80/2025 Labrador

Árið 2025, fimmtudaginn 7. ágúst, kom úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála saman til fundar í húsnæði nefndarinnar að Borgartúni 21, Reykjavík. Mætt voru Ómar Stefánsson varaformaður, Karólína Finnbjörnsdóttir lögmaður og Þorsteinn Þorsteinsson byggingar­verkfræðingur.

Fyrir var tekið mál nr. 80/2025, kæra á ákvörðun sveitarstjóra Mýrdalshrepps frá 16. maí 2025 um aflífun hundanna Kols og Korku.

 Í málinu er nú kveðinn upp svofelldur

úrskurður:

Með kæru til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, dags. 20. maí 2025, er barst nefndinni sama dag, kærir A, þá ákvörðun sveitarstjóra Mýrdalshrepps frá 16. maí 2025 að aflífa hunda í hans eigu. Þess er krafist að ákvörðunin verði felld úr gildi.

Gögn málsins bárust úrskurðarnefndinni frá Mýrdalshreppi 19. júní 2025.

Málavextir: Hinn 16. maí 2025 barst tilkynning til lögreglunnar á Suðurlandi um að tveir hundar í lausagöngu hafi bitið lamb til ólífis á túni við Víkurkletta í Mýrdalshreppi. Á leið lögreglu á vettvang hafði sveitarstjóri hreppsins samband við lögregluna og tilkynnti um þá ákvörðun fulltrúa sveitastjórnar Mýrdalshrepps að hundunum skyldi lógað þegar í stað, því þeir hafi reglulega verið lausir og til vandræða í Vík og nágrenni.

Við komu á vettvang hitti lögregla eiganda sauðfjárhóps sem var innan girðingar við Víkurkletta og eiginmann hennar. Þau sögðust hafa komið að hundunum þar sem þeir voru búnir að drepa að minnsta kosti eitt lamb en hundarnir hafi staðið yfir dauða lambinu. Þau sögðu hundana hafa verið mjög æsta og erfitt hafi verið að komast að þeim. Þau hafi þó náð að snara ólum utan um hálsinn á hundunum og koma þeim inn í bifreið.

Lögregla fór næst á vinnustað kæranda og tjáði honum að hundarnir hans hafi verið staðnir að verki við að drepa lamb og sú ákvörðun hafi verið tekin að hundunum yrði lógað þegar í stað. Var kæranda boðið að koma með á vettvang og vera viðstaddur þegar hundunum yrði lógað sem og hann þáði. Hundunum var lógað á vettvangi af dýralækni. Með samþykki kæranda tók dýralæknirinn hræ þeirra til geymslu.

 Málsrök kæranda: Kærandi kveðst búa í hjólhýsi í Vík í Mýrdal, en það hafi skemmst í óveðri í vetur með þeim afleiðingum að hurðir þess opnist við minnstu hreyfingu, en hann hafi verið að vinna í því að smíða festingar. Umræddan dag hafi hundarnir sloppið út og þrátt fyrir eftirgrennslan kæranda hafi þeir ekki fundist.

Kærandi hafi hitt sveitarstjóra á fundi, hálfum mánuði áður til að ræða um húsnæðismál. Á þeim fundi hafi sveitarstjóri ekki minnst einu orði á að það hefðu borist kvartanir vegna hundanna. Þar sem að kærandi búi í hjólhýsi geti hann ekki sótt um færslu lögheimilis og breytt skráningunni á hundunum og þ.a.l. séu þeir enn þá skráðir á lögheimili kæranda í Kópavogi.

Þá hafi sér borist heimsókn frá Matvælastofnun sem tekið hafi út aðbúnað og ástand hundanna og ekki gert neinar athugasemdir. Í samþykkt um hunda- og kattahald í Mýrdalshreppi nr. 757 frá 11 júlí 2008, sé ekki kveðið með skýrum hætti á um það hvernig staðið skuli að ákvörðunartöku um aflífun hunda. Slíkt verði aftur á móti ekki gert nema að undangenginni afturköllun á leyfi til hundahalds. Ákvörðun um að afturkalla slíkt leyfi sé í höndum Heilbrigðiseftirlits Hafnar­fjarðar- og Kópavogssvæðis, sbr. 3. og 4. gr. samþykktar Mýrdalshrepps.

