Árið 2025, mánudaginn 18. ágúst, kom úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála saman til fundar í húsnæði nefndarinnar að Borgartúni 21, Reykjavík. Mætt voru Arnór Snæbjörnsson formaður, Aðalheiður Jóhannsdóttir prófessor og Geir Oddsson auðlindafræðingur.
Fyrir var tekið mál nr. 177/2024, kæra á ákvörðun Heilbrigðiseftirlits Suðurnesja frá 13. nóvember 2024 um að synja beiðni um breytingu á starfsleyfisskilyrðum fyrir svínabúið að Minni-Vatnsleysu í Sveitarfélaginu Vogum dags. 25. október 2024.
Í málinu er nú kveðinn upp svofelldur
úrskurður:
Með bréfi til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, dags. 12. desember 2024, er barst nefndinni sama dag, kærir Síld og fiskur ehf, þá ákvörðun Heilbrigðiseftirlits Suðurnesja frá 13. nóvember 2024 að synja beiðni um breytingu á starfsleyfisskilyrðum fyrir svínabúið að Minni-Vatnsleysu í Sveitarfélaginu Vogum dags. 25. október 2024. Er þess krafist að heilbrigðiseftirlitinu verði gert að taka beiðni kæranda til efnislegrar meðferðar og ákvörðunar á lægra stjórnsýslustigi.
Gögn málsins bárust úrskurðarnefndinni frá Heilbrigðiseftirliti Suðurnesja 10. janúar 2025.
Málavextir: Hinn 7. desember 2023 samþykkti heilbrigðisnefnd Suðurnesja að gefið yrði út starfsleyfi til svínabús Síldar og fiskjar að Minni-Vatnsleysu, til tveggja ára, þar sem gerðar yrðu kröfur um tímasettar úrbætur vegna mengunarvarna. Var starfsleyfið gefið út degi síðar. Um var að ræða endurnýjun á starfsleyfi, sem gefið hafði verið út 16. desember 2010 með gildistíma til 16. desember 2022, en áður hafði það leyfi verið framlengt til eins árs með heimild í 4. mgr. 6. gr. laga nr. 7/1998 um hollustuhætti og mengunarvarnir.
Með bréfi til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, dags. 31. desember 2023, er barst nefndinni 2. janúar 2024, var ákvörðun heilbrigðisnefndarinnar borin undir úrskurðarnefndina og krafist ógildingar. Kærendur voru eigendur nálægra fasteigna. Var þess krafist að ákvörðunin yrði felld úr gildi. Með úrskurði nefndarinnar í máli nr. 1/2024, frá 11. apríl 2024 var hafnað kröfu um ógildingu leyfisins að öðru leyti en því að nefndin felldi brott ákvæði til bráðabirgða í 3. mgr. 10. gr. leyfisins, sem mælti fyrir um tímabundna heimild til dælingar blauthluta svínamykju í sjó.
Með bréfi kæranda til heilbrigðisnefndar Suðurnesja, dags. 25. október 2024, var óskað breytinga á starfsleyfisskilyrðum, með vísan til 5. gr. reglugerðar nr. 550/2018 um losun frá atvinnurekstri og mengunarvarnareftirlit, þannig að fellt yrði brott bann við losun blauthluta svínamykju í sjó. Þeirri beiðni var hafnað með hinni kærðu ákvörðun, dags. 13. nóvember 2024.
Málsrök kæranda: Rakið er að 3. nóvember 2023 hafi verið auglýst drög að starfsleyfi kæranda vegna reksturs svínabúsins. Í hinum auglýstu drögum hafi ekkert komið fram um það að kæranda bæri að hætta rennsli blauthluta svínamykju í sjó. Hinn 8. desember s.á. hafi fyrirvaralaust verið bætt inn í starfsleyfið ákvæði 10. gr. sem kveði á um bann við rennsli blauthluta mykju í sjó. Hafi það verið gert án frekari rökstuðnings heilbrigðiseftirlitsins auk þess sem veittur hafi verið afar stuttur frestur til þess að leggja fram áætlun um stöðvun fráveitustarfseminnar. Jafnframt hafi ákvæði í greinum 6.8 og 6.9 í drögunum varðandi skilyrði fyrir fráveitu blautmykju í sjó verið felld út. Hinn 12. janúar 2024 hafi kærandi lagt fram athugasemdir sínar þar sem breytingunni hafi verið mótmælt, en á þeim tíma hafði starfsleyfið þegar verið gefið út.
