 í hverju húsi, byggingarreitir húsa sunnan Vorbrautar breikki úr 14 m í 15 m, byggingarreitir bílakjallara breikki úr 17 m í 18 m á lóðunum Vorbraut 2, 4, 6, 14 og 16 og lóðirnar Vorbraut 8, 10 og 12 sameinist í eina lóð með sameiginlegum bílakjallara. Hafi skipulagsnefnd vísað tillögunni til auglýsingar í samræmi við 1. mgr. 43. gr. og 41. gr. skipulagslaga og tekið fram að auglýsa ætti tillöguna samhliða tillögu að breytingu Aðal­skipulags Garðabæjar 2016–2030 sem nái til rammahluta Vífilsstaðalands.

Tillaga skipulagsnefndar hafi verið samþykkt í bæjarráði 3. september 2024 og bæjarstjórn 5. s.m. Auglýsing hafi verið birt 24. október 2024 á vefsíðu Garðabæjar, á vef Skipulagsstofnunar og í Lögbirtingarblaðinu og 31. s.m. í Morgunblaðinu og Garðapóstinum. Frestur til að skila inn athugasemdum hafi verið 5. desember 2024, en tímabilið frá 24. október til 5. desember sé 6 vikur, sem sé í samræmi við 2. mgr. 31. gr., sbr. 1. mgr. 41. gr. skipulagslaga. Nokkrar umsagnir hafi borist ásamt einni athugasemd sem hafi verið svarað.

Hafi niðurstaða bæjarstjórnar, að samþykkja umrædda breytingu að deiliskipulaginu, að undan­genginni málsmeðferð samkvæmt skipulagslögum, sbr. fundi bæjarstjórnar 6. febrúar 2025 og 20. mars s.á., verið auglýst á vefsíðu Garðabæjar 7. apríl s.á. og birt í B-deild Stjórnartíðinda sama dag.

Á fundi bæjarráðs 8. apríl 2025 hafi verið samþykkt afgreiðsla byggingarfulltrúa um að veita leyfi fyrir 42 íbúða fjölbýlishúsi að Vorbraut 8–12 og fyrir 14 íbúða fjölbýlishúsi að Vorbraut 14. Byggingarleyfi fyrir framkvæmdum að Vorbraut 8–12 hafi verið gefið út 29. apríl 2025 og samsvarandi leyfi fyrir Vorbraut 14, hinn 6. júní s.á. Á fundi bæjarráðs 27. ágúst 2024 hafi verið samþykkt að veita jarðvinnuleyfi að Vorbraut 8–12, en framkvæmdir ekki hafist fyrr en eftir samþykkt framangreindrar deiliskipulagsbreytingar.

Eins og áður segi hafi verið horfið frá því að láta aðeins fara fram grenndarkynningu skv. 44. gr. sbr. 2. mgr. 43. gr skipulagslaga og fara með þær ásamt öðrum breytingum skv. 1. mgr. 43. gr. laganna. Engin skylda hafi hvílt á sveitarfélaginu að tilkynna kærendum það sérstaklega. Hafi sú ákvörðun verið jafn aðgengileg kærendum og sú fyrri um grenndarkynningu.

Málsmeðferð skipulagsbreytingarinnar hafi öll verið í samræmi við lög og bókanir og auglýsingar skýrar um meginefnisinntak fyrirhugaðra breytinga, sem nánar hafi verið hægt að kynna sér í tillögunni sjálfri sem hafi verið auglýst og gerð aðgengileg í samræmi við skipulagslög.

Áréttað sé að deiliskipulagsbreytingin nái ekki að eða inn fyrir lóðarmörk kærenda og af breytingunni eða hinum kærðu leyfum leiði ekki að grafa þurfi inn fyrir lóðarmörk. Né heldur að það eigi að vera einhver hætta á jarðvegsskriði eða tjóni á mannvirkjum. Í deiliskipulags­breytingunni felist hins vegar að afmarkaður byggingarreitur vegna bílakjallara á sameinuðum lóðum Vorbrautar 8–12 nái allt að 0,5 m að mörkum lóða að Skerpluholti, þótt athuga verði jafnframt að eiginlegur útveggur/stoðveggur bílakjallara standi fjær lóðarmörkum. Einnig verði að hafa í huga að bílakjallari sé allur neðanjarðar og verði ekki sýnilegur þegar lóðarfrágangi sé lokið. Í þessu felist að þrátt fyrir að við jarðvegsvinnu vegna bílakjallara sé grafið nærri lóðarmörkum gagnvart Skerpluholti þá liggi ekkert fyrir um að grafið hafi verið að eða inn fyrir lóðarmörk. Ef og að því marki sem raun hafi orðið, þá sé ástæða þess sú að lóðir kærenda við Skerpluholt séu rangt hæðarsettar. Rétt þyki að taka það fram að á minniblaði sem sent hafi verið kærendum 4. apríl 2025 komi fram að samkvæmt teikningu þurfi að grafa að lóðamörkum allt að 1,2 m þar sem fjarlægð sé styst við Skerpluholt 3.

Mótmælt sé því sem haldið sé fram í kæru um að umrædd deiliskipulagsbreyting sé ekki í samræmi við gildandi aðalskipulag og sé í því sambandi vísað til fjölda bílastæða miðað við íbúðafjölda samkvæmt aðalskipulagi. Í umræddri deiliskipulagsbreytingu felist að íbúðafjöldi í fjölbýlishúsum sunnan Vorbrautar aukist úr 12–14 í hverju húsi, eða alls um 16 íbúðir, úr 96 í 112 í heildina. Sú aukning feli ekki í sér 55% fjölgun íbúða eins og segi í kæru. Samhliða fjölgi bílastæðum um 16, þrátt fyrir að bílastæði á yfirborði milli Vorbrautar 10 og 12 falli út, sbr. hinn sameiginlega bílakjallara Vorbrautar 8–12. Fjöldi bílastæða miðað við íbúðafjölda sé því óbreyttur og í samræmi við aðalskipulag.

Ekki sé áskilið samkvæmt skipulagslögum eða í reglugerð að í texta deiliskipulags­breytingarinnar hafi þurft að koma fram í fermetrum talið hver sé nákvæm stærð byggingarreits sameiginlegs bílakjallara að Vorbraut 8–12. Á uppdrætti deiliskipulagsbreytingarinnar megi hins vegar skýrlega sjá hvernig byggingarreitur bílakjallara afmarkist fyrir og eftir breytingu, bæði á yfirlits- og sneiðmynd. Slík framsetning sé í fullu samræmi við skipulagslög og -reglugerð, þ. á m. 1. mgr. 37. gr skipulagslaga og b. lið 5.3.2.1. gr. skipulagsreglugerðar.

 Með vísan til framangreinds séu hinar kærðu ákvarðanir um samþykkt byggingaráforma og veitingu byggingarleyfis í samræmi við deiliskipulag og hafi þær verið teknir á grundvelli umsókna og framlagðra gagna samkvæmt skipulagsreglugerð.

Ekki verði séð að hinar kærðu ákvarðanir skerði stjórnarskrárvarinn eignarétt kærenda eða að þeir verði fyrir fjárhagslegu tjóni. Í því sambandi sé bent á að sá „stóraukni“ hæðarmunur og meint hætta sem vísað sé til í kæru, stafi fyrst og fremst af því að lóðir kærenda við Skerplubraut séu rangt hæðarsettar miðað við skipulag.

Með vísan til vangaveltna í kæru um hvort bílakjallarar að Vorbraut 8–12 og 14 falli innan byggingarreits sé tekið fram að ekkert liggi fyrir eða bendi til þess að svo sé ekki.

Frá því að kærendur hafi fyrst borið fram athugasemdir sínar varðandi umrædda deiliskipulags­breytingu og framkvæmdir að Vorbraut 8–12 og 14, hafi verið leitast við að skýra málið og fá kærendum þær upplýsingar sem þeir hafi óskað eftir. Verði því ekki annað séð en að allar áskildar og nauðsynlegar upplýsingar liggi fyrir.

 Athugasemdir leyfishafa: Af hálfu leyfishafa, sem er framkvæmdaraðili við Vorbraut 8–12, er tekið fram að framkvæmdin sé í samræmi við samþykkt byggingarleyfi og hafi útgreftri og raski við lóðamörk verið haldið í algjöru lágmarki. Jarðvegspúði á mörkum lóða kærenda standi allt að 2 m hærra en leyfilegt sé og hafi þeir ekki brugðist við ábendingum og áskorunum um úrbætur. Vegna þess hafi framkvæmdaraðili þurft að ráðast í kostnaðarsamar aðgerðir og m.a. grafið og fjarlægt aukinn jarðveg sem sé eini jarðvegurinn sem hafi verið grafið í innan lóðarmarka kærenda. Ráðist hafi verið í aðgerðir á borð við að koma fyrir girðingum og vörnum með dúklögn og neti. Við gröftinn hafi verið gætt að áhættuþáttum en ljóst sé að því lengur sem grunnurinn standi óhaggaður þeim mun meiri líkur séu á að runnið geti úr bakkanum.

Af hálfu Meistarasmíða ehf., sem er framkvæmdaraðili við Vorbraut 14, er bent á að það sé einungis Skerpluholt 7 sem liggi að mörkum lóðar Vorbrautar 14 og þá aðallega að bílastæðum þar sem engu hafi verið breytt frá upphaflegu deiliskipulagi. Efni kærunnar snúi því tæknilega séð ekki að þeirri framkvæmd, enda aðstæður og mannvirkjahönnun með töluvert öðrum hætti en í tilfelli sameinaðrar lóðar Vorbrautar 8–12. Rétt sé þó að benda á að lóð Skerpluholts 7 sé 1–2 m of há við lóðamörkin og væri gott ef það yrði lagað með tilliti til slysahættu og landskriðs.

 Viðbótarathugasemdir kærenda: Óskað hafi verið eftir hönnunargögnum vegna hinna kærðu framkvæmda með tölvupósti 29. apríl 2025, en kærendur hafi einnig óskað eftir slíkum gögnum í fyrri samskiptum sínum við byggingarfulltrúa. Aðeins hafi borist hluti aðaluppdrátta en engir séruppdrættir eða graftarplan. Beiðnin hafi verið ítrekuð með tölvupósti 27. maí s.á. og aftur 3. og 4. júní s.á. Hönnunargögnin hafi borist með tölvupóstum 5. og 6. s.m. Hvorki hafi borist graftarplan né greinargerð hönnuða.

Gerðar séu verulegar athugasemdir við tafir við afhendingu gagna frá Garðabæ, en kærendur telja að þær hafi verið til þess að afla svigrúms til að ljúka vinnslu byggingarleyfa og veita þau. Óforsvaranlegt sé að sveitarfélagið geti veitt byggingaraðila leyfi til þess að hefja framkvæmdir sem séu með svo miklu inngripi og losi á jarðvegi svo nálægt aðliggjandi lóðum, án þess að fylgja lögum og reglum.

Bent sé á að kanturinn sem ÞG verktakar hafi gert á lóðarmörkum sé ekki í samræmi við teikningar og minni halli sé á kantinum en teikning hönnuðar um jarðvegsvinnuna gefi til kynna. Þá séu ekki 5,6 metrar frá húsvegg að kanti eins og teikningin sýni. Enn fremur sé lausamöl sett á milli stoðveggjar og kants sem kærendur telji ekki fullnægjandi miðað við þá skriðhættu sem til staðar sé.

Varðandi umsögn sveitarfélagsins hvað varði auglýsingatíma deiliskipulagstillögunnar ítreki kærendur það sem fram komi í 1. mgr. 41. gr. skipulagslaga um að auglýsa skuli tillögu að deiliskipulagi sbr. 1. mgr. 31. gr. laganna. Samkvæmt þeirri grein sé birting á heimasíðu sveitarfélagsins ekki talin fullnægja áskilnaði nefndrar lagagreinar, heldur sé áskilið að tillagan sé auglýst þannig að hún komi fyrir augu almennings, sem almennt sæki ekki upplýsingar á heimasíðu sveitarfélagsins af fyrra bragði, og skuli frestur talinn frá birtingu í dagblaði eða Lögbirtingarblaði, sbr. m.a. úrskurð nefndarinnar í máli nr. 95/2015. Í tilkynningu á heimasíðu sveitarfélagsins sé vísað til 3. mgr. 43. gr. skipulagslaga en vandséð sé að framangreint verklag samræmist tilgangi laganna.

Niðurstaða: Í máli þessu er deilt um lögmæti ákvörðunar bæjarstjórnar Garðabæjar frá 6. febrúar 2025 um að samþykkja breytingu á deiliskipulagi Hnoðraholts norður og ákvarðana byggingarfulltrúa frá 8. apríl 2025 um að samþykkja byggingaráform vegna Vorbrautar 8–12 og Vorbrautar 14, ásamt lögmæti ákvörðunar frá 29. s.m. um að gefa út byggingarleyfi vegna Vorbrautar 8–12.

Gerð skipulags innan marka sveitarfélags er í höndum sveitarstjórnar skv. 3. mgr. 3. gr. skipulagslaga nr. 123/2010. Í aðalskipulagi er sett fram stefna sveitarstjórnar um þróun sveitarfélags, m.a. varðandi landnotkun, sbr. 1. mgr. 28. gr., en við gerð deiliskipulags ber að byggja á stefnu aðalskipulags auk þess sem deiliskipulag skal rúmast innan heimilda þess, sbr. 2. mgr. 37. gr. og 7. mgr. 12. gr. nefndra laga. Við skipulagsgerð ber enn fremur að fylgja markmiðum skipulagslaga sem tíunduð eru í 1. gr. þeirra. Sveitarstjórn er einnig bundin af lögmætisreglu stjórnsýsluréttarins er felur m.a. í sér að með ákvörðun sé stefnt að lögmætum markmiðum. Að gættum þessum grundvallarreglum hefur sveitarstjórn mat um það hvernig deiliskipulagi skuli háttað.

Í Aðalskipulagi Garðabæjar 2016–2030 er svæðið Hnoðraholt skilgreint sem þróunarsvæði B. Þar segir að megindrætti svæðisins alls, Hnoðraholt, Vetrarmýri og Vífilsstaði, skuli móta frekar í rammaskipulagi.

Þrjár breytingar á Aðalskipulagi Garðabæjar 2016–2030, „Rammahluti Vífilstaðalands“, hafa verið gerðar. Tvær fyrstu breytingarnar fólu m.a. í sér fjölgun íbúða og heimild fyrir bílakjallara undir fjölbýlishúsum. Í báðum breytingunum kemur fram að setja skuli frekari skilmála í deiliskipulag fyrir svæðið. Þriðja breytingin var gerð samhliða breytingu á deiliskipulagi ­Hnoðraholts norður og var hún samþykkt í bæjarstjórn 20. mars 2025 og birt í B-deild Stjórnartíðinda 7. apríl 2025. Breytingin gerir ráð fyrir því að hámarksfjöldi íbúða á svæðinu aukist úr 2.470 í 2.700. Einnig er bætt við ákvæðum um svigrúm í fjölda íbúða um +/− 50 íbúðir í töflu 2.

