Árið 2025, föstudaginn 10. október, kom úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála saman til fundar í húsnæði nefndarinnar að Borgartúni 21, Reykjavík. Mætt voru Arnór Snæbjörnsson formaður, Aðalheiður Jóhannsdóttir prófessor og Geir Oddsson auðlindafræðingur.
Fyrir var tekið mál nr. 75/2025, kæra á ákvörðun sveitarstjórnar Skeiða- og Gnúpverjahrepps frá 16. apríl 2025 um að samþykkja umsókn um framkvæmdaleyfi fyrir töku á 30.000 m3 af efni í landi Fossness.
Í málinu er nú kveðinn upp svofelldur
úrskurður:
Með bréfi til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, dags. 10. maí 2025, er barst nefndinni sama dag, kærir eigandi jarðarinnar Stöðulfells, Skeiða- og Gnúpverjahreppi þá ákvörðun sveitarstjórnar Skeiða- og Gnúpverjahrepps frá 16. apríl s.á. um að samþykkja að veita framkvæmdaleyfi fyrir töku 30.000 m3 efnis í landi jarðarinnar Fossnes við Þjórsá. Er þess krafist að ákvörðunin verði felld úr gildi. Jafnframt var gerð krafa um stöðvun framkvæmda, en úrskurðarnefndin hafnaði þeirri kröfu með úrskurði 4. júní 2025.
Gögn málsins bárust úrskurðarnefndinni frá Skeiða- og Gnúpverjahreppi 21. maí og 10. júní 2025.
Málavextir: Á fundi sveitarstjórnar Skeiða- og Gnúpverjahrepps 19. febrúar 2025 var, að undangenginni umfjöllun skipulagsnefndar Umhverfis- og tæknisviðs Uppsveita bs., tekin fyrir umsókn um framkvæmdaleyfi fyrir efnistöku á svæðum merktum E25 og E26 í aðalskipulagi sveitarfélagsins. Óskað var eftir heimild fyrir allt að 200.000 m3 efnistöku á svæði E26 og allt að 30.000 m3 efnistöku á svæði E25. Fram kom að náma E26 væri undir lónsstæði ráðgerðrar Hvammsvirkjunar og félli undir umhverfismat virkjunarinnar. Samþykkti sveitarstjórn framkvæmdaleyfi fyrir efnistöku á svæði E25 og fól skipulagsfulltrúa að gefa út leyfið. Jafnframt var fært til bókar að framkvæmdaleyfi fyrir efnistöku á svæði E26 væri háð leyfi Fiskistofu skv. 33. gr. laga nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði. Væri skipulagsfulltrúa falið að vinna greinargerð er tæki til samræmis framkvæmdarinnar við umhverfismat, mótvægisaðgerðir, vöktun og frágang vegna efnistökunnar. Samþykkti meirihluti sveitarstjórnar að veita framkvæmdaleyfi þegar leyfi Fiskistofu lægi fyrir og fól skipulagsfulltrúa að gefa þá út leyfið.
Á fundi sveitarstjórnar 16. apríl 2025 var tekin fyrir uppfærð umsókn vegna töku efnis á svæði E26 þar sem magn efnis var mun minna, þ.e. tilgreint allt að 30.000 m3 í stað 200.000 m3 áður. Samþykkti meirihluti sveitarstjórnar umsóknina á grundvelli heimilda í aðalskipulagi og var við afgreiðsluna tiltekið að samkvæmt stefnumörkun aðalskipulags væri heimild fyrir allt að 500.000 m3 efnistöku á svæðinu.
Málsrök kæranda: Í kæru kemur fram að kærandi, sem eigandi jarðarinnar Stöðulfells, sé félagsmaður í Veiðifélagi Þjórsár og hafi sem veiðiréttarhafi lögvarða hagsmuni vegna veiðiréttar síns í ánni samkvæmt samþykktum lögbundins veiðifélags. Félagsmenn undirdeildar veiðifélagsins í Kálfá hafi verið taldir eiga lögvarða hagsmuni í úrskurði úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála í máli nr. 3/2023, er sameinað hafi verið fleiri kærumálum, vegna virkjunar í Þjórsá og félagsmenn Veiðifélags Þjórsár sömuleiðis fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur í máli E-2457/2024. Kærandi telji sig ekki þurfa að rökstyðja hagsmuni sína frekar, enda liggi tengsl efnistöku og fiskistofns í augum uppi, en geri það fúslega ef þörf krefji.