Um svipað leyti hafi nágrannar kært starfsleyfið til úrskurðanefndarinnar sem kvað upp úrskurð 11. apríl 2024 í máli nr. 1/2024. Hafi nefndin hafnað kröfu kærenda, en fellt úr gildi fyrirmæli 3. mgr. 10. gr. starfsleyfisins varðandi tímabundna heimild til dælingar blauthluta svínamykju í sjó á þeim grundvelli að heilbrigðisnefnd hefði ekki vald til að heimila slíkt. Málið fyrir úrskurðarnefndinni hafi þó aldrei snúist um það atriði og hafi kæranda ekki verið gefinn kostur á því að koma að andmælum vegna þess atriðis. Hinn 6. maí 2024 hafi borist svarbréf frá heilbrigðiseftirlitinu við athugasemdum kæranda frá því í janúar s.á. Í bréfinu sé ekki tekin nein efnisleg afstaða til beiðni kæranda um endurskoðun á skilyrðum starfsleyfisins. Kærandi hafi krafist endurupptöku úrskurðarins 10. júlí 2024 sem hafnað hafi verið af nefndinni 20. ágúst s.á. Í beiðni um breytingu á starfsleyfisskilyrðum, dags. 25. október 2024, hafi þess verið óskað með rökstuddum hætti að umþrætt bann í 10. gr. starfsleyfisins yrði fellt brott. Heilbrigðiseftirlitið hafi svarað beiðninni 13. nóvember s.á. þar sem m.a. hafi verið vísað til umfjöllunar úrskurðarnefndarinnar. Fram hafi einnig komið að Umhverfisstofnun hafi veitt umsögn um auglýsingu að starfsleyfinu þar sem bent hafi verið á að heilbrigðiseftirlitinu bæri að fara eftir gr. 5.2 í reglugerð nr. 804/1999 um varnir gegn mengun vatns af völdum köfnunarefnissambanda frá landbúnaði og öðrum atvinnurekstri, sem fjalli um bann við losun úrgangs frá búfjárframleiðslu í yfirborðsvatn.
Kærandi álíti að grundvallarmisskilnings gæti varðandi skilgreiningu á fráveitustarfseminni og því þurfi að taka nýja ákvörðun með breytingu á starfsleyfisskilyrðunum á þeim grundvelli að um skólp sé að ræða en ekki búfjárúrgang/skarn. Í áraraðir hafi flórar svínabús kæranda verið tæmdir í safnþró og úrgangi grísanna svo dælt í gegnum tæki sem skilji föst efni úr mykjunni. Fasta efnið hafi verið notað sem áburður og blauthluta mykjunnar svo dælt í annan tank og látinn standa þar sem þurra efnið sem ekki hafi áður nást að aðskilja úr mykjunni botnfalli. Vökvinn sem eftir standi renni svo í gegnum 100 metra langt rör sem nái út fyrir stórstreymisfjöru á 11 metra dýpi og út í sjó.
Þetta fyrirkomulag sé í samræmi við fyrirmæli reglugerðar nr. 798/1999 um fráveitu og skólp, en í 7. gr. reglugerðarinnar sé m.a. mælt fyrir um hvernig hreinsa skuli skólp áður en því sé veitt í viðtaka. Hreinsun svínamykjunnar sé gerð í tveggja þrepa kerfi. Um sé að ræða sambærilegan úrgang og skólp frá þéttbýli, þ.e. blauthluta svínamykju, en í mykjunni sé blauthluti frá svínum, skol- og þvottavatn ásamt regnvatni, vatni af plönum búsins og sírennsli úr kaldavatnsholu. Ekki sjáist að reglugerð nr. 804/1999 um varnir gegn mengun vatns af völdum köfnunarefnissambanda frá landbúnaði og öðrum atvinnurekstri eigi við um fráveitustarfsemi kæranda þar sem ekki sé um það að ræða að búfjárúrgangi sé veitt á stað þar sem hætta sé á mengun. Sé þannig ekki um að ræða „búfjárskarn“ eins og það sé skilgreint í reglugerðinni heldur skólp eins og það hafi verið skilgreint á heimasíðu Umhverfisstofnunar og í reglugerð nr. 798/1999. Samkvæmt 7. gr. reglugerðarinnar fari um losun efna og skólps frá landbúnaði í fráveitur og viðtaka samkvæmt reglugerð um varnir gegn mengun vatns. Sé sérstaklega vakin athygli á því að á sínum tíma hafi kæranda verið gert, af hálfu heilbrigðisnefndar, að koma fyrir viðunandi hreinsibúnaði á fráveituvatni þessu með vísan til gr. 5.3. í reglugerð nr. 798/1999.