Báðir hundarnir séu blanda af tegundunum Border collie og Labrador. Rakkinn hafi verið 11 ára og tíkin 10 ára og hafi báðir hundarnir komið til kæranda, þegar þeir voru nokkurra mánaða gamlir. Vegna mistaka í uppeldi rakkans á yngri árum, hafi ekki tekist að kenna honum innkall og hlýðni við eiganda og aðra í lausagöngu, en tíkin hafi hlýtt innkalli. Á undanförnum árum hafi það verið vandamál að hundarnir hafi verið gjarnir á að strjúka og í kjölfarið náðst á ýmsum stöðum. Báðir hundarnir hafi verið svokallaðir flaðrarar, en aldrei hafi borist kæra varðandi það að þeir hafi bitið nokkurn mann eða skepnu.

Þegar kærandi hafi komið á vettvang hafi verið þar eitt dautt lamb með lítið bitfar á hálsi. Eftir þeim upplýsingum sem kærandi hafi aflað sér séu það tófur og refir sem bíti með þeim hætti, en algengast sé að hundar fari í fæturna á fénu. Á vettvangi hafi kærandi ekki fundið neinn sem hafi getað staðfest að hundarnir hafi bitið lambið. Í lögregluskýrslu komi fram að sveitarstjóri hafi haft samband við lögreglu og sagt að ákvörðun um að svæfa hundana tafarlaust hafi verið tekin af fulltrúum sveitarstjórnar. Oddviti sveitastjórnar hafi þó staðfest við kæranda að hann hafi ekki verið hafður með í ráðum. Þá hafi sveitarstjórinn ekki komið og kynnt sér aðstæður á vettvangi, heldur eingöngu verið í símasambandi.

Þá komi fram í lögregluskýrslu að eigandi sauðfjárins og eiginmaður hennar hafi tjáð lögreglu að þegar þau hafi komið á vettvang hafi hundarnir verið búnir að drepa eitt lamb, en ekki að þau hafi séð hundana drepa lambið. Varðandi það sem fram komi í nefndri skýrslu, um að hundarnir hafi verið æstir og erfitt hafi verið að handsama þá, sé líka talað um að hundarnir hafi verið snaraðir og settir inn í bíl. Þar af leiðandi hafi engin hætta stafað af hundunum lengur. Vilji kærandi vekja á því athygli að hundarnir hafi ekki verið taldir það hættulegir að setja þyrfti á þá múl. Hafi eiginmaður eiganda sauðfjárins síðar tjáð kæranda að þau hafi ekki óskað eftir aflífunum á hundunum og fundist erfitt að horfa upp á þessar aðgerðir.

Varðandi það sem komi fram í lögregluskýrslu um að lögreglumenn hafi farið á vinnustað kæranda og boðið honum að vera viðstaddur aflífunina, hafi jafnframt verið tiltekið í skýrslunni að lögreglu hafi ekki borið skylda til þess. Þá hafi lögregla einnig tjáð kæranda að hann hefði engan andmælarétt, en sökum þess hvað hundarnir væru kæranda mikilvægir hefðu þeir ákveðið að láta hann vita. Hafi þeir jafnframt sagt að eini aðilinn sem gæti stöðvað ferlið væri sveitar­stjórinn. Kærandi hafi verið í miklu uppnámi og strax haft samband við sveitarstjórann til þess að reyna að koma í veg fyrir að hundarnir hans yrðu aflífaðir. Viðkomandi hafi þá sagt að ákvörðunin hafi verið tekin og yrði framfylgt strax en kærandi gæti kært málið eftirá og að samtalinu væri þar með lokið. Kærandi hafi boðið sveitarstjóra aðrar lausnir t.d. að fara með hundana úr sveitarfélaginu og borga lambið, en hann svarað að búið væri að taka ákvörðunina og henni yrði ekki haggað.

Dýralæknir sem framkvæmdi svæfinguna hafi ekki verið samþykkur aflífuninni en talið hendur sínar bundnar af ákvörðun sveitarstjóra. Hafi dýralæknirinn svo tekið hræ hundanna með sér og komið þeim í brennslu en faðir kæranda síðan fengið öskuna afhenta.

Ákvörðunin hafi verið íþyngjandi geðþóttaákvörðun sem tekin hafi verið í skyndi. Hafi ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993 verið virt að vettugi, og þá sérstaklega rannsóknarregla 10. gr., meðalhófsregla 12. gr. og regla 13. gr. um andmælarétt.