Í gildi er deiliskipulag fyrir norðurhluta Hnoðraholts, samþykkt á fundi bæjarstjórnar 24. apríl 2024 og birt í B-deild Stjórnartíðinda 13. júní s.á. Samhliða breytingum á rammahluta Vífilsstaðalands í aðalskipulaginu var gerð breyting á deiliskipulagi Hnoðraholts norður. Í breytingunni fólst m.a. að hámarksfjöldi íbúða í fjölbýlishúsum sunnan Vorbrautar fjölgi úr 12 í 14 í hverju húsi eða alls um 16 íbúðir, að byggingarreitir húsa sunnan Vorbrautar breikki úr 14 m í 15 m, að byggingarreitir bílakjallara breikki úr 17 m í 18 m á lóðunum Vorbraut 2, 4, 6, 14 og 16 og að lóðirnar Vorbraut 8, 10 og 12 sameinist í eina lóð með sameiginlegum bíla­kjallara. Verður ekki annað séð en að deiliskipulagsbreytingin sé í samræmi við gildandi aðal­skipulag svo sem því var breytt samhliða deiliskipulagsbreytingunni.

Tillaga að hinni kærðu deiliskipulagsbreytingu var auglýst til kynningar í samræmi við almenna reglu 1. mgr. 43. gr. skipulagslaga og í kjölfarið var tekin afstaða til þeirra athuga­semda sem bárust við tillöguna. Auglýsing var birt 24. október 2024 á vefsíðu Garðabæjar, á vef Skipulagsstofnunar og í Lögbirtingablaðinu. Þá var hún birt 31. s.m. í Morgunblaðinu og Garðapóstinum. Frestur til að skila inn athugasemdum var sex vikur frá fyrri birtingu og fimm vikur frá birtingu í dagblaði, sem er ekki í samræmi við 2. mgr. 31. gr. skipulagslaga. Á hitt ber að líta að sveitarfélagið birti auglýsinguna á þremur stöðum í sex vikur, þ.m.t. í Lögbirtingablaðinu sem telst opinber birting. Verður því talið að áðurnefndur annmarki sé ekki þess eðlis að varðað geti ógildingu hinnar kærðu deiliskipulagsbreytingar. Að lokinni samþykkt bæjarstjórnar og lögboðinni yfirferð Skipulagsstofnunar tók skipulagið gildi við birtingu í B-deild Stjórnartíðinda 7. apríl 2025. Var formleg málsmeðferð deiliskipulagsins því að öðru leyti í samræmi við ákvæði skipulagslaga, en þess ber að geta að 2. mgr. 43. gr. skipulagslaganna um grenndarkynningu felur í sér undantekningu frá áður greindri meginreglu um kynningu tillögu að deiliskipulagi eða breytingu á því.

Skipulagslög áskilja að samráð sé haft við almenning við gerð skipulagsáætlana þannig að honum sé gefið tækifæri til að hafa áhrif á ákvörðun stjórnvalda við gerð slíkra áætlana, sbr. c- og d-lið 1. gr. laganna. Það samráð fer fyrst og fremst fram á grundvelli málsmeðferðarreglna sem mælt er fyrir um í skipulagslögum, en sem áður segir var þeim reglum fylgt við gerð deiliskipulagsbreytingarinnar. Þá segir í 3. mgr. gr. 5.2.1. í skipulagsreglugerð nr. 90/2013 að ef tillaga að deiliskipulagi tekur til svæðis sem liggur að lóðamörkum, landamörkum eða sveitarfélagamörkum skuli haft samráð við eiganda þess lands, lóðarhafa eða viðkomandi sveitarfélag áður en tillaga er samþykkt til auglýsingar. Greint reglugerðarákvæði á ekki við í máli þessu þar sem lóðir kærenda eru innan skipulagssvæðisins. Þá er kveðið á um í 1. mgr. 43. gr. skipulagslaga að ekki sé þörf á að taka saman lýsingu samkvæmt 1. mgr. 40. gr. laganna vegna breytinga á deiliskipulagi. Var málsmeðferð deiliskipulagsbreytingarinnar í ljósi framan­­­ritaðs lögum samkvæmt.

Að öllu framangreindu virtu verður kröfu um ógildingu hinnar kærðu deiliskipulagsbreytingar hafnað.

Að fenginni framangreindri niðurstöðu eiga hinar kærðu ákvarðanir um samþykki byggingar­áforma og útgáfu byggingarleyfis stoð í gildandi skipulagsáætlunum svo sem kveðið er á um í 11. gr. laga nr. 160/2010 um mannvirki og 1. tl. 1. mgr. 13. gr. sömu laga. Með vísan til þess er kröfu um ógildingu hinna kærðu ákvarðana byggingarfulltrúa hafnað.

Úrskurðarorð:

Hafnað er kröfu kærenda um ógildingu ákvörðunar bæjarstjórnar Garðabæjar frá 6. febrúar 2025 um að samþykkja breytingu á deiliskipulagi Hnoðraholts norður og ákvarðana byggingar­fulltrúa frá 8. apríl s.á. um að samþykkja byggingaráform vegna Vorbrautar 8–12 og 14 ásamt útgáfu byggingarleyfis frá 29. apríl 2025 fyrir Vorbraut 8–12.

90/2025 Sælukot

Með

Árið 2025, fimmtudaginn 7. ágúst, tók Arnór Snæbjörnsson, formaður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, með heimild í 3. mgr. 3. gr. laga nr. 130/2011, fyrir:

Mál nr. 90/2025, kæra vegna útgáfu staðfestingar á niðurstöðu úttektar Heilbrigðiseftirlits Reykjavíkur frá 5. nóvember 2024 á nýbyggingu leikskóla vegna umsóknar um leyfi fyrir auknum fjölda leikskólaplássa.

 Í málinu er nú kveðinn upp svofelldur

úrskurður:

Með bréfi til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, 5. júní 2025, kærir Gunnlaugur Sigurðsson, leikskólastjóri leikskólans Sælukots, að Heilbrigðiseftirlit Reykjavíkur hafi ekki gefið út staðfestingu á niðurstöðu úttektar sinnar þann 5. nóvember 2024 á nýbyggingu við leikskólann vegna umsóknar um leyfi fyrir auknum fjölda leikskólaplássa. Þá gerði kærandi einnig kröfu um að úrskurðað yrði að leikskólinn hefði með nýbyggingunni uppfyllt skilyrði fyrir fjölgun leikskólaplássa.

Gögn málsins bárust úrskurðarnefndinni frá Heilbrigðiseftirliti Reykjavíkur 4. júlí 2025.

Málsatvik og rök: Mál þetta á sér nokkra forsögu hjá úrskurðarnefndinni en í kjölfar eftirlits heilbrigðisfulltrúa 5. nóvember 2024 tók Heilbrigðiseftirlit Reykjavíkur þá ákvörðun að stöðva starfsemi leikskólans til bráðabirgða, sbr. 63. gr. laga nr. 7/1998 um hollustuhætti og mengunarvarnir. Með bréfi dags. 6. s.m. var af hálfu heilbrigðiseftirlitsins upplýst um hvaða úrbætur þyrfti að gera áður en leikskólinn gæti tekið til starfa að nýju. Að afloknum úrbótum var lokun leikskólans aflétt og heimilað að opna hann á ný þann 11. s.m. Ákvörðun um að loka leikskólanum tímabundið var kærð til úrskurðarnefndarinnar með kæru, dags. 10. desember sama ár, mál nr. 172/2024. Þeirri kæru var vísað frá þar sem hún barst nefndinni að kærufresti liðnum.

Í eftirlitsferð Heilbrigðiseftirlitsins 5. nóvember 2024 voru einnig gerðar athugasemdir við frávik er vörðuðu nýbyggingu við leikskólann, en ekki hafði verið brugðist við þeim þegar tímabundinni lokun leikskólans var aflétt. Farið var í eftirfylgniferðir 26. og 29. nóvember s.á. og staðfest að úrbótum vegna þessara frávika væri ekki lokið. Kærandi sendi heilbrigðiseftirlitinu erindi 23. maí 2025 þar sem óskað var staðfestingar á að búið væri að taka út nýtt húsnæði skólans og að það uppfyllti kröfur. Í kjölfar samskipta við kæranda var með eftirlitsferð þann 23. júní s.á. staðfest að úrbótum væri lokið með fullnægjandi hætti. Á afgreiðslufundi Heilbrigðiseftirlitsins þann 3. júlí s.á. var samþykkt breyting á starfsleyfi leikskólans vegna breytinga á húsnæði sem og á fjölda leikskólabarna í samræmi við 2. mgr. 6. gr. laga nr. 7/1998.

 Af hálfu kæranda er vísað til þess að Heilbrigðiseftirlit Reykjavíkur hafi ekki svarað beiðni hans um staðfestingu á niðurstöðum úttektar frá 5. nóvember 2024 á nýbyggingu við leikskólann vegna umsóknar hans til skóla- og frístundasviðs Reykjavíkurborgar um leyfi fyrir auknum fjölda leikskólaplássa. Málinu hafi verið beint á byrjunarreit með almennri kynningu og með því ógilt fyrirliggjandi úttekt.

Heilbrigðiseftirlit Reykjavíkur vísar til þess að það sé ekki hlutverk úrskurðarnefndarinnar að taka nýja ákvörðun í málinu og því beri að vísa frá kröfu kæranda um að úrskurðarnefndin gefi út staðfestingu á að með nýbyggingunni væri búið að uppfylla kröfur um skilyrði fyrir fjölgun leikskólaplássa. Ekki hafi borist beiðni frá kæranda um að senda staðfestingu á úttekt á húsnæðinu á skóla- og frístundasvið, en það hafi verið á hans ábyrgð að gera það. Kærandi hafi þar að auki ekki skilað tilskyldum gögnum til þess að taka mætti mál hans til meðferðar, þ.e. staðfestingu á að úrbótum væri lokið og hefði heilbrigðiseftirlitið þar af leiðandi ekki hafnað beiðni um að gefa út staðfestingu á úttekt. Kæranda hafi ítrekað verið leiðbeint um þá lögbundnu málsmeðferð sem honum bæri að fylgja til þess að fá leyfi til að taka ný leikskólapláss í notkun, en umbeðin breyting á starfsleyfi leikskólans hafi verið samþykkt á afgreiðslufundi 3. júlí 2025.

Kærandi hafi nú fengið staðfestingu á að húsnæði skólans hafi hlotið úttekt og staðist skoðun og hafi hann því ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá úr málinu skorið. Því beri að vísa kærumálinu frá úrskurðarnefndinni.

Niðurstaða: Í máli þessu er kært athafnaleysi Heilbrigðiseftirlits Reykjavíkur, þ.e. að gefa ekki út staðfestingu á niðurstöðu úttektar sem fram fór 5. nóvember 2024 á nýbyggingu við leikskóla vegna umsóknar um leyfi fyrir auknum fjölda leikskólaplássa. Þess er einnig krafist að úrskurðað verði að leikskólinn hefði með nýbyggingunni uppfyllt kröfur um skilyrði fyrir fjölgun um allt að 27 leikskólapláss.

Hlutverk úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála er að úrskurða í kærumálum vegna stjórnvaldsákvarðana og í ágreiningsmálum vegna annarra úrlausnaratriða á sviði umhverfis- og auðlindamála eftir því sem mælt er fyrir um í lögum á því sviði, sbr. 1. gr. laga nr. 130/2011. Úrskurðarnefndin tekur því lögmæti kærðrar stjórnvaldsákvörðunar til endurskoðunar en tekur ekki nýja ákvörðun í máli eða leggur fyrir stjórnvöld að framkvæma tilteknar athafnir. Verður því ekki tekin afstaða til þeirrar kröfu kæranda að úrskurðað verði um að leikskólinn hafi uppfyllt tilteknar kröfur vegna fjölgunar leikskólaplássa.

Samkvæmt 3. mgr. 4. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála er meginreglan sú að þeir einir geti kært stjórnvaldsákvarðanir til úrskurðarnefndarinnar sem eiga lögvarða hagsmuni tengda þeirri ákvörðun sem kæra á. Eins og að framan greinir hefur kærandi fengið afhenta staðfestingu um úttekt heilbrigðiseftirlitsins og þá hefur breyting á starfsleyfi leikskólans verið samþykkt. Af þeim sökum hefur kærandi ekki lengur lögvarða hagsmuni af kærumáli þessu og verður því vísað frá úrskurðarnefndinni.

 Úrskurðarorð:

Kærumáli þessu er vísað frá úrskurðarnefndinni.

69/2025 Einimelur

Með

Árið 2025, fimmtudaginn 7. ágúst, kom úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála saman til fundar í húsnæði nefndarinnar að Borgartúni 21, Reykjavík. Mætt voru Ómar Stefánsson varaformaður, Karólína Finnbjörnsdóttir lögmaður og Þorsteinn Þorsteinsson byggingar­verkfræðingur.

Fyrir var tekið mál nr. 69/2025, kæra á ákvörðun byggingarfulltrúans í Reykjavík frá 2. apríl 2025 um að aðhafast ekki frekar vegna girðingar á mörkum lóðanna Einimels 9 og 11.

 Í málinu er nú kveðinn upp svofelldur

úrskurður:

Með kæru til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, dags. 2. maí 2025, er barst nefndinni sama dag, kæra eigendur, Einimel 11, Reykjavík, þá ákvörðun byggingarfulltrúans í Reykjavík frá 2. apríl 2025 að aðhafast ekki frekar vegna girðingar á mörkum lóðanna Einimels 9 og 11. Er þess krafist að ákvörðunin verði felld úr gildi.

Gögn málsins bárust úrskurðarnefndinni frá Reykjavíkurborg 4. júní 2025.

Málavextir: Á árinu 2022 var girðingu komið fyrir á lóðamörkum Einimels 9 og 11. Kærendur sendi í kjölfarið ábendingu vegna girðingarinnar sem barst afnota- og eftirlitsdeild Reykja­víkur­­borgar 30. ágúst 2024, þar sem fram kom að eigendur Einimels 9 hafi reist 230 cm háan vegg á lóðamörkunum. Kærendur hafi reynt að komast að samkomulagi um mannvirki sem gæti rúmast innan gildandi byggingarreglugerðar en án árangurs. Var óskað eftir aðstoð Reykja­víkurborgar við að öll ólögmæt mannvirki á lóðamörkum yrðu rifin niður.