Rannsóknir sýni að á efnistökusvæðinu sé ríkulegt uppeldi seiða og að líklega hrygni lax á malarsvæðunum þar sem náma E26 sé. Við undirbúning hinnar kærðu ákvörðunar hafi ekki verið fjallað um áhrif framkvæmdarinnar á vatnshlotin Þjórsá 1 og Þverá eða önnur vatnshlot er kynnu að verða fyrir áhrifum af efnistökunni í samræmi við lög nr. 36/2011 um stjórn vatnamála. Ákvörðunin brjóti því gegn 3. mgr. 28. gr. laganna sem mæli fyrir um samræmi leyfa við umhverfismarkmið laganna, sem fram komi í vatnaáætlun. Skylda til að hafna leyfi við aðstæður þar sem líkur séu á hnignun gæða vatns hafi verið staðfest með fjölmörgum dómum dómstóls Evrópusambandsins. Einnig sé vísað til úrskurða úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála í málum nr. 127/2023 og 32/2024. Stjórnvaldi sé óheimilt að heimila efnistöku án slíks mats sem hér um ræði, og undanþágu skv. 18. gr. laganna ef við eigi. Það sama eigi við um tímabundna hnignun eins og varanlega, sbr. dóm Evrópudómstólsins í máli C-525/2020, France Nature.
Í máli nefndarinnar nr. 127/2023 hafi úrskurðarnefndin m.a. bent á að í 2. mgr. 11. gr. laga nr. 36/2011 segði að mat á yfirborðsvatnshloti skuli byggjast á fyrirliggjandi gögnum hverju sinni og taka fyrir hverja vatnshlotsgerð mið af skilgreindum líffræðilegum gæðaþáttum auk vatnsformfræðilegra og efna- og eðlisefnafræðilegra þátta eftir því sem við eigi. Fiskur sé einn gæðaþáttur straumvatns. Frjóvguð hrogn á framkvæmdasvæðinu að hausti verði seiði að vori og berist þá til hafs. Þær framkvæmdir sem standi yfir núna, ólögmætar sem fyrr, raski því ferli á afdrifaríkan hátt. Ekki sé neinn ágreiningur um það að efni til framkvæmda ætti ekki að sækja í virka farvegi vatnsfalla eða svo nálægt þeim að árvatn geti flætt í efnisnámur og hafi Hafrannsóknastofnun margoft áréttað það í umsögnum sínum.
Í hinni kærðu ákvörðun sé ekki vikið að því hvernig meginsjónarmið laga nr. 60/2013 um náttúruvernd hafi verið uppfyllt, þótt sýnt sé að efnistaka í árfarvegi hafi áhrif á laxfiska í Þjórsá og Þverá, langt út fyrir efnistökusvæðin sjálf. Sé í þessu sambandi vísað til 8., 10. og 11. gr., sbr. 7. gr. laganna. Einnig hafi þegar farið fram mikil efnistaka í ánni. Líta þurfi til samlegðaráhrifa, en ekki sé litið til heildarmagns þegar tekins efnis og hugsanlegrar umhverfismatsskyldu eða til þeirrar skyldu að taka mið af heildarálagi. Fram hafi farið umhverfismat árið 2003 fyrir Núpsvirkjun sem síðar hafi breyst í Hvammsvirkjun, en ekkert mat hafi farið fram á efnistöku þeirri sem hér um ræði. Efnistaka hafi í umhverfismatinu verið sögð 160.000 m3, vegna Hvammsvirkjunar. Sé hin umdeilda ákvörðun í andstöðu við 10. gr. laga nr. 60/2013 og lög nr. 111/2021 um umhverfismat framkvæmda og áætlana og sé ólögmæt. Einnig sé hvorki í bókun skipulagsnefndar né sveitarstjórnar að finna vísbendingu um að sveitarstjórn hafi sinnt lögbundinni rannsóknarskyldu sinni skv. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993.