Umrædd breyting á starfsleyfisskilyrðum hafi í för með sér verulegan kostnað og valdi því að flytja verði svínamykju um langan veg og muni það valda aukinni lyktarmengun og koltvísýringslosun. Skjóti það skökku við að kæranda séu sett þessi skilyrði meðan skólpi frá sumum sveitarfélögum sé dælt óflokkuðu í sjóinn. Á höfuðborgarsvæðinu sé skólp víða aðeins síað með fitufleytingu, sem sé sambærilegt við það sem nú gert sé í svínabúi kæranda. Því til viðbótar megi setja fram spurningar um hvernig fráveitu og úrgangslosun frá fiskeldi á Reykjanesi sé háttað. Starfsleyfi til fiskeldis séu veitt með heimildum til losunar frárennslis út í sjó og með allt öðrum skilyrðum en svínaeldi þótt úrgangur beggja sé með sambærilega mengandi efnasamsetningu. Kærandi fái ekki séð að slíkt samræmist jafnræðisreglu stjórnsýsluréttar.
Standi einhver efnisleg rök fyrir umþrættu banni við fráveitustarfsemi verði að gera þá kröfu til heilbrigðiseftirlitsins að lagðar séu fram úrbótatillögur sem samrýmist meðalhófi eða gefinn verði kostur á slíkum tillögum áður en bannið öðlist gildi. Þar að auki verði að hafa í huga skyldu stjórnvalda sem breyta þekktri stjórnsýsluframkvæmd til að kynna slíka breytingu í ljósi réttmætra væntinga. Kærandi hafi ekki getað séð fyrir umrædda breytingu og hafi félaginu ekki verið gert viðvart um hana fyrirfram. Vöntun á því að gætt sé réttmætra væntinga geti leitt til bótaskyldu af hálfu stjórnvalds og sé nánar um það m.a. vísað til 75. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands.
Málsrök Heilbrigðiseftirlits: Í umsögn stjórnvaldsins er m.a. rakið að hlutverk heilbrigðisnefndar sé að framfylgja stjórnvaldsfyrirmælum og stuðla að því að leyfisskyldir rekstraraðilar hagi starfsemi sinni í samræmi við stjórnvaldsfyrirmæli og í þessu tilviki reglugerð nr. 804/1999 um varnir gegn mengun vatns af völdum köfnunarefnissambanda. Starfsleyfisskilyrðum sé ekki ætlað að segja til um hvaða reglugerðum skuli fylgt, heldur eigi reglugerðirnar sjálfar að vera skýrar um gildissvið sitt og verði því ekki breytt af heilbrigðisnefndum. Miklu fremur sé starfsleyfisskilyrðum ætlað að veita nánari fyrirmæli um atriði sem ekki verði útkljáð í reglugerðum.
Heilbrigðiseftirlitið sé sammála þeim skilningi að ekkert sé athugavert við að regnvatn og þvottavatn fari í gegnum fráveitu. Á hinn bóginn komi reglugerð nr. 804/1999 í veg fyrir að blauthluti svínamykju geti farið sömu leið. Í dag sé staðan óbreytt hvað það varði að blauthluta svínamykju frá svínabúi Síldar og fisks að Minni-Vatnsleysu sé veitt til sjávar um fráveitukerfi búsins. Svínabúið hafi fengið ítrekuð tækifæri til að sýna fram á að rangt sé að líta til banns reglugerðar nr. 804/1999 við losun á svínaskít eða hluta hans í yfirborðsvatn og hafi haldbær rök þar að lútandi ekki verið færð fram.
