UUA2512006 Stekkjarhóll

Árið 2026, föstudaginn 6. mars kom úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála saman til fundar í húsnæði nefndarinnar að Borgartúni 21, Reykjavík. Mætt voru Arnór Snæbjörnsson formaður, Karólína Finnbjörnsdóttir lögmaður og Þorsteinn Þorsteinsson byggingar­verkfræðingur.

Fyrir var tekið mál nr. UUA2512006, kæra á þeirri ákvörðun sveitarstjórnar Eyjafjarðar­sveitar frá 20. nóvember 2025 að synja um endurupptöku ákvörðunar frá 22. maí s.á. um að synja um gerð deiliskipulags fyrir lóðina Stekkjarhól og breytingu á aðalskipulagi vegna hennar. 

Í málinu er nú kveðinn upp svofelldur

úrskurður:

1. Með kæru til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála er barst nefndinni 12. desember 2025, kærir eigandi landspildunnar Stekkjarhóls í Eyjafjarðarsveit, þá ákvörðun sveitarstjórnar Eyjafjarðarsveitar frá 20. nóvember 2025 að synja um endurupptöku ákvörðunar frá 22. maí s.á. um að synja um gerð deiliskipulags fyrir spilduna og breytingu á aðalskipulagi vegna hennar. Er þess krafist að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi. Til vara er þess krafist að lagt verði fyrir sveitarstjórn að taka málið til lögmætrar meðferðar að nýju. Þá er þess krafist að Eyjafjarðarsveit verði gert að greiða kæranda málskostnað fyrir nefndinni.

2. Gögn málsins bárust úrskurðarnefndinni frá Eyjafjarðarsveit 24. desember 2025.

Málavextir

3. Árið 2022 óskaði kærandi eftir skráningu nýrrar lóðar, Stekkjarhóls, í landi jarðarinnar Víði­gerðis í Eyjafjarðarsveit, og samþykkti sveitarstjórn skráningu lóðarinnar 11. ágúst s.á. Í fast­eignaskrá er hin nýja lóð skráð sem 17,8 ha jörð. Samkvæmt Aðalskipulagi Eyjafjarðar­sveitar 2018–2030 er lóðin að mestu á landbúnaðarsvæði. Í kafla 5.5 í greinargerð aðal­skipulagsins segir um landbúnaðarsvæði að þau nái yfir allt land jarða eða lögbýla, sbr. ákvæði jarðalaga nr. 81/2004 og ábúðarlaga nr. 80/2004 um land sem nýtt sé til landbúnaðar og að „við skiptingu bújarða breytist landnýting ekki.“ Þá er mælt fyrir um að unnt sé að heimila þrjár byggingar­lóðir samtals fyrir íbúðar- eða frístundahús á hverri bújörð án deiliskipulags og að við skiptingu jarða fylgi heimildirnar ekki nema jarðarhlutar séu að lágmarki 30 ha hvor/hver, neðan 300 m.y.s.

4. Kærandi óskaði hinn 12. febrúar 2024 eftir því við sveitarstjórn að hann fengi að reisa heilsárs­hús á tilgreindum byggingarreit á lóð sinni. Á fundi sveitarstjórnar 22. s.m. var samþykkt að heimila kæranda að vinna deiliskipulag vegna byggingaráformanna og að kallað yrði eftir skipulagslýsingu skv. 1. mgr. 30. gr. og 1. mgr. 40. gr. skipulagslaga nr. 123/2010. Í fundargerð fundar sveitarstjórnar 3. október 2024 var fært til bókar að breyta þyrfti gildandi aðalskipulagi Eyjafjarðarsveitar til að heimila deiliskipulagslýsingu á svæðinu samkvæmt 1. mgr. 36. gr. skipulagslaga og að sveitarstjórn heimilaði að farið yrði í breytingu á aðalskipulagi. Erindi kæranda um gerð nýs deiliskipulags og breytingu á aðalskipulagi vegna íbúðarlóðar á lóð hans var að endingu synjað af sveitarstjórn á fundi hennar 22. maí 2025 og var fært til bókar í fundargerð að ákvörðunin væri tekin eftir nánari athugun þar sem talið væri að ef breytingin yrði heimiluð væri hún fordæmisgefandi vegna stofnunar jarða undir 30 ha að flatarmáli. Samkvæmt skipulagslýsingu, dags. 8. apríl 2025, sem lá fyrir fundinum fólst í áformunum að skipulögð yrði ein lóð fyrir íbúðarhús á Stekkjarhóli. Í skipulagslýsingunni kom fram að fyrir væru þrjú íbúðarhús á jörðinni Víðigerði og að heimildir aðalskipulags um fjölda íbúðarhúsa utan skipulagðra íbúðarsvæða væru því fullnýttar og lýsingin tæki því einnig til breytingar á aðalskipulagi um að bætt yrði við nýju íbúðarsvæði á landbúnaðarsvæði.