Með bréfi, dags. 9. október 2024, tilkynnti byggingarfulltrúi eigendum Einimels 9 að um væri að ræða ólöglegt og ósamþykkt mannvirki á lóðamörkum og var þeim gert að sækja um byggingar­leyfi fyrir girðingunni. Starfsmenn afnota- og eftirlitsdeildar fóru á vettvang 26. mars 2025 þar sem girðingin var skoðuð og aðstæður kannaðar. Með bréfi til eigenda Einimels 9, dags. 2. apríl 2025, var fyrra bréf byggingarfulltrúa ítrekað og eigendunum gert að leggja fram skriflegt samþykki eigenda aðliggjandi lóðar innan 14 daga frá dagsetningu bréfsins. Að öðrum kosti yrðu þeir að fjarlægja viðkomandi girðingu innan 30 daga. Þá kom fram að byggingar­fulltrúi hygðist ekki aðhafast frekar vegna málsins og myndi ekki beita þvingunarúrræðum sem heimiluð væru í gr. 2.9.2 í byggingarreglugerð nr. 112/2012 þar sem almannahætta stafaði ekki af girðingunni.

Málsrök kærenda: Af hálfu kærenda er á það bent að í kjölfar þess að hin umdeilda girðing hafi verið sett upp á lóðamörkum Einimels 9 og 11 hafi þeir gert margar tilraunir til viðræðna við eigendur girðingarinnar sem hafi reynst árangurslausar. Hvorki hafi samþykkis kærenda verið aflað né hafi girðingin verið fjarlægð, þrátt fyrir tilmæli Reykjavíkurborgar og tilraunir kærenda til viðræðna.

Óskað hafi verið eftir því að byggingarfulltrúi beitti þeim þvingunarúrræðum sem heimiluð séu í gr. 2.9.2. í byggingar­reglugerð nr. 112/2012 og öðrum lögmæltum úrræðum til að knýja á um að girðingin yrði fjarlægð. Vísað sé til e-liðar gr. 2.3.5 í byggingarreglugerð en ágreiningslaust sé að umdeild girðing sé byggingarleyfisskyld og háð leyfi aðliggjandi lóðarhafa. Slíkt leyfi eða heimild liggi ekki fyrir af hálfu kærenda. Rökstuðningur byggingarfulltrúa fyrir því að hann muni ekki aðhafast í málinu sé byggður á því mati hans að girðingin valdi ekki almannahættu. Sú afstaða eigi sér ekki skýra lagastoð og sé það mat rangt og of þröngt. Byggingarfulltrúi virðist ekki hafa lagt mat á þá þætti sem tilgreindir eru í gr. 2.9.2. byggingarreglugerðar en ljóst sé að ásigkomulagi, frágangi og umhverfi umræddrar girðingar sé ábótavant, ásamt því að ekki hafi verið gengið frá henni samkvæmt áðurnefndri grein reglugerðarinnar. Girðingin sé hálfum metra of há, liggi of nálægt lóðarmörkum og ekkert samþykki liggi fyrir henni. Markmið byggingarreglugerðar sé meðal annars að tryggja faglegan undirbúning mannvirkjagerðar og virkt eftirlit með því að kröfum um öryggi mannvirkja og heilnæmi sé fullnægt. Hún hafi takmörkuð réttaráhrif ef stjórnvöld framfylgi henni ekki.

Girðingin hafi umtalsverð neikvæð áhrif á hagsmuni kærenda. Um sé að ræða varanleg óþægindi enda skyggi hún á aðliggjandi lóð og valdi því að gras og annar gróður á lóð kærenda hafi visnað. Þá skeri girðingin sig úr hvað varði útlit fasteigna og girðinga í íbúabyggðinni. Hafið sé yfir vafa að girðingin rýri verðmæti fasteignar kærenda, enda sé viðbúið að hugsan­legir kaupendur í framtíðinni muni setja fyrir sig að á mörkum lóðarinnar sé girðing sem fari í bága við lög og reglur, skerði útsýni og valdi tjóni a gróðri. Girðingin skapi því óþægindi sem kærendur hafi ekki mátt búast við eða þurfi að sætta sig við. Þá hafi ákvörðun byggingarfulltrúa um að aðhafast ekki í málinu reynst kærendum þungbær en með beitingu þvingunarúrræða mætti leysa úr málinu með skjótum hætti.

Reykjavíkurborg virðist ekki hafa skoðað girðinguna með fullnægjandi hætti á vettvangi til að ganga úr skugga um að ásigkomulag, frágangur og umhverfi hennar sé ábótavant eða hvort gengið sé frá henni samkvæmt lögum eða reglugerðum. Því hafi skilyrði 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 ekki verið uppfyllt.

Málsrök Reykjavíkurborgar: Borgaryfirvöld vísa til þess að ákvæði um þvingunarúrræði í 56. gr. laga um mannvirki nr. 160/2010 og gr. 2.9.2. í byggingarreglugerð nr. 112/2012 feli í sér heimild byggingarfulltrúa til að taka ákvörðun um beitingu þvingunarúrræða. Ákvörðun um beitingu þeirra sé því háð mati byggingarfulltrúa. Í tilefni af framkvæmd sem teljist vera ólögmæt sé það ávallt mat á aðstæðum sem ráði því hvort þvingunarúrræðum sé beitt eða ekki. Það verði því ekki talið að einstaklingnum sé tryggður lögvarinn réttur til að knýja byggingar­yfirvöld til beitingar þvingunarúrræða vegna einstaklingshagsmuna enda sé þeim tryggð önnur réttarúrræði til þess að verja þá hagsmuni sína.

Starfsmenn afnota og eftirlitsdeildar á umhverfis- og skipulagssviði Reykjavíkurborgar hafi í tvígang mætt á staðinn en þá hafi meðal annars myndir verið teknar af vettvangi. Girðingin standi á lóðamörkum Einimels 9 og Einimels 11 og varði því ekki aðra en þinglýsta eigendur þeirra lóða. Eftir heildstæða skoðun á því hvort umrædd girðing yrði talin raska öryggis- og almannahagsmunum var svo ekki talið vera. Starfsmenn borgaryfirvalda hafi því verið búnir að kynna sér vel aðstæður á vettvangi fyrir töku ákvörðunarinnar og hafi hún verið tekin með hliðsjón af meðalhófsreglu og því að girðingin hafi ekki verið talin raska öryggis- og almanna­hagsmunum. Því sé umrædd ákvörðun byggingarfulltrúa byggð á efnislegum og málefnalegum rökum.

 Athugasemdir framkvæmdaraðila: Eigandi Einimels 9 kveðst hafa rætt við kæranda í apríl 2022 um fyrirhugaða girðingu á lóðamörkum og hafi kærandi gefið samþykki sitt fyrir girðingunni. Ástæða þess að hinn umdeildi veggur hafi verið reistur á lóðamörkum sé sorpskýli sem standi á lóð Einimels 11 við lóðarmörk Einimels 9. Vegna frágangs á umræddu sorpskýli hafi verið nauðsynlegt að reisa vegginn. Brunahætta sé af sorptunnuskýlum úr timbri og þá sé gerð og frágangur skýlisins að Einimel 11 verulega ábótavant. Úr því fjúki rusl og af því stafi lyktarmengun. Þá bendir eigandi Einimels 9 á að huga þurfi að fjarlægð sorptunnuskýlis frá lóðamörkum, útliti, frágangi og brunavörnum.

 Viðbótarathugasemdir kærenda: Varðandi samtal við kærendur sem eigandi Einimels 9 vísi í hafi það átt sér stað um það leyti sem uppsetning girðingar hafi verið rædd. Áréttað hafi verið að fyrirhuguð girðing yrði kynnt kærendum með teikningum eins og þeim hafi verið tjáð að yrði gert. Slíkar teikningar hafi aldrei borist og þar af leiðandi hafi samþykki aldrei legið fyrir framkvæmdinni. Eigendur Einimels 9 hafi þrátt fyrir það hafið framkvæmdir daginn eftir umrætt samtal. Mótmælt sé að girðingin hafi verið reist vegna eldhættu sem stafi af sorpskýli kærenda. Engar athugasemdir hafi verið gerðar af hálfu eigenda Einimels 9 og ekkert bendi til þess að raunveruleg hætta sé til staðar. Fjarlægð skýlisins frá girðingunni sé veruleg og því ósennilegt að tilgreind eldhætta sé raunhæf forsenda framkvæmdarinnar. Engar kvartanir hafi borist vegna sorptunna kærenda. Þær standi við bílskúrsvegg, í fjarlægð frá umdeildri girðingu. Það sé því rangt og órökrétt að tengja ákvörðun um að reisa girðingu við meint ónæði vegna sorptunna.

Niðurstaða: Í máli þessu er deilt um þá ákvörðun byggingarfulltrúans í Reykjavík að aðhafast ekki frekar vegna girðingar á mörkum lóðanna Einimels 9 og11.

Það er hlutverk byggingarfulltrúa hvers sveitarfélags að hafa eftirlit með því að mannvirki og notkun þeirra sé í samræmi við útgefin leyfi og beita eftir atvikum þvingunarúrræðum, sbr. 55. og 56. gr. laga um mannvirki nr. 160/2010. Er nánar kveðið á um það í 2. mgr. 55. gr. laganna að sé byggingarframkvæmd hafin án þess að leyfi sé fengið fyrir henni eða hún brjóti í bága við skipulag geti byggingarfulltrúi krafist þess að hið ólöglega mannvirki eða byggingarhluti sé fjarlægt. Þá er fjallað um aðgerðir til að knýja fram úrbætur í 56. gr. laganna. Er þar m.a. tekið fram í 1. mgr. að sé ásigkomulagi, frágangi, umhverfi eða viðhaldi húss, annars mann­virkis eða lóðar ábótavant að mati byggingarfulltrúa eða frágangur ekki samkvæmt sam­þykktum upp­dráttum, lögum, reglugerðum og byggingarlýsingu, skuli gera eiganda eða umráða­manni eignarinnar aðvart og leggja fyrir hann að bæta úr því sem áfátt sé. Sé það ekki gert er heimilt að beita dagsektum eða láta vinna verk á kostnað þess sem vanrækt hefur að vinna verkið, sbr. 2. og 3. mgr. nefnds lagaákvæðis.

Í athugasemdum með frumvarpi því sem varð að mannvirkjalögum er tekið fram að sú breyting hafi verið gerð frá fyrri lögum að byggingarfulltrúa sé heimilt en ekki skylt að beita þvingunar­úrræðum. Þar kemur fram að eðlilegt sé að ákvörðun um beitingu úrræðanna sé metin í hverju tilviki, m.a. með tilliti til meðalhófs. Ákvörðun um beitingu þvingunarúrræða er því háð mati stjórnvalds hverju sinni og gefur sveitarfélögum kost á að bregðast við sé gengið gegn almanna­hagsmunum þeim er búa að baki mannvirkjalögum, svo sem skipulags-, öryggis- og heil­brigðishagsmunum. Fer það því eftir atvikum hvort nefndum þvingunarúrræðum verði beitt í tilefni af framkvæmd sem telst vera ólögmæt. Með hliðsjón af þessu verður ekki talið að einstaklingum sé tryggður lögvarinn réttur til að knýja byggingaryfirvöld til beitingar þvingunarúrræða vegna einstaklingshagsmuna enda eru þeim tryggð önnur réttarúrræði til að verja þá hagsmuni sína. Þótt beiting þvingunarúrræða sé háð mati stjórnvalds þarf ákvörðun þess efnis að vera studd efnislegum rökum, m.a. með hliðsjón af þeim hagsmunum sem búa að baki fyrrgreindum lagaheimildum og fylgja þarf meginreglum stjórnsýsluréttarins, s.s. um rann­­sókn máls og að málefnaleg sjónarmið búi að baki ákvörðun.

Eins og að framan greinir hafa starfsmenn afnota- og eftirlitsdeildar á umhverfis- og skipu­lagssviði Reykjavíkurborgar í tvígang mætt á staðinn en þá hafi meðal annars myndir verið teknar af vettvangi. Að lokinni þeirri skoðun og annarri meðferð málsins var það mat embættis byggingarfulltrúa að öryggis- og almanna­hagsmunum væri ekki raskað með hinni umdeildu girðingu.

Með hliðsjón af því sem að framan er rakið verður að telja að ákvörðun byggingarfulltrúa um að aðhafast ekki frekar vegna girðingar á lóðamörkum Einimels 9 og 11 sé studd efnisrökum að lokinni viðhlítandi rannsókn málsins. Verður kröfu kærenda um ógildingu hinnar kærðu ákvörðunar af þeim sökum hafnað

Úrskurðarorð:

Hafnað er kröfu kærenda um ógildingu ákvörðunar byggingarfulltrúans í Reykjavík frá 2. apríl 2025 um að aðhafast ekki frekar vegna girðingar á mörkum lóðanna Einimels 9 og 11.

80/2025 Labrador

Með

Árið 2025, fimmtudaginn 7. ágúst, kom úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála saman til fundar í húsnæði nefndarinnar að Borgartúni 21, Reykjavík. Mætt voru Ómar Stefánsson varaformaður, Karólína Finnbjörnsdóttir lögmaður og Þorsteinn Þorsteinsson byggingar­verkfræðingur.

Fyrir var tekið mál nr. 80/2025, kæra á ákvörðun sveitarstjóra Mýrdalshrepps frá 16. maí 2025 um aflífun hundanna Kols og Korku.

 Í málinu er nú kveðinn upp svofelldur

úrskurður:

Með kæru til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, dags. 20. maí 2025, er barst nefndinni sama dag, kærir A, þá ákvörðun sveitarstjóra Mýrdalshrepps frá 16. maí 2025 að aflífa hunda í hans eigu. Þess er krafist að ákvörðunin verði felld úr gildi.

Gögn málsins bárust úrskurðarnefndinni frá Mýrdalshreppi 19. júní 2025.

Málavextir: Hinn 16. maí 2025 barst tilkynning til lögreglunnar á Suðurlandi um að tveir hundar í lausagöngu hafi bitið lamb til ólífis á túni við Víkurkletta í Mýrdalshreppi. Á leið lögreglu á vettvang hafði sveitarstjóri hreppsins samband við lögregluna og tilkynnti um þá ákvörðun fulltrúa sveitastjórnar Mýrdalshrepps að hundunum skyldi lógað þegar í stað, því þeir hafi reglulega verið lausir og til vandræða í Vík og nágrenni.

Við komu á vettvang hitti lögregla eiganda sauðfjárhóps sem var innan girðingar við Víkurkletta og eiginmann hennar. Þau sögðust hafa komið að hundunum þar sem þeir voru búnir að drepa að minnsta kosti eitt lamb en hundarnir hafi staðið yfir dauða lambinu. Þau sögðu hundana hafa verið mjög æsta og erfitt hafi verið að komast að þeim. Þau hafi þó náð að snara ólum utan um hálsinn á hundunum og koma þeim inn í bifreið.