Athugasemdir Umhverfis- og orkustofnunar: Úrskurðarnefndin leitaði viðhorfa Umhverfis- og orkustofnunar (áður Umhverfisstofnunar) um kærumál þetta. Í umsögn stofnunarinnar, dags. 10. mars 2025, er bent á að í starfsleyfi sem og almennum starfsleyfisskilyrðum sé áréttuð ábyrgð rekstraraðila um að lögum og reglum sé fylgt ásamt þeim kröfum sem koma fram í starfsleyfisskilyrðum. Sé það jafnframt á ábyrgð rekstraraðila að finna lausnir á meðhöndlun á úrgangi frá búinu. Í 38. gr. laga nr. 7/1998 sé tiltekið að rekstraraðilar atvinnurekstrar, sem falli undir viðauka I–II, skuli tryggja að starfsemi þeirra sé rekin í samræmi við meginreglur sem komi fram í a–h liðum ákvæðisins. Í b-lið ákvæðisins séu gerðar kröfur um að notuð sé besta aðgengilega tækni (BAT). Þrátt fyrir að starfsemi leyfishafa að Minni Vatnsleysu falli undir IV. viðauka laganna þá sé mikilvægt að benda á að skv. 4. mgr. 9. gr. laga nr. 7/1998 og 7. mgr. 8. gr. reglugerðar nr. 550/2018 um losun frá atvinnurekstri og mengunarvarnareftirlit skuli ákvæði í starfsleyfi fyrir starfsemi sem fellur undir IV. viðauka taka mið af BAT-niðurstöðum þegar þær liggi fyrir.
Umhverfis- og orkustofnun telji það ekki samræmast BAT að losa blauthluta svínaskíts út í sjó. Í BREF-skýrslu sem liggi BAT-niðurstöðum til grundvallar séu settar fram nokkrar aðferðir til að dreifa bæði þurrhluta og blauthluta húsdýraáburðar á land. Mikið sé lagt upp úr því að öllum áburði sé eftir fremsta megni dreift á land. Búi rekstraraðili ekki yfir nægjanlegu landi sé áburðinum dreift á nálæg landsvæði. Stofnunin hafi bent á að í BAT sé ekki tæmandi talning á hugsanlegum aðferðum til dreifingar á húsdýraáburði heldur geti rekstraraðili komið með lausnir sem þurfi þá að samræmast skilyrðum reglugerðar nr. 550/2018. Í 3. mgr. 8. gr. reglugerðarinnar sé mælt fyrir um heimild til að setja starfsleyfisskilyrði á grundvelli bestu aðgengilegu tækni sem ekki sé lýst í BAT-niðurstöðum og skuli í þeim tilvikum tryggja: a) að sú tækni sé ákvörðuð með sérstöku tilliti til viðmiðananna sem taldar séu upp í III. viðauka og b) að farið sé að kröfunum í 9. gr.
Samkvæmt BAT-niðurstöðum sé húsdýraburður fljótandi og/eða í föstu formi. Fljótandi húsdýraáburður sé skilgreindur sem saur og þvag, e.t.v. blandað með undirburðarefni og vatni svo úr verði fljótandi húsdýraáburður með þurrefnisinnihald sem nemi allt að u.þ.b. 10%, sem renni vegna þyngdarafls og hægt sé að dæla. Snigilpressan sem sé til staðar á svínabúinu byggist á pressutækni sem sé fyrst og fremst hugsuð til að einfalda geymslu og dreifingu húsdýraáburðarins á land. Tæknin eigi einnig best við sé nauðsynlegt að draga úr næringarefnum í skítnum (þ.e. köfnunarefnis- og fosfórinnihaldi) áður en honum sé dreift sökum þess að tiltækt land til hagnýtingar sé takmarkað. Dreifing húsdýraáburðar á land þurfi að samræmast næringarþörf jarðvegsins þar sem honum sé dreift.
Í gr. 5.2 í reglugerð nr. 804/1999 um varnir gegn mengun vatns af völdum köfnunarefnissambanda frá landbúnaði og öðrum atvinnurekstri, sé lagt bann við losun úrgangs frá búfjárframleiðslu í yfirboðsvatn en búfjárskarn sé úrgangur, sbr. gr. 3.6 í reglugerðinni. Stofnunin bendi á að almenna reglan sé sú að ekkert frárennsli eigi að koma frá gripa/eldishúsum heldur eigi að safna því öllu í haughús eða safnþrær til síðari dreifingar. Um þetta sé vísað til starfsreglna um góða búskaparhætti sem hafi verið gefnar út á grundvelli reglugerðar nr. 804/1999. Gefnar hafi verið út leiðbeiningar um minni fráveitur þar sem þetta komi fram. Í 7. gr. reglugerðar nr. 804/1999 segi m.a. að í starfsleyfi fyrir starfsleyfisskylda búfjárframleiðslu skuli vera ákvæði um söfnun og geymslu búfjárskarns og dreifingu búfjáráburðar sem taki mið af starfsreglum um góða búskaparhætti, sbr. 14. gr. Við það skuli miðað að dreifing búfjáráburðar fari að jafnaði fram á tímabilinu 15. mars til 1. nóvember ár hvert og að jafnaði sé ekki dreift á frosna jörð. Á bls. 106 í BREF-skýrslu sé lýst þeim kröfum sem gerðar verði til söfnunar og geymslu á svínamykju eða búfjárskarni. Komi þar fram að hauggeymslur skuli vera í samræmi við reglugerðir er varði innleiðingu tilskipunarinnar. Í 6. gr. reglugerðar nr. 804/1999 sé gerð sú krafa að stærð hauggeymslu þurfi að vera slík að hægt sé að nýta hauginn sem áburð á skynsamlegan hátt þegar jörðin geti tekið við honum eða taki a.m.k. sex mánaða haug.