5. Með bréfi, dags. 23. september 2025, fór kærandi fram á endurupptöku ákvörðunar um að synja erindinu og var beiðni hans synjað á fundi sveitarstjórnar 20. nóvember s.á. Er það hin kærða ákvörðun í máli þessu.

Málsrök kæranda

6. Af hálfu kæranda er vísað til þess að hann hafi lagt í verulegan kostnað og vinnu við skipulags­gerð í trausti samþykkis sveitarstjórnar um að aðal- og deiliskipulagi yrði breytt. Brotið hafi verið gegn óskráðri meginreglu stjórnsýsluréttar um réttmætar væntingar og það sé í andstöðu við vandaða stjórnsýsluhætti að hafna erindinu án þess að forsendur þess hefðu breyst. Það samræmist ekki vönduðum stjórnsýsluháttum að stjórnvald hvetji borgara til umsvifamikillar skipulagsvinnu til þess eins að hafna síðar á forsendum sem hafi legið fyrir í upphafi. Vísað sé til úrskurða úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála í málum nr. 92/2022 og 70/2024, sem kveðnir hafi verið upp 20. janúar 2023 og 8. október 2024, þar sem ákvörðun um að synja um breytingu á deiliskipulagi hafi verið ógilt, m.a. vegna þess að fyrri málsmeðferð og breytingar á aðalskipulagi hefðu gefið tilefni til væntinga sem hefðu kallað á „ríka rökstuðningsskyldu við viðsnúning.“ Þá sé vísað til álita umboðsmanns Alþingis í málum nr. 9116/2016 og 2525/1998.

7. Hin kærða ákvörðun brjóti gegn jafnræðisreglu 11. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Synjunin hafi verið rökstudd með því að samþykki yrði fordæmisgefandi varðandi stofnun jarða undir 30 ha að flatarmáli, en fyrir liggi að slíkt fordæmi sé þegar til staðar á lóðinni Espilaut við Espihól. Í úrskurði úrskurðarnefndarinnar í máli nr. 182/2024 frá 27. febrúar 2025 hafi ákvörðun sveitarstjórnar verið felld úr gildi vegna þess að ekki hafi verið færð fram efnisleg rök fyrir misræmi í nýtingar­heimildum á milli sambærilegra lóða á sama svæði. Ekki hafi verið færð fram málefnaleg rök fyrir því að Espilaut hafi fengið undanþágu en Stekkjarhóll ekki. Almenn tilvísun í „vernd landbúnaðarlands“ dugi ekki þegar sýnt hafi verið fram á að landið sem hér um ræði, melur, henti síður til ræktunar. Sveitarstjórn hafi byggt á því að erindið stríði gegn aðalskipulagi, en hafi ekki rannsakað eða rökstutt hvernig aðstæður á Stekkjarhóli, t.d. landgæði, séu frábrugðnar þeim tilvikum þar sem undanþágur hafi verið veittar. Hafi hin kærða ákvörðun því brotið gegn bæði rannsóknarreglu 10. gr. og rökstuðningsreglu 22. gr. stjórnsýslulaga. Í úrskurði úrskurðar­nefndarinnar í máli nr. 31/2022 sem kveðinn hafi verið upp 22. desember 2022 hafi synjun um breytingu á deiliskipulagi verið felld úr gildi vegna ófullnægjandi rökstuðnings, þar sem sveitar­félagið hafi ekki skýrt nægilega af hverju umsókn hafi verið hafnað miðað við fyrri breytingar á svæðinu. Brotið hafi verið gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga. Algjör synjun sé veru­lega íþyngjandi þegar litið sé til þess kostnaðar sem kærandi hafi lagt í málið að undirlagi sveitarfélagsins. Hafi sveitarstjórn borið að kanna hvort markmiðum aðalskipulags mætti ná með vægari úrræðum, t.d. með skilyrtu samþykki eða sérstökum skilmálum í deiliskipulagi í stað þess að hafna því alfarið eftir langt ferli.