Málsrök Mýrdalshrepps: Vísað er til þess að kærandi hafi hafst við í hjólhýsi innan þétt­býlisins í Vík þar sem hann starfi. Hann hafi haft þar tvo hunda sem því miður hefðu á fyrri stigum gengið endurtekið lausir innan þéttbýlisins í Vík. Hinn 16. maí 2025 hafi hundarnir ráðist að fé við Víkurklett sem sé rétt austan við þéttbýlið í Vík. Líkt og meðfylgjandi lögregluskýrsla beri með sér hafi hundarnir bitið til ólífis lamb sem þar hafi verið innan túns. Hundarnir hafi staðið yfir lambinu og verið mjög æstir þegar að þeim var komið. Lögreglu hafi verið gert viðvart sem og sveitarstjóra sem upplýst hafi sveitarstjórn um málið og tekið hina kærðu ákvörðun. Vegna alvarleika málsins hafi ekki verið annað talið forsvaranlegt en að lóga hundunum með stoð í skýrri heimild þar að lútandi í samþykkt sveitarfélagsins. Lögreglu hafi verið gert viðvart um þá ákvörðun og kæranda gefinn kostur á að koma á vettvang, sem hann og þáði. Dýralæknir hafi verið kvaddur á staðinn og lógað hundunum og tekið til geymslu og síðar brennslu að ósk kæranda.

Með vísan til 1. gr. laga um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála nr. 130/2011 taki nefndin ekki nýja ákvörðun og geti ekki tekið afstöðu til bótakrafna. Þar sem umræddir hundar hafi þegar verið aflífaðir verði ákvörðunin þar að lútandi ekki felld úr gildi. Telji úrskurðar­nefndin að kærandi kunni allt að einu að hafa lögvarða hagsmuni af því að fá skorið úr um gildi þeirrar stjórnvaldsákvörðunar sem málið lúti að, hafi ákvörðunin verið lögum samkvæm, sbr. einkum stjórnsýslulög nr. 37/1993 og samþykkt um hunda- og kattahald í Mýrdalshreppi, sem sett sé með stoð í lögum nr. 7/1998 um hollustuhætti og mengunarvarnir.

Sveitarfélagið harmi að kærandi hafi búið við sálarangist, bæði á fyrri stigum og eftir atvik máls, en telji að sjónarmið þar að lútandi haggi ekki þeim verndarhagsmunum og réttar­heimildum sem stuðst hafi verið við þegar hin kærða ákvörðun hafi verið tekin af illri nauðsyn.

Sveitarfélagið telji ekki að tilvísanir til ákvæða eða valdheimilda Hafnarfjarðarbæjar eða Kópavogsbæjar varði úrlausn málsins nokkru. Rétt sé að hundarnir sýnist skráðir í Kópavogi, a.m.k. ef litið sé til skjala sem kærandi hafi lagt fram samhliða kæru þessari. Sú skráning sé þó dagsett 20. maí 2025 eða nokkrum dögum eftir að hundarnir voru aflífaðir. Samþykkt um hunda- og kattahald í Mýrdalshreppi hafi fengið staðfestingu af umhverfisráðuneytinu hinn 11. júlí 2008 og birt í B-deild stjórnartíðinda 29. s.m. Samþykktin hafi haft gildi að lögum frá því tímamarki og sé öllum aðgengileg á vefsíðu sveitarfélagsins auk þess sem unnt sé að kynna sér efni hennar á skrifstofu sveitarfélagsins. Líkt og við eigi um samþykktir af þessu tagi í fleiri sveitarfélögum þá sæti hundahald takmörkunum. Leyfi sé hægt að fá til hundahalds sem sé þá bundið við nafn og heimilisfang einstaklings sem ekki geti framselt það, en viðkomandi undir­gangist víðtæk skilyrði sem fram komi í samþykktinni. Hafi umræddir hundar ekki verið skráðir í Mýrdalshreppi þrátt fyrir skyldu þar að lútandi, sbr. 2. gr. samþykktarinnar, og þeirri staðreynd að kærandi hafi búið í Vík um margra mánaða skeið. Þó kærandi hafi látið undir höfuð leggjast að sækja um áskilið leyfi til hundahaldsins og aflað ábyrgðartryggingar, sbr. 2. gr. samþykktarinnar, breyti það því ekki að ákvæði samþykktarinnar gildi um hundahald innan marka sveitarfélagsins.