Þá sé ekki getið stærðar efnistökusvæðis, vinnsludýpis eða gerðar efnis, sbr. 2. og 4. mgr. 13. gr. skipulagslaga nr. 123/2010 eða uppfylltur áskilnaður reglugerðar nr. 772/2012 um framkvæmdaleyfi um nákvæma tilgreiningu svæðis o.fl. Jafnframt hafi engin grenndarkynning farið fram skv. 5. mgr. 13. gr. laganna eða kæranda verið veittur kostur á að koma sjónarmiðum sínum á framfæri.
Svo virðist sem lögbundins álits náttúruverndarnefndar skv. 14. gr. náttúruverndarlaga hafi ekki verið leitað eða lögbundinnar umsagnar Umhverfisstofnunar. Þá virðist hvorki hafa verið leitað umsagnar Orkustofnunar né Hafrannsóknastofnunar. Jafnframt verði ekki séð að leyfi Fiskistofu, sbr. 33. gr. laga nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði liggi fyrir. Skýrt komi fram í úrskurði úrskurðarnefndarinnar í máli nr. 74/2023 að við framkvæmdaleyfi sveitarfélags þurfi leyfi annarra aðila að liggja fyrir. Sé fyrirvari í ákvörðuninni um útgáfu leyfis Fiskistofu ólögmætur og í ósamræmi við téðan úrskurð.
Málsrök Skeiða- og Gnúpverjahrepps: Sveitarfélagið krefst þess aðallega að kærunni verði vísað frá úrskurðarnefndinni, en til vara að kröfum kæranda verði hafnað. Eigi kærandi ekki lögvarinna hagsmuna að gæta, sbr. 3. mgr. 4. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála og njóti því ekki kæruaðildar. Byggi kærandi kæruaðild sína á hagsmunum sem aðili að Veiðifélagi Þjórsár, en ekki liggi fyrir staðfesting slíkrar félagsaðildar. Verði ekki fallist á kröfu um frávísun sé bent á að heimild til efnistöku sé veitt á grundvelli heimildar aðalskipulags og sem falli undir umhverfismat sem unnið hafi verið vegna Hvammsvirkjunar þar sem tekið sé til efnistöku á svæði E26. Sé öllum sjónarmiðum kæranda hafnað. Verði framkvæmdaleyfi ekki gefið út fyrr en leyfi Fiskistofu liggi fyrir, en óvíst sé hvenær það verði.
Efnistökusvæðið sé á svæði sem gert sé ráð fyrir að fari undir lón Hvammsvirkjunar. Vísað sé til skýrslu Hafrannsóknastofnunar sem aflað hafi verið vegna fyrirhugaðrar efnistöku. Taki álit stofnunarinnar og umhverfismat vegna virkjunarinnar til allra þeirra atriða sem kærandi virðist byggja kæru sína á, þ.á m. í tengslum við lög nr. 36/2011 um stjórn vatnamála og lög nr. 60/2013 um náttúruvernd.
Því sé mótmælt, að umhverfismeta hefði þurft framkvæmdina sérstaklega umfram það mat sem farið hafi fram vegna Hvammsvirkjunar vegna fyrri efnistöku og hafi ekki verið færð fram rök fyrir því. Framkvæmdaleyfi taki einungis til fyrirhugaðra framkvæmda, en ekki til þeirra sem þegar hafi átt sér stað. Að auki sé efnistakan langt innan marka hvað varði mat- og tilkynningarskyldu samkvæmt lögum nr. 111/2021 um umhverfismat framkvæmda og áætlana, sbr. gr. 2.01 og 2.02 í 1. viðauka við lögin. Efnistakan falli ekki heldur undir gr. 13.01 eða 13.02 í viðaukanum.
Sú efnistaka sem um ræði hafi ekki verið í virkum árfarvegi Þjórsár, þ.e. straumvatn fari ekki þar um, og því séu áhöld um hvort efnistaka falli undir lög nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði. Því sé mótmælt að leyfi Orkustofnunar þurfi að liggja fyrir vegna framkvæmdarinnar, en sveitarstjórnum sé falin ábyrgð á eftirliti með því að framkvæmdaraðilar fari að lögum og reglum og skilmálum framkvæmdaleyfis við nám jarðefna, þ.á m. um frágang efnistökusvæða.