Málsrök Eyjafjarðarsveitar

8. Af hálfu Eyjafjarðarsveitar er þess krafist að öllum kröfum kæranda verði hafnað, enda séu engar forsendur til að ógilda ákvörðun sveitarstjórnar frá 20. nóvember 2025 um synjun endurupptöku, sem hafi bæði verið lögmæt og málefnaleg. Ákvörðunin hafi hvorki byggt á ófullnægjandi né röngum upplýsingum um málsatvik og engin atvik hafi breyst. Þá hafi synjunin hvorki falið í sér boð né bann. Ekki hafi því verið uppfyllt skilyrði til endurupptöku samkvæmt 24. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Afgreiðsla sveitarstjórnar frá 22. maí 2025 byggi á skýrum ákvæðum aðalskipulags og stefnumörkun sem þar sé að finna. Verði ekki séð að efni eða heimildir hafi verið til að víkja frá gildandi skipulagi og raska þar með grundvelli þess. Ekkert liggi fyrir í málinu um að atvik hafi breyst verulega frá því ákvörðun var tekin. Þá verði, eins og hér standi á, ekki séð að efni séu til þess að sveitarstjórn afturkalli fyrri ákvörðun sína í krafti heimilda 25. gr. stjórnsýslulaga.

9. Því sé hafnað að kærandi hafi mátt vera með réttmætar væntingar um að fá skipulagsbreytingar samþykktar. Þótt honum hafi verið heimilað að vinna áfram tillögu að nýju deiliskipulagi og breytingu á aðalskipulagi hafi það ekki falið í sér fullnaðarákvörðun eða fyrirheit um samþykki. Ljóst hafi mátt vera að endanlegar tillögur yrðu háðar samþykki sveitarstjórnar að loknu umsagnarferli. Þrátt fyrir að óheppilegt megi vera að það hafi fyrst verið þegar skipulagslýsing hafi komið til afgreiðslu í sveitarstjórn að vinna við breytingu skipulags var stöðvuð, verði ekki litið hjá því að gerð skipulagslýsingar marki upphaf formlegrar vinnu við gerð eða breytingu á skipulagsáætlun, sbr. gr. 4.2.2. og 5.2.2. í skipulagsreglugerð nr. 90/2013. Telja verði að þá sé eðlilegt að ítarleg skoðun fari fram á skipulagsáformum og sérstaklega m.t.t. samræmis við gildandi skipulagsáætlanir. Rannsóknarregla stjórnsýsluréttarins geri einmitt ráð fyrir að endanleg ákvörðun sé tekin á grundvelli atvika og upplýsinga sem leidd séu í ljós við máls­meðferðina. Ekki verði séð að önnur úrræði en synjun hafi getað komið til greina í málinu. Tillögur að hugsanlegum lausnum hafi mátt finna í tölvupósti sveitarstjóra til lögmanns kæranda, dags. 26. september 2025. Þá hafi kæranda verið boðið að fá greiddan útlagðan kostnað vegna vinnu sem hann hefði lagt í á fyrri stigum þegar honum hefði verið heimilað að vinna tillögur áfram. Sveitarfélagið hafi því komið til móts við kæranda og reynt að finna lausnir, en kærandi hafnað þeim umleitunum. Hlíting við ákvæði gildandi skipulagsáætlana við afgreiðslu beiðni um breytingu á aðals- og deiliskipulagi geti ekki talist brot á meðalhófi.