Samkvæmt f-lið 2. gr. samþykktarinnar sé óheimilt með öllu að láta hunda ganga lausa innan marka þéttbýlis og á beitilöndum búfjár. Hundar skulu ávallt vera í taumi utanhúss og í fylgd manneskju sem fullt vald hafi yfir þeim. Samkvæmt g-lið 2. gr. beri leyfishafa að sjá svo um að hundur hans valdi ekki hættu, óþægindum eða óþrifnaði eða raski ró manna. Kærandi hafi þverbrotið þessar reglur ásamt öðrum ákvæðum samþykktarinnar um skilyrði sem hlíta þurfi að öðru leyti við hundahald. Áhersla sé lögð á að tilefni til þess að gæta skyldna varðandi taum og hindra strok hafi verið sérstaklega rík í ljósi þess sem kærandi hafi sjálfur upplýst um. Sveitarfélagið telji þessi brot ekki léttvæg og sérstaklega þegar litið sé til verndarhagsmuna samþykktarinnar sem sé einkum öryggi og heilsa íbúa, dýra og gesta sem sveitarfélagið sæki heim.

Þótt framangreind brot kæranda varðandi hundahaldið séu alvarleg byggðist hin umþrætta stjórnvaldsákvörðun um aflífun hundanna þó einkum á því að hundarnir hafi verið stór­hættulegir bæði öðrum dýrum og mönnum. Þeir hafi lagst á sauðfé og drepið lamb og verið mjög æstir eins og fram komi í lögregluskýrslu. Þessi atvik verði að sjálfsögðu að setja í samband við atferli og umhirðu hundanna að öðru leyti, en þeir hafi verið 10 og 11 ára, strokið oft og náðst á ýmsum stöðum. Þarna sé lýst hættulegum dýrum sem í andstöðu við lög gangi endurtekið laus. Sé slíkt ekki aðeins óvarlegt heldur þar að auki hættulegt.

 Í Mýrdalshreppi sé fyllsta öryggis gætt og sveitarfélaginu veitt óskorað vald til að bregðast við án tafar við aðstæður sem þessar. Þannig segi í 4. málsl. 4. gr. samþykktarinnar að hundum sem ráðist á menn eða skepnur og bíti skuli fjarlægja og heimilt sé að lóga þeim þegar í stað. Í þessu felist skýr heimild til að lóga hundi ef hann gerist sekur um að bíta dýr eða manneskju. Í því tilviki sem um ræði hafi þó alvarleiki verið öllu meiri því ekki hafi aðeins verið um það að ræða að hundarnir hafi bitið heldur hafi þeir bitið annað dýr með svo ofsafengnum og alvarlegum hætti að það hafi drepist. Einnig sé vakin athygli á því að ákvæðið vísi til heimildar til að fjarlægja hund, þ.e. taka dýrið úr vörslum eiganda og lóga. Þegar svo rammt kveði að hundar séu eftirlitslausir á bannsvæði og leggist á fé og bíti, þá gildi framangreind heimild fullum fetum þótt ekki þurfi að fjarlægja viðkomandi hund úr vörslum eiganda.

Samkvæmt framangreindu hafi legið fyrir skýlaus réttarheimild til grundvallar hinni kærðu ákvörðun sem sveitarstjóri hafi tekið í umboði sveitarstjórnar. Ákvörðunin hafi hvorki verið tekin af geðþótta né léttúð, heldur af illri nauðsyn og að gættum öllum skilyrðum.

Með tilliti til þeirra réttarheimilda sem legið hafi að baki hinni kærðu ákvörðun hafi rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga verið gætt. Burtséð frá því hvort kæranda hafi borið eiginlegur andmælaréttur, sbr. 13. gr. stjórnsýslulaga, hafi honum verið gert viðvart og hann komið sjónarmiðum sínum á framfæri við bæði sveitarstjóra og aðra sem að málinu komu og fengið jafnframt að kveðja hunda sína. Ekki verði séð að þýðingu hafi tilvísun kæranda til meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga, enda skýr heimild í samþykktinni um hundahald til að lóga þegar í stað hundum sem ráðist á menn eða skepnur og bíti.