Lögregla fór næst á vinnustað kæranda og tjáði honum að hundarnir hans hafi verið staðnir að verki við að drepa lamb og sú ákvörðun hafi verið tekin að hundunum yrði lógað þegar í stað. Var kæranda boðið að koma með á vettvang og vera viðstaddur þegar hundunum yrði lógað sem og hann þáði. Hundunum var lógað á vettvangi af dýralækni. Með samþykki kæranda tók dýralæknirinn hræ þeirra til geymslu.

 Málsrök kæranda: Kærandi kveðst búa í hjólhýsi í Vík í Mýrdal, en það hafi skemmst í óveðri í vetur með þeim afleiðingum að hurðir þess opnist við minnstu hreyfingu, en hann hafi verið að vinna í því að smíða festingar. Umræddan dag hafi hundarnir sloppið út og þrátt fyrir eftirgrennslan kæranda hafi þeir ekki fundist.

Kærandi hafi hitt sveitarstjóra á fundi, hálfum mánuði áður til að ræða um húsnæðismál. Á þeim fundi hafi sveitarstjóri ekki minnst einu orði á að það hefðu borist kvartanir vegna hundanna. Þar sem að kærandi búi í hjólhýsi geti hann ekki sótt um færslu lögheimilis og breytt skráningunni á hundunum og þ.a.l. séu þeir enn þá skráðir á lögheimili kæranda í Kópavogi.

Þá hafi sér borist heimsókn frá Matvælastofnun sem tekið hafi út aðbúnað og ástand hundanna og ekki gert neinar athugasemdir. Í samþykkt um hunda- og kattahald í Mýrdalshreppi nr. 757 frá 11 júlí 2008, sé ekki kveðið með skýrum hætti á um það hvernig staðið skuli að ákvörðunartöku um aflífun hunda. Slíkt verði aftur á móti ekki gert nema að undangenginni afturköllun á leyfi til hundahalds. Ákvörðun um að afturkalla slíkt leyfi sé í höndum Heilbrigðiseftirlits Hafnar­fjarðar- og Kópavogssvæðis, sbr. 3. og 4. gr. samþykktar Mýrdalshrepps.

Báðir hundarnir séu blanda af tegundunum Border collie og Labrador. Rakkinn hafi verið 11 ára og tíkin 10 ára og hafi báðir hundarnir komið til kæranda, þegar þeir voru nokkurra mánaða gamlir. Vegna mistaka í uppeldi rakkans á yngri árum, hafi ekki tekist að kenna honum innkall og hlýðni við eiganda og aðra í lausagöngu, en tíkin hafi hlýtt innkalli. Á undanförnum árum hafi það verið vandamál að hundarnir hafi verið gjarnir á að strjúka og í kjölfarið náðst á ýmsum stöðum. Báðir hundarnir hafi verið svokallaðir flaðrarar, en aldrei hafi borist kæra varðandi það að þeir hafi bitið nokkurn mann eða skepnu.

Þegar kærandi hafi komið á vettvang hafi verið þar eitt dautt lamb með lítið bitfar á hálsi. Eftir þeim upplýsingum sem kærandi hafi aflað sér séu það tófur og refir sem bíti með þeim hætti, en algengast sé að hundar fari í fæturna á fénu. Á vettvangi hafi kærandi ekki fundið neinn sem hafi getað staðfest að hundarnir hafi bitið lambið. Í lögregluskýrslu komi fram að sveitarstjóri hafi haft samband við lögreglu og sagt að ákvörðun um að svæfa hundana tafarlaust hafi verið tekin af fulltrúum sveitarstjórnar. Oddviti sveitastjórnar hafi þó staðfest við kæranda að hann hafi ekki verið hafður með í ráðum. Þá hafi sveitarstjórinn ekki komið og kynnt sér aðstæður á vettvangi, heldur eingöngu verið í símasambandi.

Þá komi fram í lögregluskýrslu að eigandi sauðfjárins og eiginmaður hennar hafi tjáð lögreglu að þegar þau hafi komið á vettvang hafi hundarnir verið búnir að drepa eitt lamb, en ekki að þau hafi séð hundana drepa lambið. Varðandi það sem fram komi í nefndri skýrslu, um að hundarnir hafi verið æstir og erfitt hafi verið að handsama þá, sé líka talað um að hundarnir hafi verið snaraðir og settir inn í bíl. Þar af leiðandi hafi engin hætta stafað af hundunum lengur. Vilji kærandi vekja á því athygli að hundarnir hafi ekki verið taldir það hættulegir að setja þyrfti á þá múl. Hafi eiginmaður eiganda sauðfjárins síðar tjáð kæranda að þau hafi ekki óskað eftir aflífunum á hundunum og fundist erfitt að horfa upp á þessar aðgerðir.

Varðandi það sem komi fram í lögregluskýrslu um að lögreglumenn hafi farið á vinnustað kæranda og boðið honum að vera viðstaddur aflífunina, hafi jafnframt verið tiltekið í skýrslunni að lögreglu hafi ekki borið skylda til þess. Þá hafi lögregla einnig tjáð kæranda að hann hefði engan andmælarétt, en sökum þess hvað hundarnir væru kæranda mikilvægir hefðu þeir ákveðið að láta hann vita. Hafi þeir jafnframt sagt að eini aðilinn sem gæti stöðvað ferlið væri sveitar­stjórinn. Kærandi hafi verið í miklu uppnámi og strax haft samband við sveitarstjórann til þess að reyna að koma í veg fyrir að hundarnir hans yrðu aflífaðir. Viðkomandi hafi þá sagt að ákvörðunin hafi verið tekin og yrði framfylgt strax en kærandi gæti kært málið eftirá og að samtalinu væri þar með lokið. Kærandi hafi boðið sveitarstjóra aðrar lausnir t.d. að fara með hundana úr sveitarfélaginu og borga lambið, en hann svarað að búið væri að taka ákvörðunina og henni yrði ekki haggað.

Dýralæknir sem framkvæmdi svæfinguna hafi ekki verið samþykkur aflífuninni en talið hendur sínar bundnar af ákvörðun sveitarstjóra. Hafi dýralæknirinn svo tekið hræ hundanna með sér og komið þeim í brennslu en faðir kæranda síðan fengið öskuna afhenta.

Ákvörðunin hafi verið íþyngjandi geðþóttaákvörðun sem tekin hafi verið í skyndi. Hafi ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993 verið virt að vettugi, og þá sérstaklega rannsóknarregla 10. gr., meðalhófsregla 12. gr. og regla 13. gr. um andmælarétt.

Málsrök Mýrdalshrepps: Vísað er til þess að kærandi hafi hafst við í hjólhýsi innan þétt­býlisins í Vík þar sem hann starfi. Hann hafi haft þar tvo hunda sem því miður hefðu á fyrri stigum gengið endurtekið lausir innan þéttbýlisins í Vík. Hinn 16. maí 2025 hafi hundarnir ráðist að fé við Víkurklett sem sé rétt austan við þéttbýlið í Vík. Líkt og meðfylgjandi lögregluskýrsla beri með sér hafi hundarnir bitið til ólífis lamb sem þar hafi verið innan túns. Hundarnir hafi staðið yfir lambinu og verið mjög æstir þegar að þeim var komið. Lögreglu hafi verið gert viðvart sem og sveitarstjóra sem upplýst hafi sveitarstjórn um málið og tekið hina kærðu ákvörðun. Vegna alvarleika málsins hafi ekki verið annað talið forsvaranlegt en að lóga hundunum með stoð í skýrri heimild þar að lútandi í samþykkt sveitarfélagsins. Lögreglu hafi verið gert viðvart um þá ákvörðun og kæranda gefinn kostur á að koma á vettvang, sem hann og þáði. Dýralæknir hafi verið kvaddur á staðinn og lógað hundunum og tekið til geymslu og síðar brennslu að ósk kæranda.

Með vísan til 1. gr. laga um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála nr. 130/2011 taki nefndin ekki nýja ákvörðun og geti ekki tekið afstöðu til bótakrafna. Þar sem umræddir hundar hafi þegar verið aflífaðir verði ákvörðunin þar að lútandi ekki felld úr gildi. Telji úrskurðar­nefndin að kærandi kunni allt að einu að hafa lögvarða hagsmuni af því að fá skorið úr um gildi þeirrar stjórnvaldsákvörðunar sem málið lúti að, hafi ákvörðunin verið lögum samkvæm, sbr. einkum stjórnsýslulög nr. 37/1993 og samþykkt um hunda- og kattahald í Mýrdalshreppi, sem sett sé með stoð í lögum nr. 7/1998 um hollustuhætti og mengunarvarnir.

Sveitarfélagið harmi að kærandi hafi búið við sálarangist, bæði á fyrri stigum og eftir atvik máls, en telji að sjónarmið þar að lútandi haggi ekki þeim verndarhagsmunum og réttar­heimildum sem stuðst hafi verið við þegar hin kærða ákvörðun hafi verið tekin af illri nauðsyn.

Sveitarfélagið telji ekki að tilvísanir til ákvæða eða valdheimilda Hafnarfjarðarbæjar eða Kópavogsbæjar varði úrlausn málsins nokkru. Rétt sé að hundarnir sýnist skráðir í Kópavogi, a.m.k. ef litið sé til skjala sem kærandi hafi lagt fram samhliða kæru þessari. Sú skráning sé þó dagsett 20. maí 2025 eða nokkrum dögum eftir að hundarnir voru aflífaðir. Samþykkt um hunda- og kattahald í Mýrdalshreppi hafi fengið staðfestingu af umhverfisráðuneytinu hinn 11. júlí 2008 og birt í B-deild stjórnartíðinda 29. s.m. Samþykktin hafi haft gildi að lögum frá því tímamarki og sé öllum aðgengileg á vefsíðu sveitarfélagsins auk þess sem unnt sé að kynna sér efni hennar á skrifstofu sveitarfélagsins. Líkt og við eigi um samþykktir af þessu tagi í fleiri sveitarfélögum þá sæti hundahald takmörkunum. Leyfi sé hægt að fá til hundahalds sem sé þá bundið við nafn og heimilisfang einstaklings sem ekki geti framselt það, en viðkomandi undir­gangist víðtæk skilyrði sem fram komi í samþykktinni. Hafi umræddir hundar ekki verið skráðir í Mýrdalshreppi þrátt fyrir skyldu þar að lútandi, sbr. 2. gr. samþykktarinnar, og þeirri staðreynd að kærandi hafi búið í Vík um margra mánaða skeið. Þó kærandi hafi látið undir höfuð leggjast að sækja um áskilið leyfi til hundahaldsins og aflað ábyrgðartryggingar, sbr. 2. gr. samþykktarinnar, breyti það því ekki að ákvæði samþykktarinnar gildi um hundahald innan marka sveitarfélagsins.

Samkvæmt f-lið 2. gr. samþykktarinnar sé óheimilt með öllu að láta hunda ganga lausa innan marka þéttbýlis og á beitilöndum búfjár. Hundar skulu ávallt vera í taumi utanhúss og í fylgd manneskju sem fullt vald hafi yfir þeim. Samkvæmt g-lið 2. gr. beri leyfishafa að sjá svo um að hundur hans valdi ekki hættu, óþægindum eða óþrifnaði eða raski ró manna. Kærandi hafi þverbrotið þessar reglur ásamt öðrum ákvæðum samþykktarinnar um skilyrði sem hlíta þurfi að öðru leyti við hundahald. Áhersla sé lögð á að tilefni til þess að gæta skyldna varðandi taum og hindra strok hafi verið sérstaklega rík í ljósi þess sem kærandi hafi sjálfur upplýst um. Sveitarfélagið telji þessi brot ekki léttvæg og sérstaklega þegar litið sé til verndarhagsmuna samþykktarinnar sem sé einkum öryggi og heilsa íbúa, dýra og gesta sem sveitarfélagið sæki heim.

Þótt framangreind brot kæranda varðandi hundahaldið séu alvarleg byggðist hin umþrætta stjórnvaldsákvörðun um aflífun hundanna þó einkum á því að hundarnir hafi verið stór­hættulegir bæði öðrum dýrum og mönnum. Þeir hafi lagst á sauðfé og drepið lamb og verið mjög æstir eins og fram komi í lögregluskýrslu. Þessi atvik verði að sjálfsögðu að setja í samband við atferli og umhirðu hundanna að öðru leyti, en þeir hafi verið 10 og 11 ára, strokið oft og náðst á ýmsum stöðum. Þarna sé lýst hættulegum dýrum sem í andstöðu við lög gangi endurtekið laus. Sé slíkt ekki aðeins óvarlegt heldur þar að auki hættulegt.

 Í Mýrdalshreppi sé fyllsta öryggis gætt og sveitarfélaginu veitt óskorað vald til að bregðast við án tafar við aðstæður sem þessar. Þannig segi í 4. málsl. 4. gr. samþykktarinnar að hundum sem ráðist á menn eða skepnur og bíti skuli fjarlægja og heimilt sé að lóga þeim þegar í stað. Í þessu felist skýr heimild til að lóga hundi ef hann gerist sekur um að bíta dýr eða manneskju. Í því tilviki sem um ræði hafi þó alvarleiki verið öllu meiri því ekki hafi aðeins verið um það að ræða að hundarnir hafi bitið heldur hafi þeir bitið annað dýr með svo ofsafengnum og alvarlegum hætti að það hafi drepist. Einnig sé vakin athygli á því að ákvæðið vísi til heimildar til að fjarlægja hund, þ.e. taka dýrið úr vörslum eiganda og lóga. Þegar svo rammt kveði að hundar séu eftirlitslausir á bannsvæði og leggist á fé og bíti, þá gildi framangreind heimild fullum fetum þótt ekki þurfi að fjarlægja viðkomandi hund úr vörslum eiganda.

Samkvæmt framangreindu hafi legið fyrir skýlaus réttarheimild til grundvallar hinni kærðu ákvörðun sem sveitarstjóri hafi tekið í umboði sveitarstjórnar. Ákvörðunin hafi hvorki verið tekin af geðþótta né léttúð, heldur af illri nauðsyn og að gættum öllum skilyrðum.

Með tilliti til þeirra réttarheimilda sem legið hafi að baki hinni kærðu ákvörðun hafi rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga verið gætt. Burtséð frá því hvort kæranda hafi borið eiginlegur andmælaréttur, sbr. 13. gr. stjórnsýslulaga, hafi honum verið gert viðvart og hann komið sjónarmiðum sínum á framfæri við bæði sveitarstjóra og aðra sem að málinu komu og fengið jafnframt að kveðja hunda sína. Ekki verði séð að þýðingu hafi tilvísun kæranda til meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga, enda skýr heimild í samþykktinni um hundahald til að lóga þegar í stað hundum sem ráðist á menn eða skepnur og bíti.