10. Í tilviki Espilautar hafi verið um að ræða þrönga undantekningu og málefnaleg rök legið að baki afgreiðslu sveitarstjórnar. Þar hafi verið ljóst strax frá upphafi að til stæði að reisa íbúðar­hús á skika sem ekki hafi talist til góðs landbúnaðarlands og ljóst hefði verið að gæti ekki nýst sem slíkur. Grundvallarmunur sé á málum þar sem fyrir liggi í upphafi að úr landbúnaðarjörð skyldi aðeins „skipt einni lóð undir íbúðarhús“ en ekki hafi verið tekinn verulegur hluti lands undan bújörð í rekstri. Þær aðstæður séu ekki fordæmisgefandi fyrir mál þetta og veiti ekki heimildir til að víkja almennt frá skilmálum aðalskipulags. Ákvæði skipulagsins gildi og veiga­mikil rök þurfi að koma til svo leitast verði við að heimila undanþágur.

Viðbótarathugasemdir kæranda

11. Af hálfu kæranda er byggt á því að skilyrði fyrir endurupptöku samkvæmt 24. gr. stjórnsýslu­laga nr. 37/1993 hafi verið uppfyllt þar sem ákvörðun sveitarstjórnar frá 22. maí 2025 hafi byggt á ófullnægjandi upplýsingum um landgæði og röngu mati á lagalegu fordæmisgildi Espilautar. Kærandi hafi bent á að landið í Stekkjarhóli sé melur og skóglendi og henti því síður til hefðbundins landbúnaðar. Sveitarfélagið hafi engin gögn lagt fram sem sýni fram á að Stekkjarhóll sé betra landbúnaðarland en Espilaut. Rökstuðningur sveitarfélagsins vegna Espi­lautar hafi ítrekað breyst, í upphafi verið vísað til kynslóðaskipta sem reynst hefði „hugar­burður“ og rökstuðningnum þá verið breytt. Sýni þetta að sveitarfélagið beiti „ad hoc“ rök­stuðningi til að liðka fyrir einum aðila en neiti öðrum um sömu meðferð. Sveitarfélagið hafi ekki sýnt fram á efnislegan mun á málunum sem réttlæti að vikið sé frá 30 ha reglunni í einu tilviki en henni beitt af hörku í öðru. Um tillögu sveitarfélagsins að lausn í málinu sé bent á að hún hafi falist í því að stækka jörðina tímabundið yfir 30 ha og minnka hana svo aftur síðar. Það sé hvorki í anda vandaðra stjórnsýsluhátta né unnt að álíta lögmæta eða eðlilega stjórnsýslu að hvetja borgara til að fara í kringum reglur með málamynda­gerningum til að uppfylla form­skilyrði tímabundið. Sú staðreynd að sveitarfélagið hafi verið reiðubúið til að leggja til slíka krókaleið leiði í ljós að efnisleg rök um vernd landbúnaðarlands vegi ekki þungt.

12. Sveitarfélagið hafi ekki aðeins samþykkt eina beiðni kæranda heldur hafi verið um að ræða ferli sem spannað hafi tvö ár með ítrekuðum jákvæðum ákvörðunum þess. Þannig hafi sveitar­stjórn samþykkt skráningu landspildunnar í ágúst 2022, samþykkt vinnslu deiliskipulagsins í febrúar 2024 og samþykkt vinnslu breytinga á aðalskipulagi í október 2024. Kærandi hafi því lagt í umtalsverðan kostnað og vinnu í trausti þessara ákvarðana. Í máli nr. 70/2024 hafi úrskurðarnefndin staðfest að fyrri samþykktir stjórnvalds, jafnvel þótt endanlegt leyfi lægi ekki fyrir í sömu mynd, sköpuðu kæranda réttmætar væntingar sem stjórnvald yrði að virða eða rökstyðja frávik frá með veigamiklum hætti. Ámælisvert sé að stjórnvald hvetji borgara til kostnaðarsamrar skipulagsvinnu, sbr. tölvupósta sem finna megi í gögnum málsins, vitandi af stefnu sem það hyggist síðar nota til að hafna erindinu. Brjóti slík stjórnsýsla í bága við þau sjónarmið sem fram komi í áliti umboðsmanns Alþingi í máli nr. 5958/2010 þar sem fram komi að stjórnvöld verði að gæta þess að skapa ekki réttaróvissu með misvísandi skilaboðum.