Viðbótarathugasemdir kæranda: Ítekaðar eru fyrri athugasemdir. Samkvæmt því sem fram komi í lögregluskýslu áttu hundarnir að hafi bitið lamb til ólífis. Áréttað skuli að þegar kærandi hafi komið á staðinn, hafi hann séð eitt dáið lamb, en það virtist eins og það hafi ekki verið rannsakað hvernig það dó og engin merki um það á lambinu að það hafi verið bitið af hundum til ólífis. Eina sem kæranda hafi fundist hann heyra væri að það hafi verið lítið bitfar á hálsi lambsins. Það að hundarnir hafi staðið yfir því væri ekki endilega merki um að þeir hafi drepið það, heldur að þeir gætu hafa verið forvitnir. Kærandi hafi rætt við hundaatferlisfræðing sem staðfest hafi að hundar réðust ekki á háls á lömbum, heldur á afturfætur þeirra. Þá liggi ekki fyrir neinar lýsingar á því með hvaða hætti hundarnir hafi verið  æstir. Þeir hafi þó verið orkumiklir og notið þess að vera frjálsir og hlaupa um.

Vakin sé athygli á að samkvæmt samþykkt sveitarfélagsins sé heimilt að lóga hundum sem bíta þegar í stað, en það standi ekki að það skuli lóga þeim þegar í stað. En svo virðist vera að sveitarstjóri standi í þeirri trú.

Á þessu stigi vilji kærandi einnig benda á eitt mjög mikilvægt atriði í skýrslu lögreglu um að sveitarstjóri hafi haft samband „þegar þeir voru á leið á staðinn“ og tilkynnt um að ákvörðun hafi verið tekin um að aflífa báða hundana og hafi sveitarstjórinn þá verið búin að kalla til dýralækni. Hafi sveitarstjórinn því ekki verið á staðnum og þar af leiðandi ekki getað haft fulla yfirsýn yfir aðstæður og tekið réttar og sanngjarnar ákvarðanir.

Fyrir liggi yfirlýsing íbúa í Vík sem hitt hafi hundana þar sem þeim sé lýst sem sérstaklega vinalegum, rólegum og það sé mikill leikur í þeim. Einnig liggi fyrir greinargerð frá hunda­þjálfara og atferlisfræðing hjá TeamWork hundaskóla sem haft hafði hundana í þjálfun. Þar segi: „Kolur og Korka komu til mín í einkaþjálfun sem unghundar vegna almennrar hlýðni. Tímarnir voru 1x í viku yfir um 2 mánaða skeið. Kolur sýndi mikla samvinnueiginleika og var mjög mannelskur frá byrjun. Heilsaði mér eins og hann hafi þekkt mig lengi og kom alltaf fagnandi þegar ég mætti honum á förnum vegi. Korka var kraftmikil ung tík sem elskaði lífið. Hún þurfti meiri þolinmæði við æfingar þar sem hún hafði stutt „athyglisspan“. Eins og Kolur fannst henni alltaf mjög skemmtilegt að fá heimsóknina sem einkatíminn var. Hundarnir sýndu mér aldrei árásarhneigð á þeim tíma sem ég þekkti þá og engum öðrum svo ég sá eða vissi til. Einnig voru hundarnir í kringum ung börn (það var ungabarn á heimilinu þegar ég var þar) og sýndu hundarnir aldrei merki um árásarhneigð að barninu.“

Niðurstaða: Í máli þessu er deilt um lögmæti þeirrar ákvörðunar sveitarstjóra Mýrdalshrepps frá 16. maí 2025 um að aflífa tvo hunda í eigu kæranda. Í 65. gr. laga nr. 7/1998 um hollustuhætti og mengunarvarnir er kæruheimild til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlinda­mála vegna stjórnvaldsákvarðana sem teknar eru á grundvelli laganna, reglugerða settra sam­kvæmt þeim eða heilbrigðissamþykkta sveitarfélaga.

 Samþykkt um hunda- og kattahald í Mýrdalshreppi nr. 757 frá 11. júlí 2008 átti sér stoð í þáverandi 25. gr. laga nr. 7/1998, sbr. núverandi 59. gr. laganna. Í 4. gr. samþykktarinnar kemur m.a. fram að hunda, sem ganga lausir utan húss í þéttbýli, skuli handsama og færa í sérstaka geymslu á vegum sveitarfélagsins og gildi það sama um hættulega hunda og óleyfilega. Hunda sem ráðast á menn eða skepnur og bíta skuli fjarlægja og sé heimilt að lóga þeim þegar í stað. Aðeins dýralæknar mega aflífa gæludýr, nema í neyðartilfellum þegar ekki næst í dýralækni. Er það því háð mati á aðstæðum hvort að hundar séu færðir til geymslu eða þeim lógað þegar í stað.