Í tilefni af sjónarmiðum kæranda var loks í umsögn stjórnvaldsins bent á að eigi sé hægt að staðhæfa að sjór sé ávallt síður viðkvæmur viðtaki, enda sé skilgreining á síður viðkvæmum viðtaka: „ármynni og strandsjór þar sem endurnýjun vatns er mikil og losun tiltekinnar mengunar er ekki talin hafa skaðleg áhrif á umhverfið“. Það sé hlutverk Umhverfis- og orkustofnunar að skilgreina hvort viðtaki teljist síður viðkvæmur að fenginni tillögu sveitarfélags.
Viðbótarathugasemdir kæranda: Í viðbótarathugasemdum kæranda er bent á að sú besta aðgengilega tækni sem rakin sé í BAT 20 til 22 taki til dreifingar húsdýraáburðar á land. Af hálfu stjórnsýslustofnanna á sviði umhverfismála hafi á hinn bóginn verið horft framhjá þeirri tækni sem lýst sé í BAT 19, en þar sé nefndur sá möguleiki að losa frárennsli frá svínabúi sem skólp þegar vöntun sé á landrými til að taka við áburðinum, sbr. a. og e. liði í BAT 19. Að auki verði að benda á bréf Hollustuverndar ríkisins til umhverfisráðuneytis dags. 25. ágúst 2000 þar sem fram kom það álit að aðskilnaður svínamykju í blaut- og þurrhluta samsvari eins þreps hreinsun skólps og að blauthluti mykjunnar hafi eiginleika skólps eftir slíka hreinsun.
Niðurstaða: Í máli þessu er deilt um þá ákvörðun Heilbrigðiseftirlits Suðurnesja frá 13. nóvember 2024 að synja beiðni kæranda um breytingu á starfsleyfisskilyrðum fyrir svínabú hans að Minni-Vatnsleysu í Sveitarfélaginu Vogum dags. 25. október 2024. Kæruheimild er í 1. mgr. 65. gr. laga nr. 7/1998 og barst kæra innan kærufrests. Úrskurðarnefndin kynnti sér aðstæður á vettvangi 14. mars 2025.
Til þess er fyrst að taka að skv. 1. gr. laga nr. 7/1998 um hollustuhætti og mengunarvarnir er markmið laganna m.a. að búa landsmönnum heilnæm lífsskilyrði og vernda þau gildi sem felast í heilnæmu og ómenguðu umhverfi. Samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laganna skal allur atvinnurekstur, sbr. viðauka I–V, hafa gilt starfsleyfi sem Umhverfis- og orkustofnun eða heilbrigðisnefndir gefa út. Til þess að stuðla að framkvæmd mengunarvarna er ráðherra heimilt skv. 5. gr. að setja í reglugerð almenn ákvæði, m.a. um starfsleyfi, sbr. reglugerð nr. 550/2018 um losun frá atvinnurekstri og mengunarvarnaeftirlit. Markmið hennar er að búa landsmönnum heilnæm lífsskilyrði og vernda þau gildi sem felast í heilnæmu og ómenguðu umhverfi. Jafnframt er markmið reglugerðarinnar að koma í veg fyrir eða draga úr losun út í andrúmsloft, vatn og jarðveg og að koma í veg fyrir myndun úrgangs í því skyni að vernda umhverfið.