Niðurstaða

13. Í máli þessu er deilt um lögmæti þeirrar ákvörðunar sveitarstjórnar Eyjafjarðarsveitar frá 20. nóvember 2025 að synja um endurupptöku ákvörðunar frá 22. maí s.á. um að synja um gerð deiliskipulags fyrir lóðina Stekkjarhól og um breytingu á aðalskipulagi vegna áforma kæranda um að reisa þar íbúðarhús. Kæruheimild til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlinda­mála vegna ákvarðana sem teknar eru samkvæmt skipulagslögum nr. 123/2010 er í 52. gr. laganna og barst kæra í máli þessu innan kærufrests.

14. Ákvarðanir sem Skipulagsstofnun og ráðherra ber að skipulagslögum að staðfesta verða ekki bornar undir úrskurðarnefndina, sbr. 1. mgr. sömu lagagreinar. Í 3. mgr. 29. gr. skipulagslaga kemur fram að aðalskipulag sé háð samþykki sveitarstjórnar og staðfestingu Skipulags­stofnunar og ráðherra í þeim tilvikum sem hann skal staðfesta aðalskipulag. Hin kærða ákvörðun er tvíþætt og varðar annars vegar aðalskipulag og hins vegar deiliskipulag. Brestur úrskurðarnefndina vald til að taka þann þátt sem varðar aðalskipulag til endurskoðunar og verður þeim hluta kærunnar því vísað frá úrskurðarnefndinni.

15. Samkvæmt 1. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefndina er það hlutverk nefndarinnar að úrskurða í kærumálum vegna stjórnvaldsákvarðana og í ágreinings­málum vegna annarra úrlausnaratriða á sviði umhverfis- og auðlindamála eftir því sem mælt er fyrir um í lögum á því sviði. Tekur úrskurðarnefndin því lögmæti kærðrar ákvörðunar til endurskoðunar en tekur ekki nýja ákvörðun í málinu eða leggur fyrir stjórnvöld að framkvæma tilteknar athafnir. Kærandi hefur í máli þessu uppi kröfu um að sveitarstjórn verði gert að taka málið til lögmætrar meðferðar að nýju, en úr því úrlausnarefni er leyst með úrskurði nefndarinnar um það hvort fallist verði á kröfu kæranda um ógildingu hinnar kærðu ákvörðunar. Verður því ekki tekin sérstök afstaða til þeirrar kröfu kæranda. Þá er ekki fyrir hendi heimild í lögum fyrir úrskurðar­nefndina til að ákvarða greiðslu málskostnaður til handa aðilum máls og verður því ekki tekin afstaða til þeirrar kröfu kæranda.

—–

16. Samkvæmt 24. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 á aðili máls á rétt á því að mál sé tekið til meðferðar á ný ef ákvörðun hefur byggst á ófullnægjandi eða röngum upplýsingum um máls­atvik, sbr. 1. tl. 1. mgr., eða íþyngjandi ákvörðun um boð eða bann hefur byggst á atvikum sem breyst hafi verulega frá því að ákvörðun var tekin, sbr. 2. tl. 1. mgr. ákvæðisins. Almennt hefur verið litið svo á að synjun um endurupptöku sé stjórnvaldsákvörðun þar sem hún feli í sér bindandi niðurstöðu eða úrlausn um rétt eða skyldu borgaranna. Í stjórnsýslurétti hefur verið litið svo á að ákvæði 1. mgr. 24. gr. stjórnsýslulaga sé ekki tæmandi um hvenær stjórnvaldi sé skylt að endurupptaka mál að beiðni málsaðila. Í athuga­semdum við ákvæðið í frumvarpi því er varð að stjórnsýslulögum segir að aðili máls geti átt rétt til endurupptöku máls í fleiri tilvikum en þar greini, ýmist á grundvelli lögfestra reglna eða óskráðra. Við mat á því hvort endurupptaka eigi mál þar sem bent er á annmarka á ákvörðun á grundvelli óskráðra reglna stjórnsýsluréttar ber að líta til eðlis máls og málsatvika allra og hvort til staðar hafi verið svo verulegur annmarki að leiða megi líkur á að haft hafi áhrif á efni ákvörðunar.