Viðbótarathugasemdir kæranda: Ítekaðar eru fyrri athugasemdir. Samkvæmt því sem fram komi í lögregluskýslu áttu hundarnir að hafi bitið lamb til ólífis. Áréttað skuli að þegar kærandi hafi komið á staðinn, hafi hann séð eitt dáið lamb, en það virtist eins og það hafi ekki verið rannsakað hvernig það dó og engin merki um það á lambinu að það hafi verið bitið af hundum til ólífis. Eina sem kæranda hafi fundist hann heyra væri að það hafi verið lítið bitfar á hálsi lambsins. Það að hundarnir hafi staðið yfir því væri ekki endilega merki um að þeir hafi drepið það, heldur að þeir gætu hafa verið forvitnir. Kærandi hafi rætt við hundaatferlisfræðing sem staðfest hafi að hundar réðust ekki á háls á lömbum, heldur á afturfætur þeirra. Þá liggi ekki fyrir neinar lýsingar á því með hvaða hætti hundarnir hafi verið  æstir. Þeir hafi þó verið orkumiklir og notið þess að vera frjálsir og hlaupa um.

Vakin sé athygli á að samkvæmt samþykkt sveitarfélagsins sé heimilt að lóga hundum sem bíta þegar í stað, en það standi ekki að það skuli lóga þeim þegar í stað. En svo virðist vera að sveitarstjóri standi í þeirri trú.

Á þessu stigi vilji kærandi einnig benda á eitt mjög mikilvægt atriði í skýrslu lögreglu um að sveitarstjóri hafi haft samband „þegar þeir voru á leið á staðinn“ og tilkynnt um að ákvörðun hafi verið tekin um að aflífa báða hundana og hafi sveitarstjórinn þá verið búin að kalla til dýralækni. Hafi sveitarstjórinn því ekki verið á staðnum og þar af leiðandi ekki getað haft fulla yfirsýn yfir aðstæður og tekið réttar og sanngjarnar ákvarðanir.

Fyrir liggi yfirlýsing íbúa í Vík sem hitt hafi hundana þar sem þeim sé lýst sem sérstaklega vinalegum, rólegum og það sé mikill leikur í þeim. Einnig liggi fyrir greinargerð frá hunda­þjálfara og atferlisfræðing hjá TeamWork hundaskóla sem haft hafði hundana í þjálfun. Þar segi: „Kolur og Korka komu til mín í einkaþjálfun sem unghundar vegna almennrar hlýðni. Tímarnir voru 1x í viku yfir um 2 mánaða skeið. Kolur sýndi mikla samvinnueiginleika og var mjög mannelskur frá byrjun. Heilsaði mér eins og hann hafi þekkt mig lengi og kom alltaf fagnandi þegar ég mætti honum á förnum vegi. Korka var kraftmikil ung tík sem elskaði lífið. Hún þurfti meiri þolinmæði við æfingar þar sem hún hafði stutt „athyglisspan“. Eins og Kolur fannst henni alltaf mjög skemmtilegt að fá heimsóknina sem einkatíminn var. Hundarnir sýndu mér aldrei árásarhneigð á þeim tíma sem ég þekkti þá og engum öðrum svo ég sá eða vissi til. Einnig voru hundarnir í kringum ung börn (það var ungabarn á heimilinu þegar ég var þar) og sýndu hundarnir aldrei merki um árásarhneigð að barninu.“

Niðurstaða: Í máli þessu er deilt um lögmæti þeirrar ákvörðunar sveitarstjóra Mýrdalshrepps frá 16. maí 2025 um að aflífa tvo hunda í eigu kæranda. Í 65. gr. laga nr. 7/1998 um hollustuhætti og mengunarvarnir er kæruheimild til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlinda­mála vegna stjórnvaldsákvarðana sem teknar eru á grundvelli laganna, reglugerða settra sam­kvæmt þeim eða heilbrigðissamþykkta sveitarfélaga.

 Samþykkt um hunda- og kattahald í Mýrdalshreppi nr. 757 frá 11. júlí 2008 átti sér stoð í þáverandi 25. gr. laga nr. 7/1998, sbr. núverandi 59. gr. laganna. Í 4. gr. samþykktarinnar kemur m.a. fram að hunda, sem ganga lausir utan húss í þéttbýli, skuli handsama og færa í sérstaka geymslu á vegum sveitarfélagsins og gildi það sama um hættulega hunda og óleyfilega. Hunda sem ráðast á menn eða skepnur og bíta skuli fjarlægja og sé heimilt að lóga þeim þegar í stað. Aðeins dýralæknar mega aflífa gæludýr, nema í neyðartilfellum þegar ekki næst í dýralækni. Er það því háð mati á aðstæðum hvort að hundar séu færðir til geymslu eða þeim lógað þegar í stað.

Samkvæmt 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 skal stjórnvald sjá til þess að mál sé nægjanlega upplýst áður en ákvörðun er tekin í því. Þegar aðilar stjórnsýslumáls eiga öndverðra hagsmuna að gæta er stjórnvöldum skylt að taka tilhlýðilegt tillit til þeirra beggja eða allra aðila. Um 10. gr. laganna, segir í frumvarpi því sem varð að stjórnsýslulögum að: „Mál telst nægjanlega upplýst þegar þeirra upplýsinga hefur verið aflað sem eru nauðsynlegar til þess að hægt sé að taka efnislega rétta ákvörðun í því. Um nánari afmörkun verður m.a. að líta til þess hversu mikilvægt málið er og hversu nauðsynlegt það er að taka skjóta ákvörðun í málinu. Því tilfinnanlegri eða meira íþyngjandi sem stjórnvaldsákvörðun er, þeim mun strangari kröfur verður almennt að gera til stjórnvalds um að það gangi úr skugga um að upplýsingar, sem búa að baki ákvörðun, séu sannar og réttar.“ Þá skal stjórnvald skv. 12. gr. laganna aðeins taka íþyngjandi ákvörðun þegar lögmætu markmiði, sem að er stefnt, verður ekki náð með öðru og vægara móti og skal þess þá gætt að ekki sé farið strangar í sakirnar en nauðsyn ber til.

Sveitarfélagið hefur tekið fram að hin umþrætta ákvörðun um aflífun hundanna hafi einkum byggst á því að hundarnir hafi verið stórhættulegir bæði öðrum dýrum og mönnum.

Að virtum fyrirliggjandi gögnum og upplýsingum í máli þessu lá ekki fyrir sönnun þess að umræddir hundar hafi bitið lamb það sem fannst dautt eða áður orðið uppvísir að slíku athæfi, en þeir munu hafa verið 10 og 11 ára gamlir og verið lengst af í vörslu kæranda. Þar að auki var aðeins eitt bitfar á lambinu og því ljóst að ef svo væri að hundarnir hafi bitið lambið, hafi það einungis verið annar þeirra. Þá liggja ekki fyrir neinar skýrslur þess efnis að hundarnir hafi áður verið handsamaðir og teknir til vörslu sveitarfélagsins vegna lausagöngu og var komið á þá ólum á vettvangi og þeir settir inn í bifreið. Verður af þessu ekki ráðið að svo bráð hætta hafi stafað af hundunum að aflífa hafi þurft þá báða fyrirvaralaust í stað þess að fresta aflífun þeirra uns unnt væri að skoða þá nánar og kanna málsatvik frekar, sbr. 2. mgr. 18. gr. stjórnsýslulaga, enda ljóst að engin hætta stafaði af hundunum eftir að þeir höfðu verið settir inn í bifreiðina.

Með vísan til framangreinds þykja stjórnvöld Mýrdalshrepps ekki hafa gætt sem skyldi rannsóknar­reglu 10. gr. stjórnsýslulaga, meðalhófs samkvæmt 12. gr. laganna og andmæla­réttar kæranda, sbr. 13. gr. sömu laga. Þá verður að telja að leiðbeiningum til kæranda hafi verið verulega ábótavant, sbr. 7. gr. nefndra laga, svo sem um rétt hans til að krefjast frestunar á afgreiðslu málsins skv. 2. mgr. 18. gr. stjórnsýslulaga. Er því um slíka annmarka á máls­meðferð hinnar kærðu ákvörðunar að ræða sem leiða eigi til ógildingar hennar, enda ekki loku fyrir það skotið að ákvörðunin snerti lögvarða hagsmuni kæranda þótt aflífun hundanna sé þegar afstaðin.

 Úrskurðarorð:

Felld er úr gildi ákvörðun sveitarstjóra Mýrdalshrepps frá 16. maí 2025 um aflífun hundanna Kols og Korku.

115/2025 Ásvallagata

Með

Árið 2025, föstudaginn 1. ágúst, tók Arnór Snæbjörnsson, formaður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, með heimild í 3. mgr. 3. gr. laga nr. 130/2011, fyrir:

Mál nr. 115/2025, kæra á erindi byggingarfulltrúans í Reykjavík frá 25. júní 2025 um að gera lóðarhöfum Ásvallagötu 67 að fjarlægja smáhýsi af lóðinni eða færa það 3,0 m frá mörkum hennar og lóðar nr. 69 við sömu götu.

 Í málinu er nú kveðinn upp til bráðabirgða

úrskurður

um kröfu kærenda um frestun réttaráhrifa:

Með kæru til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála er barst nefndinni 22. júlí 2025 kæra A og B, Ásvallagötu 67, Reykjavík, þá ákvörðun byggingarfulltrúans í Reykjavík frá 25. júní 2025 um að gera þeim að fjarlægja smáhýsi af lóðinni eða færa það 3,0 m frá mörkum hennar og lóðar nr. 69 við sömu götu. Er þess krafist að ákvörðunin verði felld úr gildi. Verður nú tekin afstaða til framkominnar kröfu um frestun réttaráhrifa, sbr. 5. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála.

Málsatvik og rök: Með bréfi, dags. 25. júní 2025, var kærendum tilkynnt um að þeim væri veittur 30 daga frestur til að fjarlægja smáhýsi af lóð nr. 67 við Ásvallagötu eða færa það 3,0 m frá mörkum lóðarinnar og lóðar nr. 69 við sömu götu. Var þeim jafnframt leiðbeint um kærufrest til úrskurðarnefndarinnar.

Kærendur vísa til þess að framkvæmdin hafi verið unnin í góðri trú og samkvæmt leiðbeiningum frá starfsmönnum borgarinnar. Smáhýsið uppfylli öll skilyrði byggingar­reglugerðar nr. 112/2012 um stærð og hæð og hafi ekki áhrif á hagsmuni nágranna. Þá raski hýsið ekki almannahagsmunum.

Ekki hafa borist athugasemdir borgaryfirvalda við framkomna stöðvunarkröfu.

Niðurstaða: Í 1. mgr. 5. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála er tekið fram að kæra til úrskurðarnefndarinnar fresti ekki réttaráhrifum kærðrar ákvörðunar en jafnframt er kæranda þar heimilað að krefjast stöðvunar framkvæmda séu þær hafnar eða yfirvofandi, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Þá getur úrskurðarnefndin að sama skapi frestað réttaráhrifum ákvörðunar komi fram krafa um það af hálfu kæranda, sbr. 3. mgr. 5. gr. Með sama hætti er kveðið á um það í 29. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 að kæra til æðra stjórnvalds fresti ekki réttaráhrifum kærðrar ákvörðunar en þó sé heimilt að fresta réttaráhrifum hinnar kærðu ákvörðunar til bráðabirgða meðan málið er til meðferðar hjá kærustjórnvaldi þar sem ástæður mæli með því. Tilvitnuð lagaákvæði bera með sér að meginreglan er sú að kæra til æðra stjórnvalds frestar ekki réttaráhrifum kærðrar ákvörðunar og eru heimildarákvæði fyrir stöðvun framkvæmda eða frestun réttaráhrifa kærðrar ákvörðunar undantekning frá nefndri meginreglu sem skýra ber þröngt. Verða því að vera ríkar ástæður eða veigamikil rök fyrir ákvörðun um stöðvun framkvæmda eða frestun réttaráhrifa. Almennt mælir það á móti því að fallast á kröfu um stöðvun ef fleiri en einn aðili eru að máli og þeir eiga gagnstæðra hagsmuna að gæta. Einnig geta komið til álita þau tilvik þar sem kæruheimild verður í raun þýðingarlaus ef framkvæmdir eru ekki stöðvaðar, svo sem ef sú framkvæmd sem krafist er stöðvunar á er óafturkræf.

Í máli þessu er kærð sú ákvörðun byggingarfulltrúans í Reykjavík frá 25. júní 2025 að krefjast þess að smáhýsi á lóð nr. 67 við Ásvallagötu verði fjarlægt. Kærendur hafa nýtt sér heimild til að bera lögmæti hinnar kærðu ákvörðunar undir úrskurðarnefndina en um íþyngjandi ákvörðun er að ræða sem beinist að kærendum. Eins og málsatvikum er háttað þykir rétt að fresta réttaráhrifum ákvörðunarinnar enda liggja ekki fyrir knýjandi ástæður sem gera það að verkum að varhugavert sé að bíða niðurstöðu úrskurðarnefndarinnar um ágreiningsefni máls þessa.

 Úrskurðarorð:

Frestað er réttaráhrifum ákvörðunar byggingarfulltrúans í Reykjavík frá 25. júní 2025 um að krefjast þess að smáhýsi á lóð nr. 67 við Ásvallagötu verði fjarlægt.

127/2024 Hvammsvirkjun

Með

Árið 2025, fimmtudaginn 31. júlí, kom úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála saman til fundar í húsnæði nefndarinnar að Borgartúni 21, Reykjavík. Mætt voru Arnór Snæbjörnsson formaður, Geir Oddsson auðlindafræðingur, Karólína Finnbjörnsdóttir lögmaður og Þorsteinn Sæmundsson jarðfræðingur. Aðalheiður Jóhannsdóttir prófessor tók þátt í fundinum í gegnum fjarfundabúnað.

Fyrir var tekið mál nr. 127/2024, kæra á ákvörðun sveitarstjórnar Rangárþings ytra frá 16. október 2024 um að veita framkvæmdaleyfi vegna Hvammsvirkjunar.

 Í málinu er nú kveðinn upp til bráðabirgða

úrskurður

um kröfu hluta kærenda um stöðvun framkvæmda:

Með fimm bréfum til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála kæra A, B, C, D, E, F, G og H félagar í Veiðifélagi Kálfár, þá ákvörðun sveitarstjórnar Rangárþings ytra frá 16. október 2024 að veita Landsvirkjun framkvæmdaleyfi vegna Hvammsvirkjunar. Einnig kærir I frá Fossnesi téða ákvörðun til nefndarinnar sem og þau J og K, ábúendur á Stöðulfelli, Skeiða- og Gnúpverjahreppi. Bárust umræddar kærur úrskurðarnefndinni 23. október 2024 og voru þær allar samhljóða. Með bréfi til úrskurðarnefndarinnar, dags. 23. október 2024, er barst nefndinni sama dag, kæra NASF á Íslandi, Náttúrugrið og Náttúruverndarsamtök Íslands sömu ákvörðun. Einnig kæra samtökin ætluð brot á þátttökurétti almennings í mati á umhverfisáhrifum framkvæmdarinnar.