Sá aðdragandi var að hinni kærðu ákvörðun að með bréfi, dags. 10. júlí 2024, barst úrskurðarnefndinni beiðni um endurupptöku úrskurðar nefndarinnar í máli nr. 1/2024. Í bréfinu voru færð rök fyrir því að undirbúningur starfsleyfis leyfishafa fyrir svínabúi hafi ekki samrýmst réttaröryggisreglum stjórnsýslulaga nr. 37/1993, sbr. 10. og 13. gr. laganna. Vísað var til þess að bann það sem leyfið fæli í sér gegn áframhaldandi dælingu í sjó á „blauthluta svínamykju“ hefði aldrei verið kynnt kæranda, en það hafi fyrst orðið hluti skilmála leyfisins eftir opinbera auglýsingu þess. Bannið hafi verulegan kostnað í för með sér og hafi með því ekki verið tekið tillit til þess að blauthluta mykjunnar, eftir þá meðhöndun sem hún fái, verði að telja til skólps sem heimilt sé að veita í sjó skv. gr. 5.3 í reglugerð nr. 804/1999 um varnir gegn mengun vatns af völdum köfnunarefnissambanda frá landbúnaði og öðrum atvinnurekstri, sbr. reglugerð nr. 798/1999 um fráveitur og skólp, en ekki úrgangur í skilningi gr. 5.2 í fyrrnefndu reglugerðinni.
Með bréfi formanns úrskurðarnefndarinnar til kæranda í máli þessu, dags. 20. ágúst 2024, var beiðni um endurupptöku úrskurðar í máli nr. 1/2024 hafnað með vísan til 1. tl. 1. mgr. 24. gr. stjórnsýslulaga. Var um leið gerð sú bending að teldi kærandi fyrirmæli reglugerðar nr. 798/1999 um fráveitur og skólp geta verið af þýðingu fyrir starfsemi hans virtist rétt að fjallað yrði fyrst um það álitaefni á lægra stjórnsýslustigi, þá eftir atvikum sem beiðni um breytingu á starfsleyfisskilyrðum vegna breytinga á rekstri, sbr. 5. gr. reglugerðar nr. 550/2018, en bera mætti ákvörðun á grundvelli slíkrar beiðni undir nefndina til úrskurðar. Hefur þetta gengið eftir með kærumáli þessu. Þar sem í máli þessu er fjallað ítarlega um þennan þátt í starfsemi kæranda og honum verið mögulegt að koma ítarlegum sjónarmiðum á framfæri hefur ekki þýðingu að fjalla um málsrök hans er varða málsmeðferð nefndarinnar við meðferð kærumáls nr. 1/2024.
Í 44. gr. reglugerðar nr. 903/2024 um hollustuhætti er fjallað um eftirlitshlutverk heilbrigðisnefndar. Í 4. mgr. kemur fram að heilbrigðisfulltrúi annist eftirlit í umboði heilbrigðisnefndar. Heilbrigðisnefnd geti falið framkvæmdastjóra heilbrigðiseftirlits eða tilteknum heilbrigðisfulltrúum afgreiðslu einstakra mála í tilteknum málaflokkum sem undir heilbrigðisnefnd heyra. Í máli þessu er deilt um ákvörðun um synjun um breytingu á starfsleyfi sem gefið var út af heilbrigðisnefnd og er ekki til að dreifa samþykkt eða ákvörðun sem heimilar framkvæmdastjóra heilbrigðiseftirlitsins töku slíkrar ákvörðunar. Verður því að vísa þessu máli frá úrskurðarnefndinni með vísan til valdþurrðar en einnig má skilja hina kærðu ákvörðun sem leiðbeiningu um réttarstöðu sem leiða mundi til sömu niðurstöðu.
Í stjórnsýslukæru er rakið að kjarni þessa máls sé sá að í áratugi hafi verið litið á fráveitu svínabúa þannig að um sé að ræða losun skólps. Feli hin kærða ákvörðun í sér stefnubreytingu að þessu leyti. Af þessu tilefni þykir rétt að benda á að fyrr í dag var kveðinn upp úrskurður í máli nr. 11/2025 sem varðaði starfsleyfi fyrir svínabú í Brautarholti á Kjalarnesi þar sem ágreiningar var uppi um áþekka starfshætti.
Úrskurðarorð:
Vísað er frá úrskurðarnefndinni kröfu kæranda um ógildingu ákvörðunar Heilbrigðiseftirlits Suðurnesja frá 13. nóvember 2024 um að synja beiðni um breytingu á starfsleyfisskilyrðum fyrir svínabúið að Minni-Vatnsleysu í Sveitarfélaginu Vogum dags. 25. október 2024.