17. Af hálfu kæranda hafa verið færð fram ýmis sjónarmið um að brotið hafi verið gegn megin­reglum stjórnsýsluréttar og er sérstaklega vísað til jafnræðis-, rannsóknar-, meðalhófs- og rökstuðnings­reglu ásamt því að kærandi telur sig hafa haft réttmætar væntingar um að niðurstaða sveitarstjórnar yrði önnur. Þá hafi málsmeðferðin ekki verið í samræmi við vandaða stjórnsýsluhætti. Ennfremur hefur kærandi vísað til þess að ákvörðun sveitarstjórnar frá 22. maí 2025 hafi byggt á ófullnægjandi upplýsingum um landgæði og að litið hafi verið hjá sambæri­legu máli sem fengið hafi aðra úrlausn og varðað hafi fasteignina Espilaut.

18. Samkvæmt lögum nr. 123/2010 er vald til að skipuleggja land innan marka sveitar­félags í höndum sveitarstjórna, sbr. 3. mgr. 3. gr. laganna. Annast þær jafnframt og bera ábyrgð á gerð aðal- og deiliskipulags skv. 29. og 38. gr. sömu laga. Getur landeigandi óskað eftir því við sveitarstjórn að gerð sé tillaga að deiliskipulagi eða breytingu á deiliskipulagi á sinn kostnað skv. 2. mgr. 38. gr. sömu laga, en ekki verður talið að landeigandi eigi lögvarða kröfu á grundvelli nefnds ákvæðis til þess að knýja skipulagsyfirvöld til deiliskipulagsgerðar. Aftur á móti ber sveitarstjórn við meðferð slíkra beiðna að gæta að málsmeðferðarreglum stjórnsýslu­réttarins og byggja ákvörðun á málefnalegum sjónarmiðum. Í tilefni af þeim sjónarmiðum kæranda að hann hafi verið hvattur til að ráðast í skipulagsgerð með tilheyrandi kostnaði má átelja slíkar aðstæður, séu þær fyrir hendi. Það breytir þó ekki þeirri niðurstöðu að hann gat ekki átt réttmætar væntingar til þess að áform hans um breytingu á skipulagi yrðu samþykkt af sveitar­stjórn.

19. Í skipulagslýsingu sem stafaði frá kæranda, dags. 8. apríl 2025, kom fram að heimild „um fjölda íbúðarhúsa utan skipulagðra íbúðarsvæða“ á jörðinni Víðigerði væri fullnýtt. Þá kom fram að breytingin fælist í því að bætt yrði við nýju íbúðarsvæði á svæði sem fyrir væri skilgreint sem landbúnaðarsvæði og væri breytingin tilkomin vegna þeirra áforma landeiganda að byggja eitt íbúðarhús. Á tillögu að deiliskipulagsuppdrætti sem fylgdi skipulagslýsingunni var sýndur fyrirhugaður byggingarreitur og aðkomuvegur. Kom þar m.a. fram að forsenda deili­skipulags­vinnunnar væri breyting á núverandi aðalskipulagi sem væri kynnt samhliða deili­skipulaginu. Á fundi sveitarstjórnar 22. maí 2025 var erindi kæranda synjað.

20. Með synjun á breytingu aðalskipulags brustu forsendur fyrir frekari málsmeðferð nýs deiliskipulags fyrir lóð kæranda. Til saman­burðar var það þáttur í gerð nýs deiliskipulags fyrir fasteignina Espilaut, sem kærandi hefur bent á til samanburðar við sitt mál, að samhliða var gerð breyting á aðalskipulagi þess svæðis.

21. Að framanröktu virtu verður ekki fallist á það með kæranda að hin kærða ákvörðun um synjun um endurupptöku máls hafi byggt á ófullnægjandi eða röngum upplýsingum, svo sem varðandi gæði lands. Verður ekki heldur séð að atvik málsins, eins og þau liggja fyrir úrskurðar­nefndinni, hafi breyst frá því hin kærða ákvörðun var tekin né heldur að endurupptaka þess væri til þess fallin að leiða til annarrar niðurstöðu.

22. Að framangreindu virtu verður ekki fallist á kröfu kæranda um ógildingu hinnar kærðu ákvörðunar.

Úrskurðarorð 

Hafnað er kröfu kæranda um að ógilda þá ákvörðun sveitarstjórnar Eyjafjarðar­sveitar frá 20. nóvember 2025 að synja um endurupptöku ákvörðunar frá 22. maí s.á. um að synja um gerð deiliskipulags fyrir lóðina Stekkjarhól.

Að öðru leyti er kærumáli þessu vísað frá úrskurðarnefndinni.