Verða framangreind kærumál, sem eru nr. 129, 133, 136, 138, 140, 142 og 144/2024, sameinuð máli þessu enda þykja hagsmunir kærenda ekki standa því í vegi.

Gögn málsins bárust úrskurðarnefndinni frá Rangárþingi ytra 25. nóvember 2024. Meðferð málsins fyrir nefndinni var frestað með bréfi, dags. 11. febrúar sl. Þeirri frestun var aflétt í framhaldi af dómi Hæstaréttar frá 9. júlí 2025 í máli nr. 11/2025. Viðbótargögn bárust 18. júlí s.á. og síðar.

Hluti kærenda þessa máls krafðist þess með bréfi, dags. 27. júlí 2025, er barst nefndinni 28. s.m. að yfirstandandi framkvæmdir samkvæmt hinu kærða leyfi yrðu stöðvaðar, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála. Verður nú tekin afstaða til framkominnar stöðvunarkröfu.

Málavextir og málsrök: Landsvirkjun hefur um árabil unnið að undirbúningi Hvammsvirkjunar, vatnsaflsvirkjunar sem fyrirhuguð er á Þjórsár- og Tungnaársvæðinu. Hinn 19. ágúst 2003 lá fyrir úrskurður Skipulagsstofnunar um að fyrirhuguð virkjun í einu eða tveimur þrepum myndi ekki hafa í för með sér umtalsverð umhverfisáhrif þegar tekið hefði verið tillit til nánar tilgreindra skilyrða. Með úrskurði umhverfisráðherra 27. apríl 2004 var úrskurður stofnunarinnar staðfestur með ákveðnum skilyrðum. Matsskýrsla framkvæmdarinnar hefur verið endurskoðuð að hluta til, sbr. álit Skipulagsstofnunar um áhrif Hvammsvirkjunar á annars vegar landslag og ásýnd og hins vegar útivist og ferðaþjónustu, dags. 12. mars 2018.

Með ákvörðun Fiskistofu frá 14. júlí 2022 var Landsvirkjun veitt heimild til framkvæmda við Hvammsvirkjun í Þjórsá og byggingu mannvirkja henni tengdri, skv. 33. gr. laga nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði. Þeirri ákvörðun var skotið til úrskurðarnefndarinnar en með úrskurði nefndarinnar, uppkveðnum 31. ágúst 2023 í máli nr. 76/2023, var kærunni vísað frá þar sem hún barst að liðnum kærufresti.

Hinn 9. apríl 2024 veitti Umhverfisstofnun Landsvirkjun heimild, skv. 18. gr. laga nr. 36/2011 um stjórn vatnamála, til breytingar á vatnshlotinu Þjórsá 1 vegna fyrirhugaðra framkvæmda við Hvammsvirkjun. Hinn 12. september s.á. gaf Orkustofnun út virkjunarleyfi vegna virkjunarinnar. Í því kom fram að það fæli í sér heimild til að nýta vatnsafl til raforkuframleiðslu með þeim skilyrðum sem tilgreind væru í leyfinu, raforkulögum nr. 65/2003 og reglugerð nr. 1040/2005 um framkvæmd raforkulaga. Tók leyfið til miðlunar, veitingar og nýtingar vatns í Þjórsá í samræmi við ákvæði vatnalaga. Í skilyrðum með leyfinu kom m.a. fram að það einskorðaðist við allt að 95 MW virkjun með þeim staðarmörkum mannvirkja sem lýst væri í samþykktu deiliskipulagi fyrir virkjunina. Einnig var tekið fram að leyfið tæki til stíflunar Þjórsár skammt ofan við Viðey (Minnanúpshólma) og myndunar allt að 4 km2 inntakslóns, Hagalóns. Virkjunarleyfi þetta var kært til úrskurðarnefndarinnar.

Á fundi sveitarstjórnar Rangárþings ytra 16. október 2024 var samþykkt umsókn Landsvirkjunar um framkvæmdaleyfi fyrir Hvammsvirkjun. Við afgreiðsluna lá m.a. fyrir sameiginleg greinargerð Rangárþings ytra og Skeiða- og Gnúpverjahrepps. Hinn 24. s.m. samþykkti sveitarstjórn Skeiða- og Gnúpverjahrepps einnig að veita framkvæmdaleyfi vegna virkjunarinnar. Framkvæmdaleyfi Rangárþings ytra vegna Hvammsvirkjunar var gefið út 29. október 2024. Samkvæmt því er leyfið bundið við þær framkvæmdir sem fjallað er um í umsókn um leyfi og tilgreindar eru á teikningum er fylgdu henni, fjallað er um í umhverfismati og eru í samræmi við skipulag.

Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur frá 15. janúar 2025 í máli E-2457/2024, Brynhildur Briem o.fl. gegn íslenska ríkinu og Landsvirkjun, var ógilt ákvörðun Umhverfisstofnunar frá 9. apríl 2024. Var með dómnum einnig ógilt virkjunarleyfi Hvammsvirkjunar frá 12. september s.á. Með bréfi úrskurðarnefndarinnar til aðila þessa máls, dags. 11. febrúar 2025, var meðferð allra kærumála sem vörðuðu virkjunarleyfi og framkvæmdaleyfi fyrir Hvammsvirkjun frestað þar til endanleg niðurstaða dómstóla lægi fyrir um gildi virkjunarleyfis til framkvæmdarinnar. Með dómi Hæstaréttar uppkveðnum 9. júlí 2025, í máli nr. 11/2025, var niðurstaða héraðsdóms staðfest.

Hinn 11. júlí 2025, sótti Landsvirkjun um virkjunarleyfi til bráðabirgða til Umhverfis- og orkustofnunar vegna Hvammsvirkjunar í samræmi við 4. gr. a í raforkulögum nr. 65/2003, sbr. 1. gr. laga nr. 42/2025 um breytingu á raforkulögum og lögum um stjórn vatnamála. Um leið var þess óskað að stofnunin hæfi á ný málsmeðferð við afgreiðslu á umsókn Landsvirkjunar um virkjunarleyfi og heimild til breytingar á vatnshloti vegna Hvammsvirkjunar. Má um þetta nánar vísa til fréttatilkynningar á vef Umhverfis- og orkustofnunar frá 21. júlí 2025.

Að gengnum dómi Hæstaréttar bárust úrskurðarnefndinni erindi frá hluta kærenda þar sem þess var krafist að „þegar í stað“ myndi ganga úrskurður um ógildingu framkvæmdaleyfa fyrir virkjuninni. Kom og fram að nú stæðu yfir framkvæmdir við undirbúning virkjunarinnar og væri lítils virði ef framkvæmdir gætu haldið áfram þrátt fyrir dóm Hæstaréttar. Í framhaldi þessa aflétti úrskurðarnefndin frestun kærumálanna og var þeim kærum vegna virkjunarleyfisins, sem ekki höfðu verið afturkallaðar, vísað frá nefndinni með úrskurði 24. júlí 2025. Jafnframt var aðilum máls þessa gefið færi á því að koma á framfæri athugasemdum af þessu tilefni.

Í athugasemdum leyfisveitanda voru fyrri sjónarmið um margt áréttuð og þess krafist að ógildingu hins kærða leyfis yrði hafnað, en til vara að ekki yrðu felldar úr gildi heimildir til að halda áfram svonefndum undirbúningsframkvæmdum við Hvammsvirkjun, sem hefðu hafist í desember 2024 og áætlað væri að myndi ljúka í lok árs 2025. Þær varði uppsetningu vinnubúða, lagningu aðkomuvegar og aðra vegagerð innan framkvæmdasvæðis og efnisvinnslu fyrir vegagerð auk raf-, fjar- og hitavatnsveitu vinnubúða- og framkvæmdasvæðis. Var á það bent að þessar framkvæmdir væru eigi í eða við vatnsfarvegi og muni því hvorki hafa bein né óbein áhrif á vatnshlot, ástand vatnshlota eða umhverfismarkmið þeirra. Leyfishafi setti fram áþekka varakröfu í athugasemdum sínum og höfðaði til þess að úrskurðarnefndinni væri rétt að yfirfæra forsendur dóms Hæstaréttar á hið kærða framkvæmdaleyfi þannig að eftir myndu í því standa framkvæmdir sem ekki röskuðu ástandi vatns. Af hálfu bæði leyfisveitanda og leyfishafa var bent á að skammt væri í það að gefið yrði út virkjunarleyfi til bráðabirgða fyrir þeim undirbúningsframkvæmdum sem vísað væri til. Að auki var höfðað til meðalhófs, en umræddar framkvæmdir væru langt komnar og mikið tjón gæti hlotist af ógildingu leyfis. Lögð voru fram ýmiss gögn í framhaldi þessa sem vörðuðu tilhögun framkvæmda, þ.m.t. útboðsgögn vegna undirbúningsframkvæmda.

Í athugasemdum þeirra kærenda sem eru náttúruverndarsamtök var því mótmælt að umræddar undirbúningsframkvæmdir fælu ekki í sér áhrif á vatnshlot, en líklegt sé að grunnvatnshlot verði fyrir áhrifum af framkvæmdunum. Þá sé ekkert um það vitað hvort Umhverfis- og orkustofnun muni veita bráðabirgðaleyfi fyrir Hvammsvirkjun. Slík ákvörðun sé kæranleg og bendi margt til þess að hún uppfylli ekki ákvæði EES-gerða. Þá séu þau framkvæmdaleyfi sveitarfélaga sem um ræði ekki aðgreind í verkþætti, hvorki í tíma né rúmi, sem stutt geti við kröfu um að þau verði felld úr gildi að hluta. Sé því einnig mótmælt að um undirbúningsframkvæmdir sé að ræða. Vegna sjónarmiða um meðalhóf sé bent á að framkvæmdir hafi verið á ábyrgð og áhættu leyfishafa sem hafi mátt vera ljóst að lagaleg óvissa væri uppi um heimildir til þeirra.

Hinn 28. júlí 2025 kynnti úrskurðarnefndin sér aðstæður á vettvangi að viðstöddum fulltrúum kærenda, leyfisveitenda og leyfishafa.

Það var fyrst með bréfi, dags. 27. júlí 2025, sem móttekið var 28. s.m., að nokkrir kærendur máls þessa fóru fram á að yfirstandandi framkvæmdir samkvæmt hinu kærða leyfi, yrðu þegar stöðvaðar, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála. Var á það bent í bréfi þessu að þrátt fyrir að Landsvirkjun hafi sótt um bráðabirgðavirkjunarleyfi, hafi fyrirtækið frá 15. janúar 2025 staðið í framkvæmdum við Hvammsvirkjun í skjóli ógilds virkjunarleyfis og ógildrar ákvörðunar Umhverfisstofnunar. Var um leið bent á atriði sem varða truflun og óafturkræf áhrif framkvæmda, en ekki liggi fyrir að brýn nauðsyn standi til þess að raska eldhrauni með þeim hætti sem ráðgert sé með byggingu virkjunar sem ekki hafi virkjunarleyfi til þess að framleiða raforku skv. 1. mgr. 4. gr. raforkulaga nr. 65/2003. Leitað var stuttlega viðhorfa annarra aðila þessa máls og leyfisveitenda um framkomna kröfu um stöðvun framkvæmda.

Í athugasemdum leyfishafa var m.a. bent á áhrif þess á forsendur verksamninga ef vinna við framkvæmdir muni tefjast, með flutningi vinnuvéla annað sem myndi skapa umtalsvert álag á vegi á svæðinu. Af hálfu Skeiða- og Gnúpverjahrepps var gerð ábending um að í þeim undirbúningsframkvæmdum sem nú eigi sér stað sé þegar búið að leggja alla vegi og plön. Ekki eigi eftir að fara inn á óröskuð svæði til viðbótar þeim svæðum sem þegar hafi verið unnið á. Á vegum og plönum sé einungis eftir að klára frágang efsta burðarlags. Efni í það sé tilbúið og hafi verið haugsett á fyrirhuguðu plani fyrir vinnubúðir. Engin nauðsyn sé því á því að fella úr gildi framkvæmdaleyfi á meðan framkvæmdaraðili bíði úrlausnar umsókna sinna um bráðabirgðaleyfi og nýtt virkjunarleyfi. Engin nauðsyn sé heldur á því að stöðva framkvæmdir. Um framkvæmdir í frárennslisskurði virkjunarinnar kom fram að grafa eigi niður á 96 metra yfir sjávarmáli og sé grunnvatnsstaða í kringum 89 metra og muni framkvæmdir með því ekki varða eða komast í snertingu við vatnshlot. Allt efni sem komið hafi upp úr skurðinum hafi verið nýtt í vegagerð og plön á svæðinu auk þess sem það hafi verið haugsett og sé fyrirhugað að nota í Búðarfossveg, sem sé á ábyrgð Vegagerðarinnar og tengist ekki framkvæmdaleyfi Hvammsvirkjunar.

Í athugasemdum þeirra kærenda sem eru náttúruverndarsamtök var af þessu tilefni m.a. bent á það með vísan til framlagðra gagna að auðsætt væri að undirbúningsframkvæmdirnar væru hluti virkjunarframkvæmda við Hvammsvirkjun og að ekki yrði fallist á fullyrðingar um að þær myndu engin áhrif hafa á grunnvatnshlot enda geti svo umfangsmiklar framkvæmdir augljóslega komið niður á gæðum grunnvatns og haft áhrif á grunnvatnshlot óháð því hvort grafið eða sprengt sé niður í sjálft grunnvatnsborðið. Vegna sjónarmiða um að miklir fjárhagslegir hagsmunir séu undir í málinu vegna verksamnings og framkvæmda sé bent á að sé litið til málsins í heild sé skýrt að þegar framkvæmdin hafi verið boðin út og skrifað undir verksamning við aðalverktaka hafi mikil réttaróvissa verið uppi um framkvæmdina um langan tíma og ágreiningur um hana fyrir dómstólum og úrskurðarnefndinni. Verði leyfishafi sjálfur að bera þann skaða sem hljótist af þeim augljósa möguleika að bæði virkjunar- og framkvæmdaleyfi fyrir virkjuninni verði ógild fyrir dómi eða úrskurðarnefnd og væri annað bæði lagalega og siðferðislega rangt og eigi ekkert skylt við meðalhófsreglu.