Samkvæmt 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 skal stjórnvald sjá til þess að mál sé nægjanlega upplýst áður en ákvörðun er tekin í því. Þegar aðilar stjórnsýslumáls eiga öndverðra hagsmuna að gæta er stjórnvöldum skylt að taka tilhlýðilegt tillit til þeirra beggja eða allra aðila. Um 10. gr. laganna, segir í frumvarpi því sem varð að stjórnsýslulögum að: „Mál telst nægjanlega upplýst þegar þeirra upplýsinga hefur verið aflað sem eru nauðsynlegar til þess að hægt sé að taka efnislega rétta ákvörðun í því. Um nánari afmörkun verður m.a. að líta til þess hversu mikilvægt málið er og hversu nauðsynlegt það er að taka skjóta ákvörðun í málinu. Því tilfinnanlegri eða meira íþyngjandi sem stjórnvaldsákvörðun er, þeim mun strangari kröfur verður almennt að gera til stjórnvalds um að það gangi úr skugga um að upplýsingar, sem búa að baki ákvörðun, séu sannar og réttar.“ Þá skal stjórnvald skv. 12. gr. laganna aðeins taka íþyngjandi ákvörðun þegar lögmætu markmiði, sem að er stefnt, verður ekki náð með öðru og vægara móti og skal þess þá gætt að ekki sé farið strangar í sakirnar en nauðsyn ber til.

Sveitarfélagið hefur tekið fram að hin umþrætta ákvörðun um aflífun hundanna hafi einkum byggst á því að hundarnir hafi verið stórhættulegir bæði öðrum dýrum og mönnum.

Að virtum fyrirliggjandi gögnum og upplýsingum í máli þessu lá ekki fyrir sönnun þess að umræddir hundar hafi bitið lamb það sem fannst dautt eða áður orðið uppvísir að slíku athæfi, en þeir munu hafa verið 10 og 11 ára gamlir og verið lengst af í vörslu kæranda. Þar að auki var aðeins eitt bitfar á lambinu og því ljóst að ef svo væri að hundarnir hafi bitið lambið, hafi það einungis verið annar þeirra. Þá liggja ekki fyrir neinar skýrslur þess efnis að hundarnir hafi áður verið handsamaðir og teknir til vörslu sveitarfélagsins vegna lausagöngu og var komið á þá ólum á vettvangi og þeir settir inn í bifreið. Verður af þessu ekki ráðið að svo bráð hætta hafi stafað af hundunum að aflífa hafi þurft þá báða fyrirvaralaust í stað þess að fresta aflífun þeirra uns unnt væri að skoða þá nánar og kanna málsatvik frekar, sbr. 2. mgr. 18. gr. stjórnsýslulaga, enda ljóst að engin hætta stafaði af hundunum eftir að þeir höfðu verið settir inn í bifreiðina.

Með vísan til framangreinds þykja stjórnvöld Mýrdalshrepps ekki hafa gætt sem skyldi rannsóknar­reglu 10. gr. stjórnsýslulaga, meðalhófs samkvæmt 12. gr. laganna og andmæla­réttar kæranda, sbr. 13. gr. sömu laga. Þá verður að telja að leiðbeiningum til kæranda hafi verið verulega ábótavant, sbr. 7. gr. nefndra laga, svo sem um rétt hans til að krefjast frestunar á afgreiðslu málsins skv. 2. mgr. 18. gr. stjórnsýslulaga. Er því um slíka annmarka á máls­meðferð hinnar kærðu ákvörðunar að ræða sem leiða eigi til ógildingar hennar, enda ekki loku fyrir það skotið að ákvörðunin snerti lögvarða hagsmuni kæranda þótt aflífun hundanna sé þegar afstaðin.

 Úrskurðarorð:

Felld er úr gildi ákvörðun sveitarstjóra Mýrdalshrepps frá 16. maí 2025 um aflífun hundanna Kols og Korku.