Athugasemdir leyfishafa: Leyfishafa var gefinn kostur á að koma á framfæri sjónarmiðum sínum í málinu en hann hefur ekki tjáð sig um kærumál þetta.
—–
Niðurstaða: Það er skilyrði aðildar í málum fyrir úrskurðarnefndinni að kærandi eigi lögvarinna hagsmuna að gæta tengda viðkomandi ákvörðun, sbr. 3. mgr. 4. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála. Byggir kærandi máls þessa kæruaðild sína á því að hann sé félagsmaður í Veiðifélagi Þjórsár og hafi sem veiðiréttarhafi lögvarða hagsmuni vegna veiðiréttar síns í ánni samkvæmt samþykktum veiðifélagsins, sem eigandi jarðarinnar Stöðulfells. Samkvæmt samþykkt nr. 1704/2023 fyrir Veiðifélag Þjórsár, sem birt var í B-deild Stjórnartíðinda 12. janúar 2024, er félagssvæði veiðifélagsins allt vatnasvæðið sem sjógengur fiskur kemst um, það er frá Þjófafossi og til sjávar ásamt þverám, sbr. 3. gr. samþykktarinnar. Eru félagsmenn skráðir eigendur og/eða ábúendur nánar tiltekinna jarða og landareigna, sem land eiga að tilgreindum veiðiám. Er Stöðulfell á meðal þeirra jarða sem eru tilgreindar.
Af hálfu leyfisveitanda hefur verið vísað til þess að um sé að ræða efnistöku innan efnistökusvæðis í aðalskipulagi. Jafnframt er til deiliskipulag fyrir framkvæmdasvæðið þar sem gert er ráð fyrir Hvammsvirkjun og lóni hennar. Þar er svæði E26 afmarkað nánar og virðist það m.a. ná til þess lands úr Fossnesi sem fer undir miðlunarlón virkjunarinnar samkvæmt skipulaginu.
Þeir einir geta borið kærumál undir úrskurðarnefndina sem eiga lögvarðra hagsmuna að gæta og hefur verið álitið í framkvæmd að slíkir hagsmunir þurfi bæði að vera umtalsverðir og einstaklingsbundnir. Af hálfu kæranda hefur verið vísað til þess að í úrskurðarmálum úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála sem varðað hafi undirbúning téðrar virkjunar hafi kærendum sem hafi til veiðiréttar að telja í Þjórsá eða þverám hennar verið játuð kæruaðild á slíkum forsendum.
Það er rétt sem fram kemur af hálfu kæranda að aðild að veiðifélagi eða veiðiréttarhagsmunir geta leitt til kæruaðildar. Má um þetta t.d. vísa til úrskurðar úrskurðarnefndarinnar í sameinuðum málum nr. 10, 11 og 15/2016 sem kveðinn var upp 15. febrúar 2018 þar sem fallist var á aðild ábúanda jarðar efst í Flóanum að máli sem varðaði endurskoðun umhverfismatsskýrslu Hvammsvirkjunar. Jafnframt er vísað til úrskurðar nefndarinnar í máli nr. 3/2023, er sameinað var fleiri kærumálum, frá 15. júní þess árs, þar sem játuð var aðild félaga í Veiðifélagi Kálfár að máli er varðaði virkjunarleyfi sömu virkjunar.
Af þeirri umsókn sem lögð var fram til sveitarstjórnar Skeiða- og Gnúpverjahrepps fyrir hinni kærðu efnistöku verður ekki ráðið að hún sé þáttur í ráðgerðum framkvæmdum vegna Hvammsvirkjunar. Né virðist efnistakan á vegum þess aðila sem hyggst reisa þá virkjun. Um er að ræða allnokkra efnistöku sem um leið er vel undir þeim mörkum sem til þarf svo skylt sé að tilkynna hana til Skipulagsstofnunar til ákvörðunar um matsskyldu, sbr. lið 2.02 í 1. viðauka við lög nr. 111/2021 um umhverfismat framkvæmda og áætlana.