Niðurstaða: Í 5. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála segir að kæra til nefndarinnar fresti ekki réttaráhrifum ákvörðunar. Kærandi geti þó krafist úrskurðar um stöðvun framkvæmda til bráðabirgða séu þær hafnar eða yfirvofandi. Hefur úrskurðarnefndin til þess sjálfstæða heimild, en sú heimild er undantekning frá þeirri meginreglu að kæra fresti ekki réttaráhrifum ákvörðunar.

 Samkvæmt lögum nr. 130/2011 er það skilyrði aðildar í málum fyrir úrskurðarnefndinni að kærandi eigi lögvarinna hagsmuna að gæta tengda viðkomandi ákvörðun, sbr. 3. mgr. 4. gr. laganna. Þeim kærendum sem um lögvarða hagsmuni vísa til veiðiréttarhagsmuna í Kálfá og Þjórsá verður játuð kæruaðild að máli þessu með sama hætti og í máli nefndarinnar nr. 3/2023 sem varðaði virkjunarleyfi Hvammsvirkjunar. Einn kærenda, I, telur hvorki til sambærilegra beinna né óbeinna eignarréttinda og þótt hún sé lögerfingi eiganda slíkra réttinda, að því hún hefur upplýst, veitir það henni ekki lögvarin réttindi þeim tengd. Verður kæru hennar því vísað frá nefndinni.

Umhverfisverndar-, útivistar- og hagsmunasamtök eiga lögvarinna hagsmuna að gæta þegar um er að ræða ákvarðanir um að veita leyfi vegna framkvæmda sem falla undir lög nr. 111/2021 um umhverfismat framkvæmda og áætlana, sbr. b-lið 3. mgr. 4. gr. laga nr. 130/2011, að nánar tilgreindum skilyrðum uppfylltum. Þeir kærendur sem eru náttúruverndarsamtök uppfylla þessi skilyrði samkvæmt gögnum sem úrskurðarnefndin hefur kynnt sér og verður þeim því játuð aðild að máli þessu.

 Með dómi Hæstaréttar uppkveðnum 9. júlí 2025 í máli nr. 11/2025 var sem áður er rakið staðfest niðurstaða Héraðsdóms Reykjavíkur frá 15. janúar s.á. í máli E-2457/2024 um ógildingu heimildar sem Umhverfisstofnun veitti 9. apríl 2024 til að breyta vatnshlotinu Þjórsá 1, á grundvelli a-liðar 1. mgr. 18. gr. laga nr. 36/2011 um stjórn vatnamála vegna fyrirhugaðrar Hvammsvirkjunar. Í dómi þessum var á það bent að skv. 3. mgr. 28. gr. laganna skuli leyfisveitandi tryggja við afgreiðslu umsóknar um leyfi til nýtingar vatns að það sé í samræmi við þá stefnumörkun um vatnsvernd sem fram komi í vatnaáætlun. Virkjunarleyfi fyrir vatnsaflsvirkjun var álitið fela í sér leyfi til nýtingar vatns í skilningi þessa ákvæðis og með þeirri niðurstöðu að fella úr gildi veitta heimild til breytingar á vatnshlotinu var álitið að grundvöllur virkjunarleyfisins hefði svo brostið að varðaði ógildingu. Með sama hætti verður að álíta að forsendur hins kærða framkvæmdaleyfis hafi með þessu brostið þannig það geti ekki staðið óraskað.

Af hálfu leyfisveitanda og leyfishafa hafa verið færð fram þau sjónarmið að með vísan til meðalhófs sé úrskurðarnefndinni rétt að fella hið kærða leyfi einungis úr gildi að hluta til. Hafa verið lögð fram nokkur gögn fyrir úrskurðarnefndina sem varða umfang svonefndra undirbúningsframkvæmda sem fela aðallega í sér að hafin er vinna við stærstan hluta frárennslisskurðs virkjunarinnar, hann er mótaður og nýttur sem efnisnáma, tekið er fullt þversnið skurðarins en hvorki í fulla dýpt eða lengd. Það efni sem við þetta losnar hefur verið notað í vegi og plön á framkvæmdasvæðinu en er að nokkru leyti haugsett. Þessar framkvæmdir eru að mestu eða öllu leyti óaðskiljanlegur þáttur í framkvæmdum við ráðgerða Hvammsvirkjun. Var þessum framkvæmdum einnig að því best verður ráðið lýst í virkjunarleyfi því sem ógilt var með dómi.

Um samþykki og útgáfu framkvæmdaleyfa eru fyrirmæli í reglugerð nr. 772/2012 um framkvæmdaleyfi. Þar kemur fram í 5. tl. 2. mgr. 7. gr. að með umsókn um framkvæmdaleyfi skuli fylgja fyrirliggjandi samþykki og/eða leyfi annarra leyfisveitenda sem framkvæmdin kann að vera háð samkvæmt öðrum lögum, ásamt upplýsingum um önnur leyfi sem framkvæmdaraðili er með í umsóknarferli eða hyggst sækja um. Fyrir þessu eru þau rök að ef framkvæmdaleyfi er samþykkt áður en fyrir liggur afstaða sérhæfðra leyfisveitenda, skapast sú hætta að skilmálar ólíkra leyfa reynist ósamrýmanlegir og vafi leiki á um lögmæti leyfis. Á þessum grundvelli hefur í úrskurðum úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála verið álitin eðlileg forsenda framkvæmdaleyfis hvort fyrir liggi afstaða sérhæfðs stjórnvalds hverju sinni, sjá úrskurði nefndarinnar í málum nr. 115/2012, nr. 25/2016 og nr. 58/2022 sem og í máli nr. 74/2023. Vegna sjónarmiða um hvort yfirfæra megi með einhverjum hætti forsendur téðs dóms Hæstaréttar á hið kærða framkvæmdaleyfi verður auk þess bent á að heimild til breytingar á vatnshloti, sbr. 18. gr. laga nr. 36/2011, sem um var fjallað í dóminum, er nú þáttur í virkjunarleyfi, sbr. 5. gr. laga nr. 42/2025 um breytingu á raforkulögum og lögum um stjórn vatnamála (flýtimeðferð og breyting á vatnshloti).

Í 5. gr. laga nr. 130/2011 segir að kæra til nefndarinnar fresti ekki réttaráhrifum ákvörðunar. Kærandi geti þó krafist úrskurðar um stöðvun framkvæmda til bráðabirgða séu þær hafnar eða yfirvofandi. Í athugasemdum með frumvarpi því sem varð að lögum nr. 130/2011 segir um 5. gr. að í málum sem varði framkvæmdir sem hafi áhrif á umhverfið kunni kæruheimild að verða þýðingarlaus ef úrskurðarnefndin hafi ekki heimild til að fresta réttaráhrifum hennar, þó sé mikilvægt að gætt sé að því að efnislegar forsendur liggi að baki kæru, þ.e. að horft sé til þess hversu líklegt sé að kæra breyti efni ákvörðunar.

Við meðferð þessa máls hefur verið upplýst um undirbúning að nýrri leyfisveitingu, en bætt hafi verið úr ágalla á löggjöf, sem um hafi verið fjallað í dómi Hæstaréttar. Hinn 11. júlí 2025 hafi verið sótt um virkjunarleyfi til bráðabirgða til Umhverfis- og orkustofnunar vegna Hvammsvirkjunar í samræmi við 4. gr. a í raforkulögum nr. 65/2003, sbr. 1. gr. laga nr. 42/2025. Umsóknin hafi eingöngu náð til svonefndra undirbúningsframkvæmda sem þegar væru hafnar og hefðu ekki áhrif á vatnshlot, þ.e. þeirra framkvæmda sem þess hefur verið krafist til vara í máli þessu að látnar verði óraskaðar. Fram hefur einnig komið að óskað hafi verið eftir því við Umhverfis- og orkustofnun að hafinn yrði undirbúningur að afgreiðslu umsóknar um nýtt virkjunarleyfi. Má um þetta nánar vísa til fréttatilkynningar á vef Umhverfis- og orkustofnunar frá 21. júlí 2025. Samkvæmt upplýsingum frá leyfisveitanda er fyrirséð að virkjunarleyfi til bráðabirgða verði gefið út um miðjan ágústmánuð.

Komi til þess að veitt verði virkjunarleyfi til bráðabirgða til þeirra undirbúningsframkvæmda við Hvammsvirkjun sem um hefur verið deilt fyrir úrskurðarnefndinni áður en mál þetta verður tekið til endanlegs úrskurðar verður væntanlega að nokkru barið í þá bresti sem sýnt hafa sig við meðferð þessa kærumáls. Myndu þá koma til nánari athugunar önnur þau sjónarmið sem kærendur í máli þessu hafa fært fram, m.a. um hvort leyfisveitandi hafi tekið afstöðu til þess hvort brýna nauðsyn bæri til að raska eldhrauni í þágu hinna kærðu framkvæmda, sbr. 61. gr. laga nr. 60/2013 um náttúruvernd. Að þessu virtu þykir rétt að svo stöddu að láta nægja að stöðva framkvæmdir samkvæmt hinni kærðu ákvörðun. Um leið er það á forræði leyfishafa hvort hann sækir um nýtt framkvæmdaleyfi fyrir undirbúningsframkvæmdum eða heldur til streitu kröfu í máli þessu um að hið kærða leyfi verði látið óraskað eða til vara fellt úr gildi að hluta til.

Meðal þess sem leyfisveitandi hefur bent á er að vinna við uppsetningu vinnubúða og tengdar framkvæmdir séu ekki háðar virkjunarleyfi. Að því virtu sem og staðsetningu vinnubúðanna, utan framkvæmdasvæðis, skal tekið fram að úrskurður þessi stendur ekki í vegi frekari framkvæmda við þær. Jafnframt þykir rétt að taka fram að úrskurðarnefndin gerir ekki athugasemd við að þrátt fyrir úrskurð þennan verði lokið við frágang efsta burðarlags á vegum og plönum sem þegar eru á framkvæmdasvæðinu.

Úrskurðarorð:

Stöðvaðar eru framkvæmdir samkvæmt ákvörðun sveitarstjórnar Rangárþings ytra frá 16. október 2024 um að veita framkvæmdaleyfi vegna Hvammsvirkjunar.

99/2025 Vindmælingamastur

Með

Árið 2025, fimmtudaginn 31. júlí, kom úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála saman til fundar í húsnæði nefndarinnar að Borgartúni 21, Reykjavík. Mætt voru Arnór Snæbjörnsson varaformaður, Geir Oddsson auðlindafræðingur, Karólína Finnbjörnsdóttir lögmaður og Þorsteinn Sæmundsson jarðfræðingur. Aðalheiður Jóhannsdóttir prófessor tók þátt um fjarfundarbúnað.

Fyrir var tekið mál nr. 99/2025, kæra á ákvörðun forsætisráðuneytis frá 3. maí 2024 um að veita leyfi til rannsókna á svæðinu við Dyraveg á Ölfusafrétti, ákvörðun bæjar­stjórnar sveitarfélagsins Ölfuss frá 27. júní 2024 um að veita framkvæmdaleyfi vegna vindmælingamasturs auk aðkomuslóða og ákvörðun skipulags- og umhverfisnefndar Ölfuss frá 2. apríl 2025 um að veita stöðuleyfi fyrir „varaafls-rafgámi“.

 Í málinu er nú kveðinn upp svofelldur

úrskurður:

 Með bréfi til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, dags. 4. júlí 2025, er barst nefndinni sama dag, kærir Landvernd eftirtaldar ákvarðanir: Ákvörðun forsætisráðuneytis frá 3. maí 2024 um að veita leyfi til rannsókna á svæðinu við Dyraveg á Ölfusafrétti; ákvörðun bæjarstjórnar sveitarfélagsins Ölfuss frá 27. júní 2024 um að veita framkvæmdaleyfi vegna vindmælingamasturs og aðkomuslóða; ákvörðun skipulags- og umhverfisnefndar Ölfuss frá 2. apríl 2025 um að veita stöðuleyfi fyrir „varaafls-rafgámi“. Er þess krafist að hinar kærðu ákvarðanir verði felldar úr gildi og framkvæmdir verði stöðvaðar til bráðabirgða á meðan málið er til meðferðar fyrir úrskurðarnefndinni. Þykir málið nægilega upplýst til að það verði tekið til endanlegs úrskurðar og verður því ekki tekin afstaða til stöðvunarkröfu kæranda.

Gögn málsins bárust úrskurðarnefndinni frá sveitarfélaginu Ölfusi 16. júlí 2025.

Málavextir: Hinn 28. júní 2023 var á vefsíðu Orkuveitu Reykjavíkur birt frétt þess efnis að til skoðunar væri af hálfu félagsins að reisa vindorkugarða í nágrenni Hellisheiðar og lögð hefði verið fram beiðni til Orkustofnunar um að verkefnastjórn rammaáætlunar fjallaði um þrjá vind­orkukosti í nágrenni Hellisheiðar auk mögulegrar dæluvirkjunar sem nýtt yrði sem jöfnunarafl. Kom þar fram að ef ákveðið væri að halda áfram undirbúningsvinnu yrði ráðist í rannsóknir á vindskilyrðum með mastri sem og á mikilvægum umhverfisþáttum. Einn þeirra vindorkukosta sem greint frá var 50–80 MW „vindorkugarður“ við Dyraveg í sveitarfélaginu Ölfusi.

Í tölvupósti forsætisráðuneytisins til Orkuveitunnar 3. maí 2024 var með vísan til heimildar í 2. mgr. 3. gr. laga um þjóðlendur nr. 58/1998 veitt leyfi fyrir nánar tilteknum rannsóknum á svæðinu við Dyraveg, sem fólu m.a. í sér lagningu vegslóða. Fyrirvari var um að öll tilskilin leyfi, t.a.m. framkvæmda- og byggingarleyfi sveitarfélags, lægju fyrir við upphaf rannsókna og aðeins væri um leyfi til rannsókna að ræða.

Með umsókn, dags. 5. júní 2024, til sveitarfélagsins Ölfuss óskaði Orkuveitan eftir framkvæmdaleyfi vegna framkvæmda og til að reisa vindmælingamastur á sunnanverðri Mosfellsheiði, um einn km sunnan Nesjavallavegar, auk aðkomuslóða frá Nesjavallavegi. Mastrið stæði að hámarki í tvö ár en yrði fjarlægt að þeim tíma liðnum. Á fundi skipulags- og umhverfisnefndar sveitarfélagsins Ölfuss 19. júní 2024 var umsóknin tekin fyrir sem 13. liður og bókað í fundargerð að sótt væri um framkvæmdaleyfi vegna framkvæmda og reisingar vindmælingamasturs á sunnanverðri Mosfellsheiði, auk aðkomuslóða. Mastrið yrði 125 m hátt og stæði að hámarki í tvö ár á meðan vindmælingar stæðu yfir. Um afgreiðsluna var bókað: „Framkvæmdaleyfi veitt“. Fundargerðin var síðan tekin fyrir í heild sinni og staðfest af bæjar­stjórn 27. s.m. sem jafnframt bókaði að niðurstaða nefndarinnar um 13. lið, sem varðaði vindmælinga­mastur við Nesjavallaveg, væri staðfest. Var framkvæmdaleyfi til framkvæmda við að reisa vindmælingamastur gefið út 27. febrúar 2025. Þá var á fundi skipulags- og umhverfisnefndar 2. apríl s.á. samþykkt að veita stöðuleyfi til eins árs fyrir „varaafls-rafgám“ fyrir mastrið.

