Árið 2025, miðvikudaginn 20. ágúst, tók Arnór Snæbjörnsson, formaður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, með heimild í 3. mgr. 3. gr. laga nr. 130/2011, fyrir:
Mál nr. 100/2025, kæra á ákvörðun skipulags- og samgöngunefndar Húnabyggðar frá 20. maí 2025 um að synja umsókn um byggingarleyfi fyrir húsi á lóðinni Brimslóð 8 á Blönduósi.
Í málinu er nú kveðinn upp svofelldur
úrskurður:
Með bréfi til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, dags. 4. júlí 2025, er barst nefndinni sama dag, kærir Brimslóð ehf. þá ákvörðun skipulags- og samgöngunefndar Húnabyggðar 20. maí 2025 að synja umsókn um byggingarleyfi fyrir húsi á lóðinni Brimslóð 8 á Blönduósi. Er þess krafist að ákvörðunin verði felld úr gildi.
Gögn málsins bárust úrskurðarnefndinni frá Húnabyggð 8. ágúst 2025.
Málsatvik og rök: Á fundi skipulags- og samgöngunefndar Húnabyggðar 20. maí 2025 var tekin fyrir umsókn kæranda um byggingarleyfi til að reisa hús á lóð nr. 8 við Brimslóð á Blönduósi. Í umsókninni kom fram að um væri að ræða endurbyggingu á hinu sögufrægu húsi Rörasteypunni. Lagði nefndin til við sveitarstjórn að umsókninni yrði hafnað þar sem framkvæmdin væri ekki í samræmi við Aðalskipulagi Blönduósbæjar 2010–2030. Meirihluti sveitarstjórnar staðfesti afgreiðslu nefndarinnar á fundi sínum 10. júní 2025.
Kærandi vísar til þess að fyrirhuguð bygging, þ.e. hin svokallaða Rörasteypan, hafi staðið á lóðinni til síðustu aldamóta en þá verið rifin. Byggingin sé í samræmi við deiliskipulagstillögu sem sé í vinnslu og gildandi aðalskipulag þar sem hún sé sýnd á skipulagsuppdrætti aðalskipulagsins. Úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála hafi í fyrra málum verið ósammála sveitarfélaginu um að ákvæði aðalskipulags kæmu í veg fyrir útgáfu byggingarleyfi til kæranda, sbr. mál nefndarinnar nr. 70/2024 og 182/2024. Sveitarfélagið hafi með engu reynt að bæta úr fyrri annmörkum við afgreiðslu umsóknar hans.
Af hálfu Húnabyggðar er bent á að synjun byggingarleyfisumsóknar kæranda hafi byggst á túlkun á gildandi aðalskipulagi, en þar sé skýrt tekið fram að svæðið teljist fullbyggt að frátalinni stækkun húss við Aðalgötu 6. Skýrt hafi verið tekið fram afgreiðslu málsins að hugmyndin félli að þeim áherslum sem unnið væri að í nýju deiliskipulagi.
Aðilar máls hafa fært fram frekari sjónarmið sem ekki þykir tilefni til að rekja nánar í ljósi niðurstöðu málsins.
Niðurstaða: Samkvæmt 1. gr. laga nr. 130/2011 um úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála hefur úrskurðarnefndin það hlutverk að úrskurða í kærumálum vegna stjórnvaldsákvarðana og ágreiningsmálum vegna annarra úrlausnaratriða á sviði umhverfis- og auðlindamála eftir því sem mælt er fyrir um í lögum á því sviði. Samkvæmt 2. mgr. 26. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 verða þó ákvarðanir sem ekki binda enda á mál ekki kærðar til æðra stjórnvalds.
Það er hlutverk byggingarfulltrúa sveitarfélags að taka ákvörðun um það hvort samþykkja skuli eða hafna umsókn um byggingarleyfi samkvæmt ákvæðum laga nr. 160/2010 um mannvirki, sbr. 2. mgr. 9. gr., 11. gr. og 13. gr. laganna. Af samþykktum Húnabyggðar verður ekki séð að skipulags- og samgöngunefnd hafi verið falið vald til að taka ákvarðanir á grundvelli laga nr. 160/2010. Verður ákvörðun þar að lútandi því einungis tekin af byggingarfulltrúa, eftir atvikum eftir að leitað hefur verið umsagnar skipulagsfulltrúa skv. 2. mgr. 10. gr. laganna, um hvort fyrirhuguð framkvæmd sé í samræmi við skipulagsáætlanir á svæðinu.
Samkvæmt framansögðu var skipulags- og samgöngunefnd ekki bær að lögum til að taka hina kærðu ákvörðun og er því ekki til að dreifa lokaákvörðun í máli þessu í skilningi 2. mgr. 26. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 sem borin verður undir úrskurðarnefndina. Verður kærumáli þessu því vísað frá úrskurðarnefndinni.
Úrskurðarorð:
Kærumáli þessu er vísað frá úrskurðarnefndinni.