Hin umdeilda efnistaka fer fram allfjarri landareign kæranda sem gefur tilefni til frekara mats á aðildarhagsmunum hans. Með tölvubréfi úrskurðarnefndarinnar til kæranda 24. september 2025 var óskað eftir því að hann færði frekari rök að kæruhagsmunum sínum. Í svari hans kom fram að á því svæði í Þjórsá sem umrætt leyfi taki til séu góð uppeldisskilyrði fyrir lax. Rannsóknir Hafrannsóknastofnunar staðfesti þetta. Telji stofnunin líkur á að lax hrygni á malarsvæðunum þar sem sé náma E26, en það sé einmitt það svæði sem um sé deilt í máli þessu og hafi því mati ekki verið hnekkt. Stafi laxastofninum í Þjórsá ógn af efnistöku í ánni. Samkvæmt opinberum veiðitölum Hafrannsóknastofnunar fyrir árið 2024 hafi Þjórsá verið þriðja mesta laxveiðiá landsins, mælt í lönduðum laxi, og hafi mjög sótt í sig veðrið síðustu ár, en netaveiði sé þar að auki langhæst á landsvísu. Þverá sé einnig vaxandi laxveiðiá en áin sé hluti starfssvæðis Veiðifélags Þjórsár, og sú þveráa Þjórsár sem falli í hana rétt ofan umrædds efnistöku- og hrygningarsvæðis laxins. Veiðihagsmunir kæranda séu því verulegir, auk þess að vera einstaklingsbundnir. Það að „hugsanlega séu 10 km frá landareign kæranda“ að efnistökustaðnum, útiloki ekki á neinn hátt hina sérstöku og einstaklingslegu hagsmuni sem hann hafi af því að hrygningarsvæðum laxins sé ekki raskað.
Af hálfu kæranda hefur um sambærilegar aðstæður verið vísað til úrskurðar úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála frá 24. maí 2024 í máli nr. 32/2024 sem varðaði efnistöku í Svarfaðardalsá. Kærendur í því máli voru landeigendur, en mun styttra var til þeirra frá efnistökusvæðinu, þ.e. einungis um 1–2 km í landareignir þeirra. Var talið að framkvæmdin gæti haft nokkur áhrif á lögvarða hagsmuni þeirra, s.s. vegna veiðihagsmuna sem og breytinga á straumhraða árinnar eða straumstefnu fyrir landi þeirra. Heimiluð efnistaka samkvæmt því leyfi sem um var deilt í því máli var um helmingi meira en deilt er um í þessu máli og auk þess í mun minna vatnsfalli. Má því efast um að atvik málsins séu sambærileg. Annað dæmi er úrskurður nefndarinnar frá 25. janúar 2023 í máli nr. 28/2022, þar sem kærandi sem var veiðiréttarhafi í Vatnsdalsá naut aðildar að ágreiningi um hvort rífa bæri grjótgarð við þekktan veiðistað neðarlega í ánni, en deilt var um áhrif garðsins á veiði fyrir landi hans. Af þessum úrskurðum má ráða að veiðiréttarhagsmunir, eftir atvikum með öðrum hagsmunum, geti leitt til kæruaðildar vegna framkvæmda í árfarvegi. Verður um leið að draga einhver mörk við því hvenær hagsmunir teljist svo verulegir að kæruaðild verði játað.