Málsrök kæranda: Af hálfu kæranda er m.a. vísað til þess að svo virðist sem framkvæmdin hafi hvorki verið tilkynnt Skipulagsstofnun samkvæmt 19. gr. laga nr. 111/2021 um umhverfis­mat framkvæmda og áætlana né verið umhverfismetin samkvæmt 18. gr. sömu laga. Beri því að fella leyfin úr gildi. Þá hafi stjórnvöld ekki sinnt rannsóknarskyldu sinni en svæðið sem um ræði kunni að vera verndarsvæði, sbr. iii. lið 2. mgr. 2. viðauka við sömu lög. Gæta hefði þurft sérstakrar varkárni við veitingu heimildar til veglagningar um ósnortið land, þar sem alls óvíst sé að af frekari framkvæmdum verði og engin gögn liggi fyrir um það hvort fýsilegt sé að beisla vindorku á þessum stað. Með vísan til meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 hefði því ekki átt að heimila framkvæmdirnar. Þá hafi verið brotið gegn meginreglu umhverfisréttar um þátttökurétt almennings þar sem ákvarðanirnar hefðu ekki fengið kynningu á grundvelli laga nr. 111/2021, sbr. 19., 20. og 23. gr. laganna.

Um sé að ræða veglagningu inn á gróið víðerni sem feli í sér mikil náttúruspjöll og líta verði á vegagerðina, 125 metra hátt mastrið og gáminn sem eina framkvæmd en ekki horfa á hverja ákvörðun fyrir sig við mat á því hvort skylda til umhverfismats hafi verið fyrir hendi. Svo virðist sem verið sé að beita aðferð sem á ensku sé kölluð salami slicing þar sem í raun sé um að ræða byrjun á mun stærri framkvæmd, þ.e. vindorkugarði sem verði með allt að 108 MW uppsett afl og orkuvinnslugetu upp á 426 GWh/ári með um 15 vindmyllum þar sem hæð spaða í efstu stöðu verði mest 210 m. Meta eigi framkvæmdina í einu lagi.

Málsrök sveitarfélagsins Ölfuss: Af hálfu sveitarfélagsins er vísað til þess að um sé að ræða framkvæmd sem feli í sér tímabundið rask á afmarkaðri leið og ætlað sé að fjarlægja að mælingartíma loknum. Ekki megi líta á hana sem uppskiptingu stærri framkvæmdar í smærri einingar í því skyni að komast hjá umhverfismati, enda liggi ekki fyrir nein áform eða heimildir til frekari framkvæmda á svæðinu á þessu stigi. Aðeins sé verið að safna gögnum til að meta hvort frekari áform séu fýsileg. Þá hafi kæranda mátt vera kunnugt um hinar kærðu ákvarðanir ekki seinna en 16. apríl 2025 en þann dag hafi fulltrúar kæranda sótt kynningarfund framkvæmdaraðila þar sem framkvæmdin hafi verið kynnt.

Málsrök Orkuveitu Reykjavíkur: Af hálfu framkvæmdaraðila er vísað til þess að kæra í málinu sé of seint fram komin. Fundargerðir bæði bæjarstjórnar sveitarfélagsins Ölfuss og skipulags- og umhverfisnefndar séu birtar á heimasíðu sveitarfélagsins. Þá hafi tillaga að starfsleyfi verið í auglýsingu 9. apríl til 6. maí 2025 og leyfið verið gefið út 15. maí s.á. Þá hafi Orkuveitan átt kynningarfund með fulltrúum Landverndar 16. apríl s.á. þar sem m.a. hafi verið kynnt fyrirhuguð uppsetning á mastri við Dyraveg.

Þær framkvæmdir sem um sé deilt í máli þessu falli ekki undir ákvæði 1. viðauka með lögum nr. 111/2021 um umhverfismat framkvæmda og áætlana og hafi Orkuveitan fengið staðfest hjá Skipulagsstofnun að vindmælingamastur félli ekki undir lögin. Leiði rannsóknir hins vegar í ljós að svæðið sé ákjósanlegt til uppsetningar á vindorkuveri verði umhverfisáhrif metin. Þá séu framkvæmdirnar ekki tilkynningarskyldar til Skipulagsstofnunar á grundvelli 19. gr. laga nr. 111/2021, sbr. iii. lið 2. mgr. 2. viðauka. Skráning menningarminja verði hluti umhverfismats vindorkuvers við Dyraveg, sem sé í undirbúningi. Þau gögn sem aflað verði með rannsóknum sem hin umdeildu leyfi heimili sé ætlað að veita upplýsingar vegna þess umhverfismats.

Viðbótarathugasemdir kæranda: Af hálfu Landverndar er bent á að á kynningarfundi framkvæmdaraðila 16. apríl 2025 hafi ekki verið upplýst um vindmælingamastrið og lagningu aðkomuslóða. Á fundinum hefði verið fjallað um fjarlæg og möguleg áform um vindorkugarð á svæðinu, en ekki hin kærðu leyfi né hefði verið rætt um stóran og uppbyggðan veg og „risamastur“ til rannsókna sem til stæði að fara í, án kynningar. Fundurinn hafi ekki getað gefið tilefni til að ætla að ákvörðun hefði þegar verið tekin. Aldrei hafi komið fram, hvorki í glærum né samtali, að til stæði innan fárra vikna að hefja stórfellt landbrot og valda óafturkræfum skemmdum til að reisa vindmælingamastur. Lagning fullbúins vegar sé hvorki tímabundin né með takmörkuðu raski, en augljóst sé að rask af honum sé varanlegt en búið sé að setja stóran upp­fyllingarpúða við enda hans. Þá skuli samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga um menningarminjar nr. 80/2012 fara fram skráning á vettvangi áður en leyfi til framkvæmda eða rannsókna sé gefið út, en það hafi ekki verið gert og beri því að fella leyfin úr gildi.

Megininntak varúðarreglunnar, meginreglu íslensks umhverfisréttar, sbr. m.a. 9. gr. laga nr. 60/2013 um náttúruvernd, sé að skortur á vísindalegri fullvissu skuli ekki notaður sem röksemd fyrir því að fresta eða láta hjá líða að grípa til aðgerða til að koma í veg fyrir hugsanleg alvarleg og óafturkræf umhverfis spjöll. Svo virðist sem að í þessu tilviki hafi það gerst að heimiluð hafi verið óafturkræf spjöll til vísindalegra rannsókna. Varúðarreglan vegi hér mun þyngra en meðalhófsreglan sem sé ekki sett til verndar opinberum aðilum líkt og Orkuveitu Reykjavíkur.

Niðurstaða: Í máli þessu er deilt um lögmæti ákvarðana sem tengjast rannsóknum á vindorku við Dyraveg á Ölfusafrétti. Heimild til að kæra framkvæmdaleyfi til úrskurðarnefndarinnar er í 52. gr. skipulagslaga nr. 123/2010. Um heimild til að kæra ákvarðanir um veitingu stöðuleyfis til nefndarinnar fer skv. 59. gr. laga um mannvirki nr. 160/2010. Ráðstöfun landsréttinda og hlunninda í þjóðlendum skv. 2. mgr. 3. gr. laga um þjóðlendur nr. 58/1998 verður á hinn bóginn ekki borin undir úrskurðarnefndina og verður því þegar vísað frá nefndinni.

Það er skilyrði kæruaðildar að málum fyrir úrskurðarnefndinni að kærandi eigi lögvarða hagsmuni tengda hinni kærðu ákvörðun. Umhverfisverndar-, útivistar- og hagsmunasamtök teljast eiga lögvarinna hagsmuna að gæta fyrir nefndinni að ákveðnum skilyrðum uppfylltum, sbr. nánar 3. mgr. 4. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála. Meðal ákvarðana sem slíkum samtökum er heimilt að bera undir nefndina eru ákvarðanir um að veita leyfi vegna framkvæmda sem falla undir lög nr. 111/2021 um umhverfismat framkvæmda og áætlana, m.a. vegna ætlaðs brots á þátttökuréttindum almennings með athöfnum eða athafnaleysi eða annars ágalla sem kann að hafa verið á málsmeðferð, sbr. b-lið 3. mgr. 4. gr. laga nr. 130/2011.

Í athugasemdum með 4. gr. í frumvarpi því sem varð að lögum um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála kemur m.a. fram að undir téðan b-lið falli leyfi vegna framkvæmda sem mats­skyldar séu skv. III. kafla þágildandi laga nr. 106/2000 um mat á umhverfisáhrifum. Þar undir falli framkvæmdir sem alltaf séu matsskyldar, sbr. 5. gr. laganna og 1. viðauka þeirra, tilkynningarskyldar framkvæmdir sem ákveðið hafi verið að skuli háðar mati á umhverfisáhrifum, sbr. 6. gr. laganna og 2. viðauka þeirra, og framkvæmdir sem ákvörðun ráðherra liggur fyrir um, sbr. 7. gr. laganna. Nái þessi töluliður til þeirra ákvarðana sem vísað sé til í a- og b-liðum 1. tölul. 6. gr. Árósasamningsins. Þau leyfi sem um ræði séu öll leyfi stjórnvalda sem sæti kæru til nefndarinnar og nauðsynleg séu svo ráðast megi í framkvæmd sem háð sé mati á umhverfisáhrifum.

Samkvæmt 18. gr. laga nr. 111/2021 skulu framkvæmdir sem tilgreindar eru í flokki A í 1. viðauka við lögin ávallt háðar umhverfismati. Framkvæmdir sem tilgreindar eru í flokki B í 1. viðauka skulu háðar umhverfismati þegar þær eru taldar líklegar til að hafa í för með sér umtalsverð umhverfisáhrif vegna umfangs, eðlis eða staðsetningar skv. 2. viðauka. Þá eigi það sama við um framkvæmdir sem eru að umfangi undir viðmiðunarmörkum í flokki B ef þær eru fyrirhugaðar á verndarsvæði, sbr. iii. lið 2. tölul. 2. viðauka. Í greindum lið er að finna upptalningu verndarsvæða og þ. á m. eru svæði sem njóta verndar vegna grunnvatns- og strandmengunar og mengunar í ám og vötnum í samræmi við reglugerð um varnir gegn mengun vatns og reglugerð um neysluvatn.

Framkvæmdaraðila ber að tilkynna Skipulagsstofnun um fyrirhugaða framkvæmd í flokki B í 1. viðauka við lögin, sbr. 19. gr. laganna. Er óheimilt skv. 1. mgr. 14. gr. skipulagslaga og 1. mgr. 25. gr. laga nr. 111/2021 að gefa út leyfi til framkvæmdar sem fellur undir lögin fyrr en álit Skipulagsstofnunar um umhverfismat framkvæmdar skv. 24. gr. liggur fyrir eða ákvörðun stofnunarinnar skv. 19. gr. laganna um að framkvæmdin skuli ekki háð umhverfismati. Það er forsenda kæruaðildar umhverfisverndarsamtaka samkvæmt framanröktu að fyrir liggi ákvörðun um matsskyldu framkvæmda og áætlana, svo sem ef kærandi telur athafnir eða athafnaleysi hafa brotið gegn þátttökuréttindum almennings eða annan ágalla hafa verið á málsmeðferð. Þar sem slíkri ákvörðun Skipulagsstofnunar er ekki til að dreifa í máli þessu getur kærandi ekki átt aðild að því og verður því þegar af þeirri ástæðu að vísa kæru hans frá nefndinni.

Vegna sjónarmiða kæranda um að framkvæmdasvæðið sem um ræði kunni að vera verndarsvæði má taka fram að mikilvægt er að við undirbúning ákvarðana um leyfi til framkvæmda sé gætt að þeim skyldum sem hvíla á sveitarstjórn að tryggja að framkvæmdaraðili tilkynni um framkvæmdir til Skipulagsstofnunar þegar þær eru taldar líklegar til að hafa í för með sér umtalsverð umhverfisáhrif vegna umfangs, eðlis eða staðsetningar. Ekki verður séð að tekin hafi verið afstaða til leyfisumsóknar í málinu er varðar veglagningu á grundvelli þess að svæðið sem um ræðir tilheyrir fjarsvæði vatnsverndar, en slík svæði eru á meðal þeirra svæða sem njóta verndar í samræmi við reglugerð um varnir gegn mengun vatns nr. 796/1999 og reglugerð um neysluvatn nr. 536/2001. Kunna framkvæmdir á þeim því að vera tilkynningarskyldar þrátt fyrir að umfang þeirra sé undir viðmiðunarmörkum framkvæmda í flokki B.

Með gildistöku laga nr. 111/2021 var fellt brott ákvæði sem var í 6. gr. laga nr. 106/2000 um að unnt væri að bera fram fyrirspurn til Skipulagsstofnunar um matsskyldu framkvæmdar. Verður ekkert talið standa því í vegi að slík fyrirspurn verði borin upp við stofnunina á óskráðum grundvelli, enda fer hún með framkvæmd laga nr. 111/2021 og reglugerða sem settar eru samkvæmt þeim, sem og ráðgjafar- og leiðbeiningarhlutverk, sbr. 6. gr. laganna. Er stofnuninni jafnframt heimilt skv. 32 gr. laga nr. 111/2021 að leggja stjórnvaldssektir á framkvæmdaraðila sem hefur hafið framkvæmd sem fellur í flokk B skv. 1. viðauka án þess að tilkynna hana til ákvörðunar um matsskyldu, en slík ákvörðun verður aðeins borin undir dómstóla, sbr. 5. mgr. 32. gr. laganna.

Samkvæmt framanröktu verður kærumáli þessu vísað frá úrskurðarnefndinni.

Úrskurðarorð:

Vísað er frá úrskurðarnefndinni kæru á ákvörðun forsætisráðuneytis frá 3. maí 2024 um að veita leyfi til rannsókna á svæðinu við Dyraveg á Ölfusafrétti; ákvörðun bæjar­stjórnar sveitarfélagsins Ölfuss frá 27. júní 2024 um að veita framkvæmdaleyfi vegna vindmælinga­masturs auk aðkomuslóða og ákvörðun skipulags- og umhverfis­nefndar Ölfuss frá 2. apríl 2025 um að veita stöðuleyfi fyrir „varaafls-rafgámi“.