Sú vegalengd sem er með bakka Þjórsár frá efnistökusvæðinu að landi kæranda virðist töluvert meiri en 10 km þar sem áin fer í bugðu sunnan við byggðina í Árnesi. Við undirbúning hinnar kærðu ákvörðunar lá fyrir umsögn Hafrannsóknastofnunnar, dags. 24. febrúar 2025. Tók umsögnin mið af áformum sem þá voru um að heimila töku allt að 200.000 m3 efnis á svæðinu. Um áhrifin af þeirri efnistöku sagði eftirfarandi: „Að öllu jöfnu telur Hafrannsóknastofnun að efni til framkvæmda ætti ekki að sækja í virka farvegi vatnsfalla eða svo nálægt þeim að árvatn geti flætt í efnisnámur. Námusvæðið sem um ræðir í Þjórsá fer undir lón Hvammsvirkjunar. Efnistaka hefur verið á undanförnum árum í umræddri námu. Ef farið verður í malarnám eins og lýst er, verður röskun þar sem efnisnámið fer fram og hætta á að rof verði ofar í farveginum og efnisskrið niður á malartekjusvæðið. Umrædd efnistaka mun raska botni árinnar sem getur komið niður á lífríki hennar og uppeldi fiskjar sem síðar getur komið fram í veiði. Minna inngrip væri ef efnið yrði ekki tekið úr virkum farvegi árinnar þar sem vatn er. Inngrip hefur þegar verið á svæðinu og mun verða enn meira eftir framkvæmdir við Hvammsvirkjun. Þess vegna gæti verið ásættanlegt að taka þar efni. Stofnunin telur að hlífa ætti öllum farvegi Þverár fyrir efnistöku enda þar mikilvægt og óraskað hrygningar- og uppeldissvæði laxa.“
Við undirbúning hinnar kærðu ákvörðunar var dregið úr áformum um efnistöku, að því ætla verður með hliðsjón af ábendingum í umsögn Hafrannsóknastofnunnar. Af hálfu leyfisveitanda, Skeiða- og Gnúpverjahrepps, hefur komið fram að sú efnistaka sem um ræði sé ekki í virkum árfarvegi Þjórsár, þ.e. straumvatn fari ekki þar um og séu því áhöld um hvort efnistakan falli undir lög nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði. Verður að ætla að með þessu séu umtalsvert minni áhrif af efnistökunni en lýst er í umsögn Hafrannsóknastofnunnar. Við meðferð þessa máls lagði leyfisveitandi til nánari skýringar fram loftmyndir frá efnistökusvæðinu frá árunum 2008, 2014 og 2024. Ljóst virðist af myndinni frá árinu 2008 að þá hafði verið lagður varnar- eða leiðigarður frá bakka og með áraurum í landi Fossness og að efnistaka sé hlémegin við hann. Af hálfu sveitarfélagsins kemur fram að efnistakan sé á því svæði sem sýnt sé á myndum þessum og hafi verið óbreytt um áraraðir.
Um aðildarhagsmuni sína hefur kærandi eins og fyrr greinir vísað til hagsmuna sinna sem félagsmaður í Veiðifélagi Þjórsár. Veiðifélög eru vettvangur til töku sameiginlegra ákvarðana um ráðstöfun á eignarréttindum jarða eða eigenda þeirra. Hlutverk þeirra er markað nánar í 37. gr. laga nr. 61/2006 og má leiða af lögunum að þeim sé m.a. ætlað að koma í veg fyrir skaðlega notkun eigna (ofveiði, óheimilar framkvæmdir o.fl.). Gert er ráð fyrir að veiðifélag geti ráðstafað í heild stangveiði á félagssvæði sínu, en sú er ekki framkvæmdin í Þjórsá þar sem veiði er stunduð eða seld frá bæjum. Hagsmunir tengdir nýtingu veiðihlunninda tilheyra í raun ekki veiðifélögum heldur félagsmönnum þeirra sbr. 5. gr. laga um lax- og silungsveiði. Getur aðild að veiðifélagi og starfsemi þess haft þýðingu um mat á aðildarhagsmunum en eðlilegt er um leið að líta til umfangs framkvæmdar og áhrif hennar á hlutaðeigandi kæranda. Í máli þessu er ekki hægt að líta fram hjá því að veruleg vegalengd er frá framkvæmdasvæðinu að landareign kæranda. Þá hefur af hálfu leyfisveitanda verið upplýst um að ekki sé tekið úr virkum árfarvegi árinnar, en með því eru minni líkur en ella á rofi og efnisskriði.
Þótt ekki megi útiloka að kærandi hafi einstaklingsbundinna hagsmuna að gæta verður í ljósi þessa að telja þá svo óverulega eða fjarlæga að nægi ekki til þess að honum verði játuð kæruaðild að máli þessu. Verður málinu því vísað frá nefndinni.
Uppkvaðning úrskurðar í máli þessu hefur dregist vegna tafa við gagnaöflun.
Úrskurðarorð:
Kæru á ákvörðun sveitarstjórnar Skeiða- og Gnúpverjahrepps frá 16. apríl 2025 um að samþykkja umsókn um framkvæmdaleyfi fyrir töku á 30.000 m3 af efni í landi Fossness er vísað frá úrskurðarnefndinni.
